niedrożność przeszczepu naczyniowego

Niedrożność przeszczepu naczyniowego (stenoza pomostu naczyniowego) to poważne powikłanie występujące po operacjach rewaskularyzacyjnych, takich jak pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG) czy obwodowe pomostowanie naczyniowe. Proces ten charakteryzuje się zwężeniem lub całkowitym zamknięciem światła przeszczepu, co prowadzi do pogorszenia lub całkowitego zatrzymania przepływu krwi.

Patofizjologia niedrożności przeszczepów naczyniowych obejmuje kilka mechanizmów rozwijających się w różnych okresach po zabiegu. We wczesnym okresie (do 30 dni) dominuje zakrzepica związana z problemami technicznymi lub hiperaktywacją płytek krwi. W okresie pośrednim (1 miesiąc-2 lata) główną rolę odgrywa hiperplazja błony wewnętrznej. Późna niedrożność (>2 lata) wiąże się głównie z rozwojem miażdżycy w przeszczepie.

Czynniki ryzyka niedrożności przeszczepu obejmują: palenie tytoniu, cukrzycę, hiperlipidemię, nadciśnienie tętnicze, otyłość, małą średnicę naczyń docelowych, jakość przeszczepu oraz technikę chirurgiczną. Powikłanie to występuje częściej w przeszczepach żylnych (np. z żyły odpiszczelowej) niż tętniczych (np. z tętnicy piersiowej wewnętrznej).

Diagnostyka niedrożności przeszczepu obejmuje badania obrazowe: angiografię, USG dopplerowskie, angio-CT lub angio-MR. Leczenie zależy od nasilenia zwężenia, lokalizacji i stanu klinicznego pacjenta. Obejmuje ono metody wewnątrznaczyniowe (angioplastyka balonowa, implantacja stentu) lub ponowną operację z wytworzeniem nowego pomostu naczyniowego.

Profilaktyka niedrożności przeszczepów naczyniowych opiera się na modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz farmakoterapii przeciwpłytkowej i hipolipemizującej. U pacjentów po zabiegach pomostowania zaleca się regularne kontrole kardiologiczne z oceną drożności pomostów.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl