ostre niedokrwienie serca

Ostre niedokrwienie serca to stan kliniczny, w którym dochodzi do nagłego ograniczenia lub przerwania dopływu krwi do mięśnia sercowego. Jest to najczęściej konsekwencja zamknięcia tętnicy wieńcowej przez zakrzep powstały na pękniętej blaszce miażdżycowej. Niedokrwienie powoduje zaburzenia metaboliczne w kardiomiocytach, co prowadzi do upośledzenia kurczliwości i funkcji elektrycznej mięśnia sercowego.

Klinicznie ostre niedokrwienie serca manifestuje się typowo jako ból w klatce piersiowej (dławica piersiowa), który może promieniować do żuchwy, szyi, ramion i nadbrzusza. W badaniu EKG obserwuje się charakterystyczne zmiany: uniesienie lub obniżenie odcinka ST, odwrócenie załamka T. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się podwyższony poziom markerów martwicy mięśnia sercowego, takich jak troponina sercowa i kinaza kreatynowa.

Leczenie ostrego niedokrwienia serca wymaga natychmiastowej interwencji. Głównym celem jest jak najszybsze przywrócenie przepływu krwi w naczyniu wieńcowym. Stosuje się przezskórną interwencję wieńcową (PCI), trombolizę lub pomostowanie aortalno-wieńcowe. Równolegle prowadzi się leczenie przeciwbólowe, przeciwpłytkowe i przeciwzakrzepowe oraz terapię wspomagającą, uwzględniającą leki przeciwniedokrwienne.

Rokowanie w ostrym niedokrwieniu serca zależy od szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia, rozległości obszaru niedokrwienia, obecności chorób współistniejących oraz wieku pacjenta. Opóźnienie w diagnostyce i leczeniu zwiększa ryzyko rozwinięcia martwicy mięśnia sercowego (zawału), niewydolności serca, zaburzeń rytmu serca i zgonu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl