zaburzenia potencji

Zaburzenia potencji, określane obecnie w terminologii medycznej jako zaburzenia erekcji, dotyczą niezdolności do osiągnięcia lub utrzymania erekcji wystarczającej do satysfakcjonującego odbycia stosunku płciowego. Jest to częsty problem, który dotyka nawet 50% mężczyzn powyżej 40. roku życia w różnym stopniu nasilenia.

Etiologia zaburzeń potencji jest złożona i może mieć podłoże organiczne, psychogenne lub mieszane. Wśród przyczyn organicznych dominują choroby naczyniowe (miażdżyca, nadciśnienie tętnicze), zaburzenia metaboliczne (cukrzyca), hormonalne (hipogonadyzm, hiperprolaktynemia), neurologiczne oraz polekowe. Czynniki psychogenne obejmują stres, depresję, lęk oraz problemy w relacjach partnerskich.

Diagnostyka zaburzeń potencji powinna obejmować szczegółowy wywiad medyczny i seksualny, badanie fizykalne ze szczególnym uwzględnieniem układu krążenia, badania laboratoryjne (profil lipidowy, glikemia, testosterone) oraz w wybranych przypadkach badania specjalistyczne, takie jak dopplerowskie USG naczyń prącia czy badanie nocnych erekcji.

Leczenie zaburzeń potencji zależy od przyczyny i obejmuje modyfikację stylu życia, terapię chorób podstawowych, farmakoterapię (inhibitory fosfodiesterazy typu 5, alprostadil), psychoterapię, terapię hormonalną, aparaty próżniowe oraz w wybranych przypadkach leczenie operacyjne z implantacją protez prącia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl