projekcja przednio-tylna
Projekcja przednio-tylna (P-A, anterior-posterior, AP) to podstawowa technika obrazowania radiologicznego, w której promienie rentgenowskie przechodzą przez ciało pacjenta od strony przedniej do tylnej. Jest to jedno z najczęściej stosowanych ustawień podczas wykonywania standardowych zdjęć rentgenowskich.
W projekcji P-A pacjent zwrócony jest przodem do lampy rentgenowskiej, a detektor (klisza lub panel cyfrowy) znajduje się za plecami badanego. Taka orientacja pozwala na uzyskanie obrazów anatomicznych struktur wewnętrznych z perspektywy przednio-tylnej, co jest szczególnie przydatne w diagnostyce klatki piersiowej, jamy brzusznej, miednicy oraz kończyn.
Zaletą projekcji przednio-tylnej jest zminimalizowanie powiększenia struktur sercowo-naczyniowych, co prowadzi do dokładniejszej oceny wielkości serca i naczyń krwionośnych. W radiologii klatki piersiowej projekcja P-A jest preferowana nad projekcją tylno-przednią (A-P), ponieważ daje mniejsze zniekształcenie obrazu serca i mniejszą ekspozycję na promieniowanie dla narządów wrażliwych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Osteochondritis dissecans – Diagnostyka i diagnoza
Osteochondritis dissecans (OCD) to schorzenie stawowe charakteryzujące się oddzieleniem fragmentu kości i pokrywającej ją chrząstki na skutek zaburzenia ukrwienia, najczęściej dotyczące kolana, łokcia i stawu skokowego. Diagnostyka OCD opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych. Podstawowym badaniem jest RTG w co najmniej czterech projekcjach (AP, boczna, rzepkowa Merchant, tunelowa), które pozwala ocenić lokalizację i rozmiar zmiany. MRI stanowi badanie z wyboru ze względu na wysoką czułość (92-100%) i swoistość (90%) w wykrywaniu niestabilności fragmentu chrzęstno-kostnego oraz ocenie stanu chrząstki i tkanek miękkich. Charakterystyczne cechy niestabilności w MRI to m.in. wysoki sygnał na granicy fragmentu, torbiele wypełnione płynem oraz linie wysokiego sygnału przez chrząstkę. CT i artroskopia są stosowane w trudniejszych przypadkach diagnostycznych, przy czym artroskopia jest złotym standardem w ocenie stabilności zmiany.
artroskopia, badanie fizykalne, choroba Osgood-Schlattera, choroba zwyrodnieniowa stawu, ciało wolne w stawie, diagnostyka obrazowa, fragment chrzęstno-kostny, kolano biegacza, kolano skoczka, obraz T2-zależny, obrzęk stawu, ograniczenie zakresu ruchu, osteochondritis dissecans, projekcja przednio-tylna, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, technet-99m, tomografia komputerowa, torbiel podchrzęstna, uszkodzenie łąkotki, więzadło krzyżowe przednie, zaburzenie ukrwienia, zapalenie ścięgna rzepki, zdjęcie RTG, zespół bólu rzepkowo-udowy, zmiana lityczna - Leksykon chorób i schorzeń
Skolioza – Diagnostyka i diagnoza
Skolioza to trójwymiarowa deformacja kręgosłupa charakteryzująca się bocznym skrzywieniem i rotacją kręgów, diagnozowana na podstawie kąta Cobba ≥ 10°. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym testu Adamsa oraz pomiaru rotacji skoliometrem, gdzie kąt powyżej 5-7° wskazuje na konieczność dalszej oceny. Podstawowym badaniem obrazowym jest RTG kręgosłupa w projekcji AP i bocznej, wykonywane co 4-6 miesięcy u dzieci w okresie wzrostu, z uwagi na monitorowanie progresji. W wybranych przypadkach stosuje się MRI (ocena rdzenia i tkanek miękkich) oraz CT (szczegółowa ocena kostna), a także technikę EOS, która umożliwia trójwymiarową ocenę przy niskiej dawce promieniowania. Skolioza klasyfikowana jest według wieku (niemowlęca, młodzieńcza, dorosłych) oraz etiologii (idiopatyczna, wrodzona, nerwowo-mięśniowa, zwyrodnieniowa, pourazowa).
badania obrazowe, badanie fizykalne, gorsetowanie, kąt Cobba, krążek międzykręgowy, płaszczyzna strzałkowa, projekcja przednio-tylna, rezonans magnetyczny, rotacja kręgosłupa, RTG kręgosłupa, skoliometr, skolioza, skolioza idiopatyczna, skolioza idiopatyczna młodzieńcza, skolioza młodzieńcza, skolioza nerwowo-mięśniowa, skolioza pourazowa, skolioza wrodzona, skolioza zwyrodnieniowa, spondylodeza, test Adamsa, tomografia komputerowa, vertebral body tethering - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie szyjki kości udowej – Diagnostyka i diagnoza
Złamanie szyjki kości udowej stanowi stan nagły wymagający szybkiej diagnostyki i interwencji, szczególnie u osób starszych, ze względu na wysokie ryzyko powikłań i śmiertelności (15-35% w ciągu roku). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym (ból w pachwinie, niemożność obciążenia kończyny, skrócenie i rotacja zewnętrzna kończyny) oraz badaniach obrazowych. Standardem jest RTG miednicy i biodra w projekcjach AP i bocznej (cross-table lateral), pozwalające na klasyfikację złamań na wewnątrztorebkowe (subcapital, transcervical, basicervical) i zewnątrztorebkowe (międzykrętarzowe, podkrętarzowe). W przypadkach niejednoznacznych lub ujemnego RTG przy utrzymujących się objawach, zaleca się MRI, które cechuje się 100% czułością i swoistością w wykrywaniu ukrytych złamań oraz umożliwia ocenę obrzęku szpiku i tkanek miękkich. Alternatywnie stosuje się CT (niższa czułość, do 30% złamań może zostać niewykrytych) lub scyntygrafię kostną (czułość do 93%, swoistość 95%, ale ograniczona w pierwszych 24-72h po urazie). Kompleksowa diagnostyka obejmuje także badania laboratoryjne, EKG, RTG klatki piersiowej oraz ocenę osteoporozy (densytometria DXA) i ewentualne badania biochemiczne w kierunku chorób metabolicznych kości i nowotworów.
alloplastyka stawu biodrowego, badanie EKG, badanie kliniczne, badanie laboratoryjne, densytometria, endoprotezoplastyka, gwóźdź śródszpikowy, marker obrotu kostnego, martwica głowy kości udowej, MRI z kontrastem, obrzęk szpiku kostnego, osteoporoza, profilaktyka przeciwzakrzepowa, projekcja przednio-tylna, rekonstrukcja 3D, rezonans magnetyczny, rotacja zewnętrzna kończyny, scyntygrafia kostna, stabilizacja wewnętrzna, tomografia komputerowa, zdjęcie rentgenowskie, złamanie krętarzowe, złamanie międzykrętarzowe, złamanie nieprzemieszczone, złamanie patologiczne, złamanie podkrętarzowe, złamanie przemieszczone, złamanie stresowe, złamanie szyjki kości udowej, złamanie wewnątrztorebkowe, złamanie zewnątrztorebkowe, zrost kostny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zwichnięcie stawu ramiennego – Diagnostyka i diagnoza
Zwichnięcie stawu ramiennego, najczęstsze zwichnięcie dużego stawu (około 50% wszystkich zwichnięć), polega na przemieszczeniu głowy kości ramiennej poza panewkę stawową. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania przedmiotowego, ze zwróceniem uwagi na objawy takie jak deformacja barku, ograniczenie ruchomości, obrzęk, ból oraz ocenę stanu neurologicznego (szczególnie nerwu pachowego, uszkodzenie którego występuje w ponad 40% przypadków) i naczyniowego kończyny. Standardowo wykonuje się zdjęcia RTG w projekcjach AP, Y łopatki i pachowej, które pozwalają potwierdzić zwichnięcie, określić jego kierunek (przednie 90-95%, tylne 2-4%, dolne rzadkie) oraz wykryć złamania towarzyszące (około 25% przypadków). Po nastawieniu stawu obowiązkowe jest kontrolne RTG w celu potwierdzenia prawidłowego ustawienia głowy kości ramiennej i wykluczenia powikłań.
artro-MRI, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, badanie ultrasonograficzne, diagnostyka obrazowa, elektromiografia, głowa kości ramiennej, mięsień naramienny, mięsień obły mniejszy, nerw pachowy, niestabilność stawu, panewka stawowa, projekcja przednio-tylna, rentgenografia, rezonans magnetyczny, stożek rotatorów, tomografia komputerowa, uszkodzenie Bankarta, uszkodzenie HAGL, uszkodzenie Hill-Sachsa, uszkodzenie obrąbka stawowego, zwichnięcie dolne, zwichnięcie przednie, zwichnięcie stawu ramiennego, zwichnięcie tylne