linie Langera
Linie Langera (inaczej linie napięcia skóry) to topograficzne linie na ludzkiej skórze, które odzwierciedlają kierunek włókien kolagenowych w skórze właściwej. Zostały opisane przez austriackiego anatoma Karla Langera w XIX wieku podczas badań nad skórą zwłok.
Linie te mają istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w chirurgii. Nacięcia wykonane równolegle do linii Langera goją się lepiej i pozostawiają mniej widoczne blizny niż nacięcia prostopadłe. Dzieje się tak, ponieważ w nacięciach zgodnych z liniami Langera mniejsze są siły rozciągające ranę, co pozwala na lepsze zbliżenie brzegów rany i mniejsze napięcie podczas gojenia.
Rozkład linii Langera różni się w zależności od okolicy ciała. Chirurdzy planujący zabiegi, szczególnie plastyczne, uwzględniają ich przebieg, aby minimalizować widoczność blizn pooperacyjnych. W przypadku zabiegów dermatologicznych, takich jak biopsje czy niewielkie wycięcia, również zaleca się orientację nacięć zgodną z tymi liniami.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Łupież różowy (Pityriasis rosea) to samoograniczająca się dermatoza o prawdopodobnej etiologii wirusowej, występująca głównie u osób w wieku 10-35 lat, z nieznaczną przewagą kobiet. Choroba rozpoczyna się od pojedynczej blaszki macierzystej, po czym w ciągu 4-10 tygodni pojawia się charakterystyczna wysypka na tułowiu, ramionach, szyi i udach, ułożona wzdłuż linii Langera. Wysypka ustępuje samoistnie bez blizn, a świąd dotyczy około 25% pacjentów. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, a leczenie jest głównie objawowe, koncentrując się na łagodzeniu świądu za pomocą emolientów, preparatów z kalaminą, mentolo-fenolem, kremów z hydrokortyzonem 1% (stosowanych oszczędnie) oraz doustnych leków przeciwhistaminowych, z zachowaniem ostrożności u dzieci i kobiet ciężarnych. Zalecenia pielęgnacyjne obejmują unikanie przegrzewania skóry, stosowanie letnich kąpieli, używanie łagodnych środków myjących, noszenie luźnej odzieży oraz ochronę przed nadmiernym promieniowaniem UV (SPF ≥30).
acyklowir, blaszka macierzysta, cetyryzyna, choroba samoograniczająca, difenhydramina, ekspozycja słoneczna, emolient, filtr przeciwsłoneczny, fototerapia, hiperpigmentacja skóry, hydrokortyzon, infekcja wirusowa, kalamina, kortykosteroid, łagodzenie objawów, lek przeciwhistaminowy, linie Langera, łupież różowy, miejscowy steroid, poród przedwczesny, poronienie, promieniowanie UVB, przebarwienia pozapalne, środek myjący, świąd, wydzielina ropna -
Leksykon chorób i schorzeń
Łupież różowy (pityriasis rosea) to samoograniczająca się dermatoza o przebiegu trwającym zwykle 6-8 tygodni, choć może utrzymywać się do 5 miesięcy. Choroba dotyczy głównie osób w wieku 10-35 lat, częściej kobiet. Początkowo pojawia się pojedyncza plama macierzysta o średnicy 2-10 cm, najczęściej na tułowiu, różowa u osób o jasnej karnacji lub fioletowa/brązowa u osób o ciemniejszej skórze. Po 1-2 tygodniach rozwija się uogólniona wysypka z mniejszych plam córczanych (0,5-2 cm), układających się wzdłuż linii Langera, często w charakterystyczny wzór choinki na plecach. Objawy prodromalne występują u około 69% pacjentów i obejmują symptomy grypopodobne, takie jak gorączka, bóle stawów i powiększenie węzłów chłonnych. Świąd dotyczy 25-50% chorych, nasila się po wysiłku i gorących kąpielach. Atypowe postacie (20%) mogą manifestować się brakiem plamy macierzystej, wieloma plamami macierzystymi, zmianami pęcherzowymi lub zajęciem nietypowych lokalizacji, zwłaszcza u dzieci i osób o ciemniejszej karnacji.
diagnostyka różnicowa, grzybica skóry, hiperpigmentacja, hipopigmentacja, linie Langera, łupież różowy, nawroty choroby, objawy grypopodobne, pęcherze, plamy skórne, pokrzywka, postać atypowa, powiększone węzły chłonne, rumień wielopostaciowy, świąd, trądzik, wyprysk, wysypka wtórna, zakażenie bakteryjne wtórne, zmiany barwnikowe -
Leksykon chorób i schorzeń
Łupież różowy (pityriasis rosea) to samoograniczająca się dermatoza, charakteryzująca się początkowo pojawieniem się blaszki macierzystej o średnicy 2-5 cm, z rumieniowym, łuszczącym się obwodem i jaśniejszym środkiem, lokalizującej się głównie na tułowiu (w 90% przypadków). Po 1-2 tygodniach rozwija się uogólniona wysypka plamisto-grudkowa, z mniejszymi zmianami ułożonymi wzdłuż linii Langera, przypominającymi choinkę, obejmująca tułów i proksymalne części kończyn. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i badaniu fizykalnym, wspomagana dermatoskopią, która wykazuje żółtawe tło, obwodowe łuszczenie typu „collarette” oraz nieregularne rozmieszczenie punktowych naczyń. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. kiłę wtórną (testy RPR/VDRL), grzybicę (test KOH, posiew), łuszczycę kropelkową, liszaj płaski oraz inne dermatozy o podobnym obrazie klinicznym.
badanie dermatoskopowe, badanie histopatologiczne, biopsja skóry, blaszka macierzysta, chłoniak skórny z komórek T, dermatolog, diagnostyka różnicowa, grzybica skóry gładkiej, kiła wtórna, linie Langera, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łupież różowy, łuszczenie skóry, łuszczyca kropelkowa, morfologia krwi, odczyn Biernackiego, parakeratoza, posiew grzybniczy, spongioza, test HIV, test KOH, test RPR, toczeń rumieniowaty podostry skórny, wyprysk pieniążkowaty, wysypka plamisto-grudkowa
