wrodzona wada układu krążenia
Wrodzona wada układu krążenia to nieprawidłowość w budowie serca lub dużych naczyń krwionośnych, która powstaje w okresie życia płodowego. Występuje u około 0,8-1% żywo urodzonych noworodków, stanowiąc jedną z najczęstszych wad wrodzonych.
Wady te dzielą się na sinicze (z przeciekiem prawo-lewym) i niesinicze (z przeciekiem lewo-prawym lub bez przecieku). Do najczęstszych należą: ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), przetrwały przewód tętniczy (PDA), koarktacja aorty, tetralogia Fallota oraz przełożenie wielkich pni tętniczych (TGA).
Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, EKG, RTG klatki piersiowej, echokardiografię oraz w wybranych przypadkach tomografię komputerową, rezonans magnetyczny lub cewnikowanie serca. Leczenie zależy od rodzaju i ciężkości wady – może obejmować obserwację, leczenie farmakologiczne, interwencje przezskórne lub zabiegi kardiochirurgiczne.
Wczesne rozpoznanie i leczenie wrodzonych wad serca znacząco poprawia rokowanie. Dzięki postępom w kardiologii dziecięcej i kardiochirurgii ponad 90% dzieci z wrodzonymi wadami serca dożywa obecnie wieku dorosłego, co stworzyło nową populację pacjentów – dorosłych z wrodzonymi wadami serca (GUCH – Grown-Up Congenital Heart Disease).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg masy ciała przy podaniu doustnym u myszy i szczurów. W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja leku różniła się między gatunkami: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni i 35 mg/kg mc./dobę przez miesiąc bez działań niepożądanych, szczury tolerowały dawki do 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, a psy wykazywały większą wrażliwość, tolerując dawki do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni. Przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę) u małp odnotowano zgony (2/10) oraz żółte zabarwienie kału, a u psów i małp zmętnienie i obrzęk rogówki. Głównym narządem docelowym toksyczności była wątroba, z podwyższeniem enzymów wątrobowych (ALP, ALT, AST, γ-GT, LDH), które zazwyczaj normalizowały się po odstawieniu leku. Dodatkowo obserwowano sporadyczne zmiany patologiczne w żołądku, grasicy, układzie limfatycznym i nerkach oraz objawy takie jak wymioty, osłabienie, ślinotok i odwodnienie.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dawka śmiertelna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, naczelne, obrzęk rogówki, płodność, poronienie, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, wątroba, wrodzona wada układu krążenia, zaczerwienienie spojówki, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clarithromycin Genoptim 250 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg masy ciała po podaniu doustnym u myszy i szczurów. Długoterminowa tolerancja leku różni się w zależności od gatunku: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg m.c./dobę przez 14 dni i 35 mg/kg m.c./dobę przez miesiąc bez działań niepożądanych, szczury tolerowały odpowiednio 75 mg/kg m.c./dobę przez miesiąc, 35 mg/kg m.c./dobę przez 3 miesiące oraz 8 mg/kg m.c./dobę przez 6 miesięcy, a psy wykazywały większą wrażliwość, tolerując 50 mg/kg m.c./dobę przez 14 dni, 10 mg/kg m.c./dobę przez 1-3 miesiące oraz 4 mg/kg m.c./dobę przez 6 miesięcy bez objawów toksyczności. Objawy toksyczne przy wysokich dawkach obejmowały wymioty, osłabienie, zmniejszone spożycie pokarmu, ślinotok, odwodnienie oraz hepatotoksyczność manifestującą się podwyższeniem enzymów wątrobowych (fosfatazy alkalicznej, ALT, AST, γ-GT, dehydrogenazy mleczanowej), które ulegały normalizacji po odstawieniu leku. Wysokie dawki (400 mg/kg m.c./dobę) u małp powodowały śmiertelność i żółte przebarwienia kału, a u psów i małp obserwowano zmętnienie i obrzęk rogówki.
badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, klarytromycyna, obrzęk rogówki, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność długoterminowa, toksyczność narządowa, toksyczność ostra i przewlekła, układ limfatyczny, wczesne poronienie, wpływ na rozrodczość, wrodzona wada układu krążenia, zaczerwienienie spojówki, zmętnienie rogówki, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Taclar 500 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa klarytromycyny (substancji czynnej leku Taclar) wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg masy ciała u myszy i szczurów po jednorazowym podaniu doustnym. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej tolerancja leku różniła się w zależności od gatunku: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni i 35 mg/kg mc./dobę przez miesiąc bez działań niepożądanych; szczury nie wykazywały toksyczności przy dawkach 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, 35 mg/kg mc./dobę przez 3 miesiące oraz 8 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy; psy były bardziej wrażliwe, tolerując odpowiednio 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni, 10 mg/kg mc./dobę przez 1-3 miesiące i 4 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy. Toksyczne dawki powodowały objawy takie jak wymioty, osłabienie, ślinotok, odwodnienie oraz uszkodzenia wątroby manifestujące się wzrostem enzymów wątrobowych (fosfatazy alkalicznej, aminotransferaz ALT i AST, γ-glutamylotransferazy, dehydrogenazy mleczanowej), które ulegały normalizacji po odstawieniu leku. Dodatkowo, przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę) obserwowano śmiertelność u małp oraz zmętnienie rogówki u psów i małp.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cykl rujowy, cytotoksyczność, dawka śmiertelna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, klarytromycyna, obrzęk rogówki, płodność męska, poronienie wczesne, przekrwienie spojówek, rozszczep podniebienia, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, wrodzona wada układu krążenia, zmętnienie rogówki, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klabax 250 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny obejmowały różne gatunki zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) i wykazały, że dawka letalna (LD50) jest większa niż 5 g/kg masy ciała po jednorazowym podaniu. W badaniach podostrych i przewlekłych nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę u naczelnych, 75 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz 50 mg/kg mc./dobę u psów. Psy były bardziej wrażliwe, tolerując dawki do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni bez objawów niepożądanych. Toksyczne dawki wywoływały objawy takie jak wymioty, osłabienie, odwodnienie oraz uszkodzenia wątroby, manifestujące się podwyższonymi enzymami wątrobowymi (fosfataza alkaliczna, ALT, AST, γ-GT, dehydrogenaza mleczanowa). Wysokie dawki (400 mg/kg mc./dobę) u małp prowadziły do śmiertelności (2/10 osobników) oraz żółtego zabarwienia kału.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cykl rujowy, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, klarytromycyna, LD50, mutagenność, obrzęk rogówki, odwodnienie, płodność, poronienie, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wrodzona wada układu krążenia, zmętnienie rogówki