rozszczep podniebienia
Rozszczep podniebienia to wada wrodzona polegająca na niecałkowitym połączeniu struktur tworzących podniebienie podczas rozwoju płodowego. Defekt ten może obejmować podniebienie miękkie, twarde lub oba jednocześnie, a często współwystępuje z rozszczepem wargi. Wada ta powstaje między 7. a 12. tygodniem ciąży.
Częstość występowania rozszczepu podniebienia szacuje się na 1 na 1000-2500 żywych urodzeń, z różnicami w zależności od pochodzenia etnicznego. Do czynników ryzyka należą predyspozycje genetyczne, palenie tytoniu i spożywanie alkoholu przez matkę w czasie ciąży, stosowanie niektórych leków (np. przeciwpadaczkowych) oraz niedobór kwasu foliowego.
Rozszczep podniebienia powoduje trudności w karmieniu, zaburzenia rozwoju mowy, nawracające infekcje ucha środkowego oraz problemy z uzębieniem. Leczenie ma charakter interdyscyplinarny i obejmuje chirurgiczną korekcję (zwykle wykonywana między 6. a 18. miesiącem życia), leczenie ortodontyczne, terapię logopedyczną oraz interwencje psychologiczne.
Współczesne techniki operacyjne zapewniają dobre rezultaty funkcjonalne i estetyczne, a wczesna, kompleksowa opieka pozwala na prawidłowy rozwój dziecka z tą wadą. Kluczowe znaczenie ma koordynacja działań specjalistów różnych dziedzin w ramach dedykowanych zespołów zajmujących się leczeniem rozszczepów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Flutykazon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Flutykazon propionian, stosowany w różnych formach farmaceutycznych (aerozole inhalacyjne, donosowe, krople, preparaty miejscowe), wykazuje działania typowe dla silnych kortykosteroidów, jednak efekty toksyczne obserwowane były głównie przy dawkach znacznie przekraczających zalecane u ludzi. Badania toksykologiczne nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego, co potwierdzają długoterminowe badania inhalacyjne u myszy i szczurów. W badaniach rozrodczości na zwierzętach flutykazon propionian indukował wady rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia, zniekształcenia szkieletu oraz zahamowanie rozwoju wewnątrzmacicznego, jednak eksperci podkreślają, że wyniki te nie przekładają się bezpośrednio na ryzyko u ludzi stosujących zalecane dawki, zwłaszcza przy podaniu donosowym, gdzie ekspozycja ogólnoustrojowa jest minimalna.
aerozol donosowy, aerozol inhalacyjny, azelastyna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie drażniące, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazon propionian, flutykazon wziewny, gaz nośny, genotoksyczność, glikokortykosteroid, kortykosteroid, kość potyliczna, krople do nosa, norfluran, podanie donosowe, preparat do stosowania miejscowego, reakcja nadwrażliwości, rozszczep podniebienia, ryzyko środowiskowe, salmeterol ksynafonian, środowisko wodne, tętnica pępkowa, toksyczność, wpływ na rozrodczość, zahamowanie rozwoju wewnątrzmacicznego, zniekształcenie szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asmetic 50 mcg/dawkę inh.
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące salmeterolu ksynafonianu wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa w kontekście jego zastosowania klinicznego. Badania toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej przeprowadzone na szczurach nie wykazały działań niepożądanych, natomiast u królików zaobserwowano typowe dla β2-agonistów toksyczne efekty rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia, przedwczesne rozwarcie powiek, zarośnięcie mostka oraz opóźnione kostnienie kości czołowych. Warto podkreślić, że te zmiany wystąpiły przy ekspozycji na dawki około 20-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dobową dla ludzi, ocenianą na podstawie AUC.
AUC, badania przedkliniczne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, genotoksyczność substancji, kancerogeneza, kostnienie kości czołowych, mutacja genetyczna, mutagenność, profil bezpieczeństwa leku, przedwczesne rozwarcie powiek, rozszczep podniebienia, salmeterol ksynafonian, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, uszkodzenie chromosomów, zarośnięcie mostka, β2-agonista - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Toctino 30 mg
Alitretynoina, substancja czynna w produkcie TOCTINO (kapsułki 10 mg i 30 mg), jest silnym teratogenem z grupy retynoidów, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania leku w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Ekspozycja na alitretynoinę w okresie ciąży lub do miesiąca po zakończeniu terapii wiąże się z wysokim ryzykiem ciężkich wad rozwojowych płodu, takich jak nieprawidłowości ośrodkowego układu nerwowego (wodogłowie, mikrocefalia), dysmorfia twarzy, rozszczep podniebienia, wady ucha zewnętrznego, mikroftalmia, wady sercowo-naczyniowe (np. tetralogia Fallota) oraz zaburzenia rozwoju grasicy i przytarczyc. Ponadto, stosowanie alitretynoiny zwiększa ryzyko samoistnych poronień. Ze względu na silną lipofilność, lek przenika do mleka kobiecego, co wyklucza jego stosowanie u kobiet karmiących piersią.
alitretynoina, dysmorfia twarzy, działanie teratogenne, kapsułki miękkie, karmienie piersią, mikrocefalia, mikroftalmus, nieprawidłowości grasicy, nieprawidłowości móżdżku, ośrodkowy układ nerwowy, przełożenie dużych naczyń, retynoidy, rozszczep podniebienia, samoistne poronienie, substancja lipofilna, tetralogia Fallota, Toctino, wada przegrody, wady rozwojowe płodu, wiek rozrodczy, wodogłowie - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Esotkaleno 25 mg
Stosowanie prednizonu, zawartego w preparacie Esotkaleno, u kobiet w ciąży wymaga szczegółowej oceny korzyści terapeutycznych względem potencjalnych zagrożeń dla płodu. Prednizon może być stosowany jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, zwłaszcza z uwagi na możliwość zaburzeń wzrostu płodu oraz teoretyczne ryzyko rozszczepu podniebienia przy ekspozycji w pierwszym trymestrze. Długotrwała terapia glikokortykosteroidami może prowadzić do zaniku kory nadnerczy u płodu, co wymaga monitorowania i ewentualnego leczenia substytucyjnego noworodka. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki prednizonu (dostępnej w dawkach 1 mg, 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 20 mg, 25 mg, 30 mg, 50 mg) przez możliwie najkrótszy czas oraz ścisłe monitorowanie rozwoju płodu.
badanie przedkliniczne, dawka prednizonu, ekspozycja na glikokortykosteroidy, Esotkaleno, glikokortykosteroid, kora nadnerczy, leczenie substytucyjne, pierwszy trymestr ciąży, prednizon, rozszczep podniebienia, stosowanie glikokortykosteroidów, terapia prednizonem, zaburzenie wzrostu płodu, zanik kory nadnerczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Seretide Dysk 500 (500 mcg + 50 mcg)/dawkę inh.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Seretide Dysk, zawierającego salmeterol ksynafonian (50 µg/dawka) oraz flutykazon propionian (100 µg, 250 µg lub 500 µg/dawka), opierają się na modelach zwierzęcych. Wykazano, że glikokortykosteroidy mogą indukować wady rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia i zniekształcenia szkieletu, natomiast salmeterol wykazywał toksyczność zarodkową jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Jednoczesne podawanie obu substancji u szczurów skutkowało specyficznymi efektami rozwojowymi, m.in. przemieszczeniem tętnicy pępkowej i niecałkowitym kostnieniem kości potylicznej, co sugeruje potencjalne interakcje w okresie prenatalnym. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagennego działania żadnego ze składników leku.
dawka terapeutyczna, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, inhalacja, kość potyliczna, model zwierzęcy, nietolerancja laktozy, potencjał mutagenny, proszek do inhalacji, rozszczep podniebienia, salmeterolu ksynafonian, substancja czynna, substancja pomocnicza, test genotoksyczności, tętnica pępkowa, toksyczność genetyczna, toksyczność zarodkowa, zniekształcenie szkieletu - Leksykon substancji czynnych
Budezonid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności budezonidu, glikokortykosteroidu, wykazały, że jego działanie ogólnoustrojowe, takie jak zmniejszenie przyrostu masy ciała, zanik kory nadnerczy i tkanki limfoidalnej, jest porównywalne lub łagodniejsze niż innych kortykosteroidów. W badaniach na psach i szczurach stosowano dawki inhalacyjne 10-40-krotnie wyższe niż terapeutyczne bez toksyczności miejscowej dróg oddechowych. Długotrwałe podawanie doustne u szczurów (do 104 tygodni) skutkowało zmniejszeniem hematokrytu, hemoglobiny, erytrocytów oraz immunosupresją (istotne zmniejszenie limfocytów). U psów obserwowano dodatkowo hepatomegalię, wzrost aktywności enzymów wątrobowych i zanik nadnerczy. Budezonid nie wykazywał działania mutagennego in vitro i in vivo, a obserwowane zmiany nowotworowe u szczurów (glejaki, nowotwory wątrobowokomórkowe) były związane z mechanizmem receptorowym glikokortykosteroidów i nie potwierdzono ich klinicznego znaczenia u ludzi. W badaniach reprodukcyjnych u zwierząt kortykosteroidy, w tym budezonid, indukowały wady rozwojowe (rozszczep podniebienia, deformacje szkieletu), jednak przy dawkach terapeutycznych u ludzi nie wykazano takiego ryzyka. Działania teratogenne obserwowano jedynie przy podskórnym podawaniu dawek ≥100 µg/kg mc./dobę u szczurów i ≥5 µg/kg mc./dobę u królików, co przekracza kliniczne dawki wziewne (400 µg/dobę).
aminotransferaza alaninowa, badanie toksykokinetyczne, budezonid, czas protrombinowy, działanie immunosupresyjne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, formoterol, fosfataza zasadowa, gaz nośny HFA 134a, genotoksyczność, glejak mózgu, glikokortykosteroid, gwiaździak, hepatomegalia, nowotwór wątrobowokomórkowy, rozszczep podniebienia, tkanka limfoidalna, toksyczność przewlekła, wakuolizacja hepatocytów, wpływ na reprodukcję, zaburzenie rozwoju kości, zanik kory nadnerczy, zmniejszenie hematokrytu, zmniejszenie liczby limfocytów, zniekształcenie układu kostnego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Predasol 5 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne preparatu Predasol, zawierającego prednizolon, nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka pod względem bezpieczeństwa stosowania. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów określono LD50 na poziomie 240 mg/kg masy ciała po jednorazowym podaniu. W badaniach subchronicznych i wielokrotnych dawkach obserwowano zmiany w komórkach wysp Langerhansa u szczurów (33 mg/kg/dobę przez 7-14 dni), uszkodzenie wątroby u królików (2-3 mg/kg/dobę przez 2-4 tygodnie) oraz martwicę mięśni u świnek morskich (0,5-5 mg/kg/dobę) i psów (4 mg/kg/dobę) po kilku tygodniach stosowania. Badania genotoksyczności nie wykazały klinicznie istotnych właściwości mutagennych prednizolonu, co potwierdza brak ryzyka genotoksycznego dla pacjentów stosujących lek.
dawka dobowa, dawka śmiertelna, działanie rakotwórcze, glikokortykosteroid, martwica mięśni, nieprawidłowości czaszki, podanie pozajelitowe, potencjał genotoksyczny, Predasol, prednizolon, rozszczep podniebienia, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność subchroniczna, uszkodzenie wątroby, właściwość genotoksyczna, wyspy Langerhansa, zaburzenia spermatogenezy, zaburzenia wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Epidemiologia
Perlak ucha środkowego (cholesteatoma) to niszczące schorzenie o zachorowalności w krajach rozwiniętych na poziomie 3-14/100 000 rocznie, z wyższą częstością u dorosłych (9,2-13/100 000) niż u dzieci (~3/100 000). Perlaki nabyte stanowią 98% przypadków, a wrodzone są znacznie rzadsze (~0,12/100 000 dzieci), choć w Japonii obserwuje się wzrost wykrywalności do 26,44/100 000 urodzeń. Średni wiek diagnozy to 9,7 lat dla perlaka nabytego i 4,5 lat dla wrodzonego, z przewagą mężczyzn (M:K=1,4:1) w przypadku perlaka nabytego. Główne czynniki ryzyka to wywiad rodzinny (4-krotnie zwiększone ryzyko), dysfunkcja trąbki Eustachiusza, rozszczep podniebienia, przewlekłe zapalenie ucha środkowego (72,4% pacjentów z perlakiem miało wcześniejsze epizody) oraz alergiczny nieżyt nosa. Epidemiologicznie obserwuje się spadek częstości perlaka nabytego, co przypisuje się wcześniejszej diagnostyce i leczeniu, natomiast wzrasta wykrywalność perlaka wrodzonego dzięki postępom diagnostycznym.
alergiczny nieżyt nosa, anomalia twarzoczaszki, antybiotykoterapia, drenaż wentylacyjny, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, interwencja chirurgiczna, nawrót choroby, niedosłuch przewodzeniowy, obrazowanie MRI, operacja second-look, perlak nabyty, perlak wrodzony, powikłania wewnątrzczaszkowe, przetoka błędnikowa, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, rozszczep podniebienia, wynik fałszywie negatywny, zapalenie ucha środkowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sabumalin 100 mcg/dawkę
Salbutamol, substancja czynna leku Sabumalin (100 µg/dawkę, aerozol inhalacyjny), przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. Wyniki niekliniczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności, potencjalnej kancerogenności oraz toksycznego wpływu na rozród. Efekty obserwowane w badaniach były związane z typową aktywnością beta-2-adrenolityczną salbutamolu. W badaniach na myszach i królikach wykazano działanie teratogenne przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi (np. 2,5 mg/kg s.c. u myszy i 50 mg/kg p.o. u królików), manifestujące się m.in. rozszczepem podniebienia, brakiem powiek oraz zaburzeniami kostnienia czaszki. U szczurów podawanie dawek do 50 mg/kg p.o. nie wywołało istotnych wad rozwojowych, choć najwyższe dawki zwiększyły śmiertelność noworodków z powodu zaburzeń opieki macierzyńskiej.
aerozol inhalacyjny, agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, aktywność beta-adrenolityczna, badania farmakologiczne, badania genotoksyczności, badania rakotwórczości, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt teratogenny, gaz nośny HFA 134a, genotoksyczność, hydrofluoroalkan, inhalator ciśnieniowy, rozszczep podniebienia, salbutamol, toksyczność wielokrotnego dawkowania, toksyczny wpływ na rozród, wady rozwojowe płodów, wrodzony brak powiek, zaburzenia behawioralne, zaburzenia kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 25 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą m.in. przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), układ kostno-stawowy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe i krwotoki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w limfocytach. W badaniach rakotwórczości na myszach transgenicznych rasH2 i szczurach zaobserwowano nowotwory żołądka, dwunastnicy, złośliwe śródbłoniaki oraz guzy chromochłonne przy ekspozycjach ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższych niż AUC u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracje chromosomalne strukturalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie in vitro, badanie in vivo, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, narażenie ogólnoustrojowe, opóźnione kostnienie, organogeneza, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowo-płodowa, stężenie osoczowe, toksyczność po podaniu wielokrotnym, właściwości mutagenne, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bufomix Easyhaler (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Bufomix Easyhaler, zawierającego budezonid i formoterol, wykazały, że obserwowane działania niepożądane wynikają głównie z farmakologicznego mechanizmu działania obu składników, bez identyfikacji nieoczekiwanych efektów toksycznych. Badania na modelach zwierzęcych potwierdziły bezpieczeństwo stosowania kombinacji, przy czym kortykosteroid budezonid wykazywał potencjał teratogenny, manifestujący się wadami rozwojowymi takimi jak rozszczep podniebienia i wady szkieletu, jednakże te efekty prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznym u ludzi. Formoterol natomiast, przy wysokich dawkach, wpływał na reprodukcję zwierząt, powodując redukcję płodności u samców szczurów, problemy z implantacją zarodków, obniżone przeżycie postnatalne oraz zmniejszoną masę urodzeniową potomstwa.
badania toksykologiczne, budezonid, budezonid i formoterol, Bufomix Easyhaler, dawka inhalacyjna, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, efekt toksyczny, ekspozycja ustrojowa, formoterol, implantacja zarodka, kortykosteroid, przeżycie postnatalne, redukcja płodności, rozszczep podniebienia, ryzyko teratogenne, urodzeniowa masa ciała, wada szkieletu - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość z niedoboru witaminy b12 lub kwasu foliowego – Patofizjologia i mechanizm
Niedokrwistość megaloblastyczna spowodowana niedoborem witaminy B12 lub kwasu foliowego wynika z zaburzeń syntezy DNA w szybko dzielących się komórkach, zwłaszcza prekursorach erytrocytów, prowadząc do powstawania makrocytów (MCV >100 fL) i hipersegmentowanych neutrofili. Witamina B12 jest kofaktorem dla syntazy metioninowej i mutazy metylomalonylo-CoA, a jej niedobór skutkuje akumulacją homocysteiny i kwasu metylomalonowego (MMA), co zaburza syntezę zasad pirymidynowych i powoduje nieefektywną erytropoezę z apoptozą śródszpikową. Niedobór kwasu foliowego, choć powoduje podobne zmiany hematologiczne, nie wywołuje typowych objawów neurologicznych. Diagnostyka opiera się na morfologii krwi, oznaczeniu poziomów witaminy B12, kwasu foliowego, MMA i homocysteiny oraz obecności przeciwciał przeciwko czynnikowi wewnętrznemu w niedokrwistości złośliwej. Badanie szpiku kostnego wykazuje hiperkomórkowość i asynchronię jądrowo-cytoplazmatyczną w linii erytroidalnej.
achlorhydria, ataksja czuciowa, badanie szpiku kostnego, białko p53, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, dysfagia, erytrocyt, haptoglobina, hiperhomocysteinemia, hipersegmentowany neutrofil, hipochlorhydria, homocysteina, inhibitor pompy protonowej, kwas foliowy, kwas metylomalonowy, makrocytoza, megaloblast, morfologia krwi obwodowej, mutaza metylomalonylo-CoA, neuropatia obwodowa, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość z niedoboru witaminy B12, niedokrwistość złośliwa, nieefektywna erytropoeza, niewydolność trzustki, podostre złożone zwyrodnienie rdzenia kręgowego, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, syntaza metioninowa, synteza DNA, tasiemiec rybi, wada cewy nerwowej, zanikowe zapalenie żołądka, zapalenie języka, zespół przerostu bakteryjnego jelita cienkiego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Taclar 250 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne klarytromycyny wykazały wysokie bezpieczeństwo stosowania leku w szerokim zakresie dawek i gatunków zwierząt. Dawka śmiertelna LD50 przekracza 5 g/kg masy ciała po jednorazowym podaniu doustnym u myszy i szczurów. W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja leku różniła się w zależności od gatunku: naczelne tolerowały do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni, szczury do 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, a psy wykazywały większą wrażliwość, tolerując do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni. Toksyczność objawiała się głównie uszkodzeniem wątroby, potwierdzonym wzrostem enzymów wątrobowych (fosfataza alkaliczna, ALT, AST, γ-GT, dehydrogenaza mleczanowa), które ulegały normalizacji po odstawieniu leku. Dodatkowo obserwowano objawy takie jak wymioty, osłabienie, odwodnienie oraz zmiany w oku (zaczerwienienie spojówek, łzawienie, zmętnienie rogówki) przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę). Badania na szczurach nie wykazały wpływu klarytromycyny w dawce 150-160 mg/kg mc./dobę na płodność, cykl rujowy, przebieg porodu ani przeżywalność potomstwa, a dawki do 500 mg/kg mc./dobę nie obniżały czynnościowo płodności samców.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie toksykologiczne, cykl rujowy, dehydrogenaza mleczanowa, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, klarytromycyna, LD50, mutagenność, obrzęk rogówki, płodność i rozrodczość, poronienie, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra i przewlekła, wada układu krążenia, zaczerwienienie spojówki, zmiana chorobowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Predasol 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa prednizolonu wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) u szczurów wynosi 240 mg/kg masy ciała po jednorazowym podaniu, co wskazuje na stosunkowo niską toksyczność ostrą. W badaniach subchronicznych i przewlekłych zaobserwowano toksyczne efekty zależne od gatunku i dawki: u szczurów dawka 33 mg/kg/dobę przez 7-14 dni powodowała zmiany w komórkach wysp Langerhansa, u królików dawka 2-3 mg/kg/dobę przez 2-4 tygodnie wywoływała uszkodzenia wątroby, a u świnek morskich i psów dawki 0,5-5 mg/kg/dobę oraz 4 mg/kg/dobę odpowiednio prowadziły do martwicy mięśni. Dane dotyczące genotoksyczności i karcynogenności są ograniczone i niejednoznaczne, brak jest kompleksowych i długoterminowych badań potwierdzających te działania.
badanie przedkliniczne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, hepatotoksyczność, karcynogenność, LD50, martwica mięśni, mutagen, podanie jednorazowe, prednizolon, rozszczep podniebienia, rozwój płodowy, spermatogeneza, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność subchroniczna, wada rozwojowa, wyspy Langerhansa, zaburzenie wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azelastine hydrochloride + Fluticasone propionate Teva (137 mcg + 50 mcg)/dawkę donosową
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Azelastine hydrochloride + Fluticasone propionate Teva, zawierającego 137 µg azelastyny chlorowodorku i 50 µg flutykazonu propionianu na dawkę donosową, wykazały, że ekspozycja ogólnoustrojowa przy stosowaniu donosowym w zalecanych dawkach jest minimalna, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla glikokortykosteroidów. Flutykazon propionian nie wykazał działania genotoksycznego ani karcinogennego w badaniach in vitro i in vivo, a obserwowane efekty teratogenne i embriotoksyczne występowały jedynie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. Azelastyna chlorowodorek również nie wykazała potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego, a ryzyko reakcji alergicznych jest niskie, co potwierdzają badania na zwierzętach.
aerozol donosowy, azelastyny chlorowodorek, badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, dawka donosowa, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, reakcja alergiczna, rozszczep podniebienia, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fromilid 500 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klarytromycyny (Fromilid) wykazały niską toksyczność ostrą, z dawką śmiertelną przekraczającą 5 g/kg masy ciała u gryzoni. W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja leku różniła się w zależności od gatunku: naczelne tolerowały do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni, szczury do 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, a psy wykazywały większą wrażliwość, tolerując dawki do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni. Głównym narządem docelowym toksyczności była wątroba, z podwyższonymi enzymami wątrobowymi (fosfataza alkaliczna, aminotransferazy, γ-glutamylotransferaza, dehydrogenaza mleczanowa), które po odstawieniu leku wracały do normy. Działania niepożądane przy dawkach toksycznych obejmowały wymioty, osłabienie, odwodnienie oraz zmiany w narządach takich jak żołądek, grasica, nerki, a u psów i małp także zmętnienie rogówki i zaczerwienienie spojówek.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, choroby nerek, cykl rujowy, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, klarytromycyna, obrzęk rogówki, płodność i rozrodczość, płytka Petriego, poronienie, przekrwienie spojówek, rozszczep podniebienia, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, uszkodzenie narządów, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Isotretinoin Aristo 10 mg
Izotretynoina, substancja czynna leku Isotretinoin Aristo (kapsułki 10 mg i 20 mg), jest silnie teratogenna i jej stosowanie w okresie ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko ciężkich wad rozwojowych płodu. Wady te obejmują m.in. zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (wodogłowie, małogłowie), zniekształcenia twarzy, rozszczep podniebienia, wady ucha zewnętrznego, mikroftalmię, wady sercowo-naczyniowe (tetralogia Fallota, przełożenie wielkich naczyń) oraz wady grasicy i przytarczyc. Ekspozycja na izotretynoinę zwiększa także ryzyko poronień samoistnych. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii lub w ciągu miesiąca po jej zakończeniu, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia, skierowanie pacjentki do specjalisty teratologa oraz wykonanie badań oceniających wpływ leku na płód.
defekt przegrody, działanie teratogenne, gospodarka wapniowa, Isotretinoin Aristo, izotretynoina, kapsułka miękka, małogłowie, mikroftalmus, mleko kobiece, morfologia plemników, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nasienia, poronienie samoistne, przełożenie wielkich naczyń, retinoid, rozszczep podniebienia, rozwój zarodkowy, ruchliwość plemników, spermatogeneza, substancja czynna, tetralogia Fallota, wada rozwojowa móżdżku, wada rozwojowa płodu, wada ucha zewnętrznego, wada układu sercowo-naczyniowego, wodogłowie, zaburzenie odporności, związek lipofilny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Proktosedon (5 mg + 5 mg + 10 mg + 10 mg)/g
Produkt leczniczy Proktosedon, zawierający hydrokortyzon 5 mg/g, chlorowodorek cynchokainy 5 mg/g, siarczan neomycyny 10 mg/g oraz eskulinę 10 mg/g, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Hydrokortyzon, będący glikokortykosteroidem, może wykazywać działanie teratogenne i embriotoksyczne, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych. Potencjalne ryzyko dla płodu obejmuje rozszczep podniebienia, wewnątrzmaciczne opóźnienie rozwoju oraz supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Z tego względu Proktosedon powinien być stosowany w ciąży wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, uwzględniając nasilenie objawów, alternatywne metody leczenia oraz etap ciąży. W trakcie terapii zaleca się monitorowanie rozwoju płodu za pomocą badań ultrasonograficznych oraz obserwację noworodka pod kątem działań niepożądanych, w tym funkcji nadnerczy.
badanie ultrasonograficzne płodu, cynchokaina, czynność nadnerczy, działanie teratogenne i embriotoksyczne, eskulina, funkcje endokrynologiczne, funkcje reprodukcyjne, glikokortykosteroid, hydrokortyzon, malformacja rozwojowa, maść doodbytnicza, neomycyna, niska masa urodzeniowa, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, Proktosedon, rozszczep podniebienia, rozwój somatyczny, układ hormonalny, wewnątrzmaciczne opóźnienie rozwoju płodu, zahamowanie wzrostu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 12,5 mg
Sunitynib wykazuje wielonarządową toksyczność po podaniu wielokrotnym, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (redukcja komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Działania te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach (rozrost mezangium), krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Potencjał genotoksyczny metabolitu aktywnego nie został oceniony.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, ekspozycja systemowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, kancerogeneza, kostnienie kręgów, mysz transgeniczna rasH2, nadnercze, odstęp QTc, organogeneza, rak dwunastnicy, resorpcja płodu, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, wada rozwojowa szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa prednizonu, substancji czynnej leku Esotkaleno, obejmuje badania toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej, genotoksyczności oraz wpływu na reprodukcję. W modelach zwierzęcych wartość LD50 dla prednizolonu wynosi 240 mg/kg m.c. (szczury, podanie jednorazowe), co wskazuje na stosunkowo wysoką tolerancję dawki ostrej. Toksyczność podostra ujawniła zmiany histopatologiczne zależne od gatunku i dawki: u szczurów dawka 33 mg/kg m.c./dobę przez 7-14 dni powodowała uszkodzenia komórek wysp trzustkowych Langerhansa, u królików dawka 2-3 mg/kg m.c./dobę przez 2-4 tygodnie wywoływała hepatotoksyczność, a u świnek morskich i psów dawki 0,5-5 mg/kg m.c. i 4 mg/kg m.c. odpowiednio przez kilka tygodni indukowały martwicę mięśni. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka mutagenności, a badania karcynogenności nie potwierdziły działania rakotwórczego prednizonu.
działanie diabetogenne, działanie embriotoksyczne, działanie histotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, LD50, martwica mięśni, mutagenność, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, płodność, prednizolon, prednizon, przedawkowanie, rozszczep podniebienia, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, właściwości genotoksyczne, wyspy trzustkowe Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symflusal (50 mcg + 250 mcg)/dawkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Symflusal, zawierającego salmeterol (50 µg/dawka) oraz flutykazonu propionian (250 lub 500 µg/dawka), opierają się na analizie działania farmakologicznego obu substancji podawanych oddzielnie. W badaniach na zwierzętach wykazano, że glikokortykosteroidy mogą indukować wady rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia i deformacje szkieletu, jednak te efekty obserwowano przy dawkach przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi. Salmeterol wykazywał toksyczność zarodkową i płodową jedynie przy wysokich dawkach, znacznie przewyższających kliniczne. Wspólne podawanie obu substancji u szczurów skutkowało specyficznymi wadami rozwojowymi, tj. przemieszczeniem tętnicy pępkowej oraz niepełnym kostnieniem kości potylicznej, jednak te anomalie pojawiały się w zakresie dawek uznawanych za toksyczne w modelach zwierzęcych.
badanie reprodukcyjne, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, ekspozycja na dawkę, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, niepełne kostnienie kości potylicznej, potencjał genotoksyczny, przemieszczenie tętnicy pępkowej, rozszczep podniebienia, salmeterol, substancja czynna, wada rozwojowa, zniekształcenie szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Novate 0,5 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klobetazolu propionianu, substancji czynnej kremu NOVATE (0,5 mg/g), wykazały brak długoterminowych danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach na szczurach doustne podawanie dawek do 50 mg/kg masy ciała nie wpływało negatywnie na płodność samców, natomiast u samic zaobserwowano istotne zaburzenia reprodukcyjne, takie jak zwiększona liczba wchłoniętych embrionów oraz zmniejszona liczba żywych płodów. Badania teratogenności na myszach i królikach wykazały działanie fetotoksyczne i teratogenne już przy dawkach podskórnych odpowiednio 1 mg/kg i 0,03 mg/kg u myszy oraz 3 i 10 μg/kg u królików, co odpowiada zaledwie 0,01–0,33 dawkom systemowo wchłanianym po miejscowym zastosowaniu preparatu NOVATE.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Curacne 5 mg 5 mg
Izotretynoina zawarta w leku Curacne 5 mg jest silnie teratogenna i bezwzględnie przeciwwskazana w okresie ciąży ze względu na wysokie ryzyko poważnych wad rozwojowych płodu, takich jak wady ośrodkowego układu nerwowego (wodogłowie, małogłowie), zniekształcenia twarzoczaszki (rozszczep podniebienia), anomalie narządu słuchu i wzroku, wady sercowo-naczyniowe (tetralogia Fallota, przełożenie wielkich naczyń) oraz zaburzenia gruczołów dokrewnych. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii lub w ciągu miesiąca po jej zakończeniu, leczenie należy natychmiast przerwać, a pacjentkę skierować na pilną konsultację teratologiczną i szczegółową ocenę stanu płodu. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję – co najmniej jedną wysoce skuteczną metodę niezależną od użytkownika lub dwie metody zależne od użytkownika – przez minimum 1 miesiąc przed, w trakcie oraz 1 miesiąc po zakończeniu terapii izotretynoiną.
grasica, gruczoły dokrewne, izotretynoina, małogłowie, małoocze, móżdżek, narząd słuchu, narząd wzroku, ośrodkowy układ nerwowy, plemniki, poronienie samoistne, przełożenie wielkich naczyń, przewód słuchowy, przytarczyce, rozszczep podniebienia, ruchliwość plemników, teratologia, tetralogia Fallota, twarzoczaszka, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie przegrody, wady rozwojowe płodu, wodogłowie, zarodek, związek lipofilny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suganet 12,5 mg
Sunitynib, substancja czynna w lekach Suganet (12,5 mg, 25 mg, 50 mg), wykazuje toksyczność narządową przy ekspozycji klinicznej, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie QTc, zmniejszenie LVEF, rozrost mezangium nerkowego, zanik kanalików jądrowych, przerost przysadki oraz powikłania krwotoczne. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości są prawdopodobnie związane z farmakologicznym działaniem sunitynibu i w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro; potencjał genotoksyczny metabolitu głównego nie był oceniany.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, martwica komórkowa, odstęp QTc, poliploidia, potencjał rakotwórczy, powikłania krwotoczne, przedni płat przysadki, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność przewlekła, trzustka zewnątrzwydzielnicza, zagnieżdżenie zarodka, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Flixotide 250 mcg/dawkę inh.
Flutykazonu propionian w postaci aerozolu inhalacyjnego (dawka 250 µg na inhalację) jest stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią z zachowaniem szczególnej ostrożności. Brak jest danych dotyczących wpływu leku na płodność u ludzi, jednak badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność. W ciąży stosowanie Flixotide powinno być rozważane jedynie wtedy, gdy korzyść terapeutyczna dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Retrospektywne badania epidemiologiczne nie wykazały zwiększonego ryzyka dużych wad wrodzonych po ekspozycji na flutykazon w pierwszym trymestrze w porównaniu do innych wziewnych kortykosteroidów. Badania przedkliniczne na zwierzętach wskazały na możliwe działania niepożądane przy dawkach znacznie przekraczających zalecane, jednak przy standardowej terapii inhalacyjnej stężenia ogólnoustrojowe są niskie, co minimalizuje ryzyko dla płodu.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Mycophenolate mofetil Sandoz 500 mg tabletki powlekane 500 mg
Mykofenolan mofetylu (MMF) wykazuje silne działanie teratogenne, co wymaga szczególnej uwagi w kontekście bezpieczeństwa reprodukcyjnego pacjentek. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować dwie skuteczne metody antykoncepcji przed, w trakcie oraz przez 6 tygodni po zakończeniu terapii MMF. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie dwóch testów ciążowych o wysokiej czułości (≥25 mIU/ml) w odstępie 8-10 dni, a w przypadku przeszczepów od zmarłych dawców testy należy wykonać bezpośrednio przed terapią i po 8-10 dniach. Ekspozycja na MMF w ciąży wiąże się z wysokim ryzykiem samoistnych poronień (45-49%) oraz wad wrodzonych (23-27% żywych urodzeń), w tym wad ucha, twarzy, oczu, serca, palców, przewodu pokarmowego, układu nerwowego i nerek. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży, a także podczas karmienia piersią ze względu na przenikanie kwasu mykofenolowego do mleka i ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt.
działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, działanie toksyczne, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, małoocze, mykofenolan mofetylu, nerw węchowy, odrzucenie przeszczepu, polidaktylia, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, samoistne poronienie, syndaktylia, torbiel splotu naczyniówki, ubytek przegrody przedsionka, wada wrodzona, zarośnięcie przełyku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fromilid 250 250 mg
Substancją czynną leku Fromilid jest klarytromycyna, której profil bezpieczeństwa oceniono w szerokim zakresie badań przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą, wpływ na rozrodczość, teratogenność oraz mutagenność. Toksyczność ostra wykazała bardzo niski potencjał toksyczny, z dawką śmiertelną przekraczającą 5 g/kg mc. (około 350-krotność maksymalnej dawki klinicznej). W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja klarytromycyny różniła się w zależności od gatunku: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg mc./dobę (~7x dawka kliniczna) przez 14 dni, psy do 50 mg/kg mc./dobę (~3,5x) przez 14 dni, a szczury do 8 mg/kg mc./dobę (~0,6x) przez 6 miesięcy bez istotnych działań niepożądanych. Głównym narządem narażonym na toksyczność była wątroba, z odwracalnym wzrostem enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna, GGTP, LDH). Objawy toksyczności obejmowały wymioty, osłabienie, zmniejszone spożycie pokarmu, ślinotok i odwodnienie. Przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę) odnotowano zgony u małp oraz zmętnienie rogówki u psów i małp.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badania przedkliniczne, cholestaza, dawka toksyczna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, klarytromycyna, nadaktywność, obrzęk rogówki, podanie dawki, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, rozwój embrionalny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, uszkodzenie wątroby, wady układu krążenia, wczesne poronienie, zaczerwienienie spojówek, zmętnienie rogówki, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Flixotide Dysk 50 mcg/dawkę inh.
Flutykazon propionian, substancja czynna Flixotide Dysk, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Brak jest danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi, jednak badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na rozrodczość. Stosowanie u kobiet ciężarnych powinno być rozważane jedynie, gdy korzyść terapeutyczna przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, regularne monitorowanie stanu klinicznego oraz ocenę ryzyka i korzyści w każdym trymestrze. Retrospektywne badania epidemiologiczne nie wskazują na zwiększone ryzyko dużych wad wrodzonych po ekspozycji na flutykazon w pierwszym trymestrze w porównaniu do innych wziewnych kortykosteroidów.
badanie epidemiologiczne retrospektywne, dawka terapeutyczna, efekt teratogenny, ekspozycja ogólnoustrojowa, Flixotide Dysk, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, kortykosteroid, model zwierzęcy, podanie ogólnoustrojowe, podanie podskórne, przenikanie do mleka kobiecego, rozszczep podniebienia, substancja czynna, wada rozwojowa twarzoczaszki, wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu, wiek rozrodczy, wziewny kortykosteroid - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medoxa 2,5 mg
Przedkliniczne badania prednizonu i jego aktywnego metabolitu prednizolonu obejmują szeroki zakres oceny toksyczności, bezpieczeństwa oraz wpływu na reprodukcję. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach określono LD50 na poziomie 240 mg/kg m.c. po jednorazowym podaniu. Toksyczność podostra i przewlekła ujawniła zmiany narządowe, takie jak uszkodzenia komórek wysp trzustkowych Langerhansa przy dawce 33 mg/kg m.c./dzień (7-14 dni, szczury), uszkodzenia wątroby przy 2-3 mg/kg m.c./dzień (2-4 tygodnie, króliki) oraz martwicę mięśni przy dawkach 0,5-5 mg/kg m.c./dzień (kilka tygodni, świnki morskie) i 4 mg/kg m.c./dzień (kilka tygodni, psy). Nie stwierdzono istotnego potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego w badaniach przedklinicznych.
anomalia rozwojowa, dane przedkliniczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie wątroby, właściwości genotoksyczne, wyspy trzustkowe Langerhansa, zaburzenia spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg masy ciała przy podaniu doustnym u myszy i szczurów. W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja leku różniła się między gatunkami: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni i 35 mg/kg mc./dobę przez miesiąc bez działań niepożądanych, szczury tolerowały dawki do 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, a psy wykazywały większą wrażliwość, tolerując dawki do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni. Przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę) u małp odnotowano zgony (2/10) oraz żółte zabarwienie kału, a u psów i małp zmętnienie i obrzęk rogówki. Głównym narządem docelowym toksyczności była wątroba, z podwyższeniem enzymów wątrobowych (ALP, ALT, AST, γ-GT, LDH), które zazwyczaj normalizowały się po odstawieniu leku. Dodatkowo obserwowano sporadyczne zmiany patologiczne w żołądku, grasicy, układzie limfatycznym i nerkach oraz objawy takie jak wymioty, osłabienie, ślinotok i odwodnienie.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dawka śmiertelna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, naczelne, obrzęk rogówki, płodność, poronienie, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, wątroba, wrodzona wada układu krążenia, zaczerwienienie spojówki, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Myfortic 180 mg
Myfortic (mykofenolan sodu) jest silnym lekiem immunosupresyjnym o udokumentowanym działaniu teratogennym, stosowanym u pacjentów po przeszczepieniu narządów. U kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji przed, w trakcie oraz przez 6 tygodni po zakończeniu terapii, najlepiej dwóch uzupełniających się metod, lub całkowite powstrzymywanie się od współżycia. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać dwa testy ciążowe o czułości ≥25 mIU/ml w odstępie 8-10 dni, a w przypadku przeszczepu od zmarłego dawcy – test bezpośrednio przed terapią i powtórzyć po 8-10 dniach. Myfortic jest przeciwwskazany w ciąży, chyba że brak jest alternatywnej metody zapobiegania odrzuceniu przeszczepu. Ekspozycja na mykofenolan w ciąży wiąże się z wysokim ryzykiem samoistnych poronień (45-49%) oraz wad wrodzonych (23-27%), w tym wad uszu, twarzy, serca, układu nerwowego i innych, znacznie przewyższającym ryzyko w populacji ogólnej i u pacjentek leczonych innymi immunosupresantami.
coloboma, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, działanie toksyczne, hiperteloryzm oczny, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, małoocze, małożuchwie, mykofenolan sodu, nieprawidłowość ucha, niewykształcenie nerwu węchowego, niewykształcenie przegrody przezroczystej, polidaktylia, procedura medyczna, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, samoistne poronienie, stężenie terapeutyczne, substancja teratogenna, syndaktylia, test ciążowy, ubytek przegrody przedsionka, wada wrodzona, wrodzona torbiel splotu naczyniówki, wrodzona wada rozwojowa, zarośnięcie przełyku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa prednizonu, substancji czynnej Esotkaleno, obejmują szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych oraz reprodukcyjnych. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach ustalono LD50 na poziomie 240 mg/kg masy ciała. W toksyczności podostrej i przewlekłej zaobserwowano zmiany narządowe zależne od gatunku i dawki: u szczurów zmiany w komórkach wysp trzustkowych Langerhansa po dawce 33 mg/kg przez 7-14 dni, u królików uszkodzenie wątroby po 2-3 mg/kg przez 2-4 tygodnie, a u świnek morskich i psów martwicę mięśni po dawkach 0,5-5 mg/kg i 4 mg/kg odpowiednio przez kilka tygodni. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego potencjału mutagennego ani karcynogennego.
dane przedkliniczne, dawka śmiertelna, działanie histotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, podanie dootrzewnowe, potencjał mutagenny, prednizolon, prednizon, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie wątroby, wyspy Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa prednizonu, substancji czynnej leku Esotkaleno, obejmują szeroki zakres testów farmakologicznych, toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej, a także oceny genotoksyczności, karcynogenności oraz wpływu na reprodukcję. W modelu szczurzym LD50 po jednorazowym podaniu wyniosła 240 mg/kg masy ciała. Toksyczność podostra u szczurów objawiła się zmianami w komórkach wysp trzustkowych przy dawce 33 mg/kg m.c./dzień przez 7-14 dni, u królików uszkodzeniem wątroby przy dawce 2-3 mg/kg m.c./dzień przez 2-4 tygodnie, a u świnek morskich i psów obserwowano martwicę mięśni przy dawkach odpowiednio 0,5-5 mg/kg m.c./dzień i 4 mg/kg m.c./dzień podawanych przez kilka tygodni. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały istotnego ryzyka klinicznego dla ludzi w warunkach terapeutycznych.
anomalie czaszki, działanie histotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, glikokortykosteroidy, LD50, martwica mięśni, męski układ rozrodczy, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, prednizon, rozszczep podniebienia, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie wątroby, wyspy trzustkowe Langerhansa, zaburzenia spermatogenezy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Medoxa 1 mg
Produkt leczniczy Medoxa zawierający prednizon, glikokortykosteroid, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Stosowanie leku w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. Długotrwała terapia prednizonem może prowadzić do zaburzeń wzrostu płodu, a ekspozycja w pierwszym trymestrze wiąże się z potencjalnym ryzykiem rozszczepu podniebienia. W końcowym okresie ciąży istnieje ryzyko zaniku kory nadnerczy u płodu, co może wymagać leczenia substytucyjnego noworodka. Dawki produktu Medoxa dostępne są w zakresie od 1 mg do 50 mg, a decyzje terapeutyczne powinny uwzględniać indywidualne ryzyko i korzyści.
ekspozycja na glikokortykosteroidy, glikokortykosteroid, karmienie piersią, leczenie glikokortykosteroidami, leczenie substytucyjne, noworodek karmiony piersią, pierwszy trymestr ciąży, prednizon, protokół zmniejszania dawki, przenikanie do mleka kobiecego, rozszczep podniebienia, wiek rozrodczy, zaburzenie wzrostu płodu, zanik kory nadnerczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asikreba 12,5 mg
Produkt leczniczy Asikreba zawierający sunitynib wykazuje w badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym (do 9 miesięcy na szczurach i małpach) działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica z włóknieniem), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zmiany w nerkach i przysadce. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości są związane z farmakologicznym działaniem sunitynibu i w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, jednak sunitynib indukował poliploidię in vitro w ludzkich limfocytach, a ocena metabolitu aktywnego nie została przeprowadzona.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, degranulacja komórek pęcherzykowych, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, komórki mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, martwica z włóknieniem, narażenie ogólnoustrojowe, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, organogeneza, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, przewód pokarmowy, resorpcja, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, wady rozwojowe szkieletu, zagnieżdżenie zarodka, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jąder, zanik tkanki limfoidalnej