analogi hormonu uwalniającego gonadotropinę

Analogi hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH) to syntetyczne modyfikacje naturalnego hormonu GnRH, które oddziałują na przysadkę mózgową. Wyróżniamy dwie główne grupy: agoniści GnRH (np. leuprorelina, goserelina, tryptorelina), które początkowo stymulują, a następnie hamują wydzielanie gonadotropin, oraz antagoniści GnRH (np. cetroreliks, ganireliks), które bezpośrednio blokują receptory GnRH.

Agoniści GnRH stosowane przewlekle powodują tzw. odwracalną blokadę chemiczną (down-regulation), prowadzącą do znacznego obniżenia stężeń hormonów płciowych. Antagoniści natomiast wywołują natychmiastowe hamowanie wydzielania FSH i LH bez początkowego efektu stymulacji. Oba typy analogów znajdują zastosowanie w leczeniu hormonozależnego raka prostaty, endometriozy, mięśniaków macicy, przedwczesnego dojrzewania płciowego oraz w kontrolowanej hiperstymulacji jajników w technikach wspomaganego rozrodu.

Działania niepożądane analogów GnRH obejmują głównie konsekwencje hipogonadyzmu: uderzenia gorąca, zmniejszone libido, zaburzenia nastroju, osteoporozę przy długotrwałym stosowaniu oraz możliwe zwiększone ryzyko sercowo-naczyniowe. W przypadku raka prostaty może wystąpić początkowe zaostrzenie objawów przy stosowaniu agonistów („flare effect”), którego nie obserwuje się przy antagonistach GnRH.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl