Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Azelastine hydrochloride + Fluticasone propionate Teva

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa przeprowadzone dla produktu Azelastine hydrochloride + Fluticasone propionate Teva, (137 mikrogramów + 50 mikrogramów)/dawkę donosową, dostarczają istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania zarówno poszczególnych substancji czynnych, jak i ich połączenia. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane z badań przedklinicznych dla każdej substancji oraz preparatu złożonego.¹

Flutykazonu propionian – badania toksykologiczne

W badaniach toksykologicznych flutykazonu propionianu obserwowano efekty typowe dla glikokortykosteroidów, związane z nadmierną aktywnością farmakologiczną tych związków. Należy jednak podkreślić, że obserwacje te najprawdopodobniej nie mają istotnego znaczenia klinicznego w przypadku stosowania produktu donosowo w zalecanych dawkach, gdyż ekspozycja ogólnoustrojowa jest wtedy minimalna.²

Flutykazonu propionian – genotoksyczność i potencjał karcinogenny

W konwencjonalnych badaniach genotoksyczności nie stwierdzono działań genotoksycznych flutykazonu propionianu. Dodatkowo, w dwuletnich badaniach inhalacyjnych przeprowadzonych na myszach i szczurach nie zaobserwowano związanego z leczeniem zwiększenia częstości występowania nowotworów. Dane te wskazują na brak potencjału genotoksycznego i karcinogennego tej substancji.³

Flutykazonu propionian – toksyczność reprodukcyjna

Badania na zwierzętach wykazały, że glikokortykosteroidy, w tym flutykazonu propionian, mogą powodować wady rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia oraz opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego. Podobnie jak w przypadku innych działań niepożądanych, obserwacje te najprawdopodobniej nie mają istotnego znaczenia klinicznego przy zastosowaniu donosowym w zalecanych dawkach, ze względu na minimalną ekspozycję ogólnoustrojową.⁴

Azelastyny chlorowodorek – działanie uczulające

W badaniach przedklinicznych nie wykazano właściwości uczulających azelastyny chlorowodorku u świnek morskich, co wskazuje na niskie ryzyko wywoływania reakcji alergicznych.⁵

Azelastyny chlorowodorek – genotoksyczność i potencjał karcinogenny

Po przeprowadzeniu szeregu badań in vitro oraz in vivo u myszy i szczurów nie stwierdzono potencjalnego działania genotoksycznego ani rakotwórczego azelastyny chlorowodorku. Dane te potwierdzają bezpieczeństwo stosowania tej substancji pod względem ryzyka mutagennego i karcinogennego.⁶

Azelastyny chlorowodorek – wpływ na płodność i rozwój

W badaniach na szczurach zaobserwowano, że azelastyna podawana doustnie w dawkach przekraczających 3 mg/kg na dobę powodowała zależne od dawki zmniejszenie wskaźnika płodności zarówno u samic, jak i samców. Podczas badań toksyczności przewlekłej nie stwierdzono jednak żadnych zmian w narządach rozrodczych związanych z podawaną substancją u osobników płci męskiej i żeńskiej.⁷

W badaniach na szczurach, myszach i królikach wykazano działanie teratogenne i embriotoksyczne azelastyny chlorowodorku, jednakże efekty te obserwowano wyłącznie przy stosowaniu dawek toksycznych dla matki. Przykładowo, wady rozwojowe układu kostnego u myszy i szczurów obserwowano po podaniu dawek wynoszących 68,6 mg/kg na dobę, co znacznie przekracza dawki stosowane klinicznie.⁸

Badania produktu złożonego

Przeprowadzono badania toksyczności po wielokrotnym podaniu donosowym aerozolu zawierającego azelastyny chlorowodorek i flutykazonu propionian u szczurów (trwające do 90 dni) oraz u psów (trwające 14 dni). Wyniki tych badań nie wykazały żadnych nowych działań niepożądanych w porównaniu z tymi, które obserwowano po zastosowaniu poszczególnych składników produktu osobno. Sugeruje to brak dodatkowego ryzyka wynikającego z połączenia obu substancji czynnych w jednym preparacie.⁹

Wnioski z badań przedklinicznych

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu Azelastine hydrochloride + Fluticasone propionate Teva wskazują na dobry profil bezpieczeństwa zarówno poszczególnych substancji czynnych, jak i ich połączenia. Efekty toksyczne obserwowane w badaniach na zwierzętach występowały głównie przy znacznie wyższych dawkach niż maksymalne dawki stosowane klinicznie u ludzi i były związane z farmakologicznym działaniem obu substancji. Przy stosowaniu donosowym w zalecanych dawkach, ekspozycja ogólnoustrojowa jest minimalna, co istotnie zmniejsza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych obserwowanych w badaniach przedklinicznych.¹⁰