metabolit M3
Metabolit M3 to jeden z aktywnych metabolitów wielu leków, powstający w wyniku przemian biochemicznych w organizmie. W kontekście medycznym, termin ten najczęściej odnosi się do metabolitu mirtazapiny, leku przeciwdepresyjnego z grupy piperazynoazepin.
Metabolit M3 mirtazapiny (demetylomirtazapina) wykazuje działanie farmakologiczne podobne do związku macierzystego, jednak z nieco odmiennym profilem wiązania z receptorami. Charakteryzuje się on większym powinowactwem do receptorów α2-adrenergicznych, co może wpływać na efekt kliniczny terapii, szczególnie u pacjentów będących wolnymi metabolizerami.
Oznaczanie stężenia metabolitu M3 może mieć znaczenie w monitorowaniu terapii lekiem, szczególnie w przypadkach słabej odpowiedzi klinicznej lub podejrzenia nieprawidłowości w metabolizmie. Stężenie metabolitu M3 może być oznaczane w surowicy lub moczu za pomocą metod chromatograficznych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Trifas, zawierający torasemid w dawkach 10 mg/2 ml oraz 20 mg/4 ml do podawania dożylnego, charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>99%) oraz objętością dystrybucji wynoszącą 16 litrów. Torasemid ulega biotransformacji do trzech głównych metabolitów (M1, M3, M5), z których M1 i M3 wykazują częściową aktywność moczopędną, a M5 jest nieaktywny. Okres półtrwania torasemidu i metabolitów wynosi 3-4 godziny, klirens całkowity to 40 ml/min, a klirens nerkowy około 10 ml/min. Około 80% dawki jest wydalane z moczem, z czego 24% stanowi substancja macierzysta, 12% metabolit M1, 3% M3 i 41% M5. Metabolity M1 i M3 odpowiadają za około 10% działania moczopędnego leku.
aktywność moczopędna, biotransformacja, hemodializa, hemofiltracja, kinetyka liniowa, klirens całkowity, klirens nerkowy, metabolit M1, metabolit M3, metabolit M5, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie leku w surowicy, torasemid, Trifas, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Torasemid, aktywny składnik leku Torsemed, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (80-90%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin po podaniu. Lek wykazuje ponad 99% wiązania z białkami osocza, co ogranicza jego dystrybucję (objętość dystrybucji około 16 l). Torasemid ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, prowadzącemu do powstania trzech głównych metabolitów (M1, M3, M5), z których M1 i M3 zachowują około 10% aktywności moczopędnej, a M5 jest farmakodynamicznie nieaktywny. Okres półtrwania torasemidu i jego metabolitów wynosi 3-4 godziny, a klirens całkowity to około 40 ml/min, z klirensem nerkowym na poziomie 10 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 24% leku w formie niezmienionej oraz 56% w postaci metabolitów (M1 12%, M3 3%, M5 41%).
aktywność farmakologiczna, białko osocza, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja leku, działanie farmakodynamiczne, hemodializa, hemofiltracja, hydroksylacja, hydroksylacja pierścienia, kanalik nerkowy, klirens całkowity, klirens nerkowy, metabolit M1, metabolit M3, metabolit M5, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie leku w surowicy, terapia moczopędna, torasemid, Torsemed, utlenianie, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby
