incydent niedokrwienny mózgowo-naczyniowy

Incydent niedokrwienny mózgowo-naczyniowy, znany również jako przemijający atak niedokrwienny (TIA – Transient Ischemic Attack), to krótkotrwałe zaburzenie neurologiczne spowodowane tymczasowym ograniczeniem dopływu krwi do określonego obszaru mózgu. W przeciwieństwie do udaru mózgu, objawy TIA zwykle ustępują całkowicie w ciągu 24 godzin (najczęściej w ciągu kilku minut do godziny), nie pozostawiając trwałych uszkodzeń neurologicznych.

Patofizjologia TIA obejmuje najczęściej zatrzymanie przepływu krwi przez naczynia mózgowe spowodowane zatorami pochodzenia sercowego, zmianami miażdżycowymi w dużych naczyniach (tętnicach szyjnych, kręgowych) lub mikroangiopatią małych naczyń mózgowych. Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, palenie tytoniu, migotanie przedsionków oraz wiek.

Objawy kliniczne TIA zależą od lokalizacji niedokrwienia i mogą obejmować: przejściowe osłabienie lub paraliż kończyn, zaburzenia czucia, mowy (afazja, dyzartria), widzenia (w tym przemijająca ślepota jednooczna), zawroty głowy, zaburzenia równowagi oraz koordynacji ruchowej. Rozpoznanie opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniu neurologicznym oraz badaniach obrazowych (TK, MRI) i naczyniowych.

TIA stanowi istotny czynnik ryzyka wystąpienia pełnoobjawowego udaru mózgu – około 10-15% pacjentów po przebytym TIA doświadczy udaru w ciągu 3 miesięcy, z czego połowa w ciągu 48 godzin. Z tego powodu TIA wymaga pilnej diagnostyki i wdrożenia leczenia profilaktycznego, które może obejmować leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel), leczenie przeciwzakrzepowe przy migotaniu przedsionków, leczenie nadciśnienia tętniczego, statyny oraz w wybranych przypadkach interwencje chirurgiczne (np. endarterektomia tętnicy szyjnej).

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl