polisacharyd w szczepionce

Polisacharydy w szczepionkach to złożone cukry, które mogą być izolowane z otoczek bakteryjnych i wykorzystywane jako antygeny. Stanowią kluczowy składnik szczepionek polisacharydowych oraz skoniugowanych, stosowanych przede wszystkim przeciwko bakteriom otoczkowym takim jak Streptococcus pneumoniae, Neisseria meningitidis czy Haemophilus influenzae typu b.

Mechanizm działania szczepionek zawierających polisacharydy opiera się na stymulacji odpowiedzi immunologicznej, głównie poprzez produkcję przeciwciał przeciwko tym strukturom. Szczepionki polisacharydowe proste indukują odpowiedź niezależną od limfocytów T, która jest słabsza u niemowląt i małych dzieci oraz nie wywołuje pamięci immunologicznej.

W celu zwiększenia immunogenności i skuteczności, szczególnie u dzieci poniżej 2. roku życia, stosuje się szczepionki skoniugowane, w których polisacharyd połączony jest z białkiem nośnikowym. Połączenie to powoduje aktywację limfocytów T, co prowadzi do silniejszej odpowiedzi immunologicznej i wytworzenia pamięci immunologicznej.

Wyzwaniem w stosowaniu polisacharydów w szczepionkach pozostaje ich zróżnicowanie serotypowe – niektóre bakterie posiadają wiele różnych serotypów otoczkowych, co wymaga konstruowania szczepionek wielowalentnych, zawierających polisacharydy kilku lub kilkunastu najczęstszych serotypów patogenów.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl