mechanizm działania przeciwpłytkowego

Mechanizm działania przeciwpłytkowego polega na hamowaniu aktywności płytek krwi, co prowadzi do zmniejszenia ich zdolności do agregacji i tworzenia skrzepów. Jest to kluczowy element leczenia przeciwzakrzepowego, stosowanego w schorzeniach sercowo-naczyniowych.

Leki przeciwpłytkowe działają poprzez różne mechanizmy: inhibicję cyklooksygenazy (aspiryna), blokowanie receptora P2Y12 dla ADP (klopidogrel, prasugrel, tikagrelor), blokowanie receptora GP IIb/IIIa (abciksimab, eptifibatid, tirofiban) czy hamowanie fosfodiesterazy (cilostazol). Każdy z tych mechanizmów prowadzi do zaburzenia kaskady aktywacji płytek krwi.

Skuteczność działania przeciwpłytkowego zależy od dawki, interakcji lekowych oraz indywidualnych czynników genetycznych wpływających na metabolizm leków. Terapia przeciwpłytkowa znajduje zastosowanie w prewencji pierwotnej i wtórnej choroby niedokrwiennej serca, udarów mózgu oraz w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych.

Działanie przeciwpłytkowe wiąże się również z ryzykiem powikłań krwotocznych, co wymaga zbalansowanego podejścia do terapii i regularnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie u pacjentów poddawanych podwójnej terapii przeciwpłytkowej lub leczeniu skojarzonemu z antykoagulantami.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl