niska osmolalność

Niska osmolalność, inaczej hipoosmolalność, to stan obniżonego stężenia cząstek osmotycznie czynnych w płynach ustrojowych, szczególnie w osoczu krwi. Prawidłowa osmolalność osocza wynosi 280-295 mOsm/kg H₂O. O hipoosmolalności mówimy, gdy wartość ta spada poniżej 280 mOsm/kg H₂O.

Najczęstszą przyczyną niskiej osmolalności jest hiponatremia (obniżone stężenie sodu w surowicy), ponieważ sód jest głównym kationem determinującym osmolalność osocza. Hipoosmolalność może występować w przebiegu niewydolności nerek, zespołu nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), niewydolności krążenia, marskości wątroby, a także w wyniku nadmiernej podaży płynów hipotonicznych.

Objawy kliniczne niskiej osmolalności obejmują głównie zaburzenia neurologiczne spowodowane obrzękiem komórek mózgowych. Mogą to być bóle głowy, nudności, wymioty, dezorientacja, drgawki, a w ciężkich przypadkach śpiączka i śmierć. Leczenie zależy od przyczyny, nasilenia objawów i szybkości rozwoju hipoosmolalności. Może obejmować ograniczenie podaży płynów, podawanie hipertonicznych roztworów sodu lub farmakoterapię diuretykami pętlowymi.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl