zakażenia tkanki miękkiej

Zakażenia tkanki miękkiej to szeroka grupa infekcji bakteryjnych obejmujących skórę, tkankę podskórną, powięzi i mięśnie. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są paciorkowce i gronkowce, choć w zależności od rodzaju zakażenia mogą występować również inne patogeny.

Wśród zakażeń tkanki miękkiej wyróżnia się m.in. zapalenie tkanki łącznej (cellulitis), różę, ropnie, ropowicę, martwicze zapalenie powięzi, zapalenie mięśni czy zespół wstrząsu toksycznego. Klasyfikacja tych zakażeń opiera się na głębokości zajęcia tkanek, zaawansowaniu klinicznym oraz etiologii.

Diagnostyka zakażeń tkanki miękkiej obejmuje ocenę kliniczną, badania laboratoryjne (w tym oznaczenie leukocytozy, CRP, prokalcytoniny), badania mikrobiologiczne oraz obrazowe (USG, MRI, TK). W przypadkach ciężkich zakażeń, szczególnie z cechami nekrozy, konieczna jest szybka identyfikacja patogenu i określenie jego wrażliwości na antybiotyki.

Leczenie zakażeń tkanki miękkiej zależy od ich ciężkości i rodzaju. Podstawą jest antybiotykoterapia empiryczna, często szerokospektralna, modyfikowana następnie w oparciu o wyniki posiewów. W przypadku zakażeń martwiczych lub ropni niezbędna jest interwencja chirurgiczna – drenaż, usunięcie tkanek martwiczych. Ciężkie zakażenia mogą wymagać hospitalizacji i intensywnej terapii.

Profilaktyka zakażeń tkanki miękkiej obejmuje odpowiednie leczenie drobnych urazów skóry, właściwą kontrolę chorób przewlekłych (np. cukrzycy), przestrzeganie zasad higieny oraz stosowanie środków ochronnych przy kontakcie z potencjalnymi czynnikami zakaźnymi.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl