chroniczna niestabilność stawu skokowego
Chroniczna niestabilność stawu skokowego (ang. chronic ankle instability, CAI) to stan charakteryzujący się nawracającymi epizodami „uciekania” stawu, uczuciem niestabilności oraz przewlekłym bólem. Rozwija się najczęściej jako powikłanie niewłaściwie leczonych lub nieleczonych skręceń stawu skokowego, które prowadzą do mechanicznej niestabilności więzadłowej i zaburzeń propriocepcji.
Patofizjologia obejmuje uszkodzenie kompleksu więzadłowego bocznego, szczególnie więzadła skokowo-strzałkowego przedniego (ATFL), oraz zaburzenia nerwowo-mięśniowe wpływające na kontrolę motoryczną. Pacjenci często zgłaszają uczucie niepewności podczas chodzenia po nierównym terenie oraz nawracające epizody podwichnięć, szczególnie podczas aktywności fizycznej.
Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym (testy szufladowy przedni, test pochylenia kości skokowej), badaniach obrazowych (RTG funkcjonalne, MRI) oraz ocenie propriocepcji i kontroli posturalnej. W terapii kluczową rolę odgrywa rehabilitacja ukierunkowana na poprawę stabilności dynamicznej, propriocepcji i siły mięśniowej. W przypadkach niepoddających się leczeniu zachowawczemu rozważa się leczenie operacyjne, obejmujące rekonstrukcję więzadeł lub tenodezę.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Skręcenie stawu skokowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Skręcenie stawu skokowego jest powszechnym urazem mięśniowo-szkieletowym, szczególnie wśród sportowców, z długotrwałymi objawami u nawet 70% pacjentów. Czynniki prognostyczne lepszego powrotu do zdrowia obejmują młody wiek, niski poziom aktywności, niski stopień urazu, dobry status funkcjonalny i brak współistniejących uszkodzeń. Z kolei gorsze rokowanie wiąże się ze starszym wiekiem, płcią żeńską, obrzękiem, ograniczonym zakresem ruchu, bólem (zwłaszcza przy obciążaniu i w zgięciu grzbietowym po 4 tygodniach oraz bólem spoczynkowym po 3 miesiącach), wyższym stopniem urazu, mechanizmem innym niż inwersyjny, ponownym skręceniem w ciągu 3 miesięcy, wiotkością systemową, nieprawidłową geometrią stawu oraz urazami wielu więzadeł. Modele prognostyczne, takie jak SPRAINED (C-statystyka 0,78; 95% CI 0,72-0,84 po aktualizacji) i skala Ankle-GO, pomagają w identyfikacji pacjentów z ryzykiem złego wyniku, gdzie np. wynik Ankle-GO >11 punktów zwiększa 12-krotnie szansę na pełny powrót do zdrowia, a ból podczas chodzenia jest istotnym negatywnym predyktorem (iloraz szans 0,71; 95% CI 0,53-0,95).
boczne skręcenie stawu skokowego, chroniczna niestabilność stawu skokowego, funkcja nerwowo-mięśniowa, geometria stawu, katastrofizacja, koordynacja nerwowo-mięśniowa, leczenie chirurgiczne, model SPRAINED, nawracające skręcenie, obrzęk, predyktor, skala Ankle-GO, skręcenie stawu skokowego, uraz układu mięśniowo-szkieletowego, uraz więzadła, wiotkość systemowa, zakres ruchu, zgięcie grzbietowe - Leksykon chorób i schorzeń
Skręcenie stawu – Epidemiologia
Skręcenie stawu skokowego jest jednym z najczęstszych urazów mięśniowo-szkieletowych, z roczną zapadalnością w USA wynoszącą 2,15 na 1000 osobo-lat, co przekłada się na około 2 miliony przypadków rocznie. Najczęściej dotyczy nastolatków i młodych dorosłych, zwłaszcza w wieku 15-19 lat (7,2/1000 osobo-lat). Urazy te stanowią 3-5% wizyt w oddziałach ratunkowych w Wielkiej Brytanii i 10% urazów w USA, generując obciążenie ekonomiczne rzędu 4 miliardów dolarów rocznie. Epidemiologia wskazuje na wyższe ryzyko u kobiet, zwłaszcza w sportach halowych takich jak koszykówka i siatkówka, gdzie wskaźniki skręceń sięgają 5,32/10 000 ekspozycji sportowych (AEs). W ostatniej dekadzie obserwuje się wzrost wskaźników skręceń, szczególnie urazów bezkontaktowych (+91%) i nawrotowych (+29%). Ponad 50% skręceń nawraca w ciągu 6 miesięcy, co sprzyja rozwojowi chronicznej niestabilności stawu skokowego (CAI), występującej u 25-70% pacjentów po urazie, oraz pourazowej choroby zwyrodnieniowej stawów, która dotyka do 40% pacjentów z resztkowym bólem i niestabilnością.
chroniczna niestabilność stawu skokowego, deficyt nerwowo-mięśniowy, kompleks więzadłowy boczny, kość śródstopia, niestabilność mechaniczna, niestabilność więzadłowa, orteza powietrzna, pourazowa choroba zwyrodnieniowa stawów, rezonans magnetyczny, równowaga postawy, skręcenie boczne stawu skokowego, skręcenie stawu skokowego, szpotawość tyłostopia, uraz inwersyjny, uraz kończyny dolnej, uraz mięśniowo-szkieletowy, uraz ścięgnisty, uraz więzadłowy, więzadło strzałkowo-skokowe przednie, wskaźnik zapadalności