arteriografia
Arteriografia to inwazyjne badanie radiologiczne polegające na obrazowaniu naczyń tętniczych po podaniu środka kontrastowego bezpośrednio do tętnicy. Metoda ta umożliwia dokładną wizualizację struktur naczyniowych, pozwalając na ocenę ich drożności, obecności zwężeń, niedrożności, malformacji oraz patologii naczyniowych.
Procedura arteriografii wymaga nakłucia tętnicy (najczęściej udowej) i wprowadzenia cewnika, przez który podawany jest środek kontrastowy. W trakcie podawania kontrastu wykonywana jest seria zdjęć rentgenowskich, które obrazują przepływ kontrastu przez naczynia. Badanie to ma zarówno zastosowanie diagnostyczne, jak i terapeutyczne, umożliwiając przeprowadzenie jednoczesnych interwencji wewnątrznaczyniowych.
Wskazania do arteriografii obejmują diagnostykę choroby niedokrwiennej kończyn, tętniaków, urazów naczyń, malformacji naczyniowych, a także planowanie zabiegów rewaskularyzacyjnych. Współcześnie arteriografia jest często zastępowana przez mniej inwazyjne metody obrazowania, takie jak angiografia CT czy angiografia MR, jednak pozostaje złotym standardem w niektórych sytuacjach klinicznych, szczególnie gdy planowane są jednoczesne interwencje.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Omnipaque 755 mg/ml (350 mg jodu/ml)
Omnipaque 755 mg/ml (350 mg jodu/ml) to niejonowy, monomeryczny, trójjodowy środek kontrastowy o niskiej osmolalności (0,78 Osm/kg H₂O) i lepkości 10,6 mPa × s w 37°C, przeznaczony do diagnostyki obrazowej. Preparat jest stosowany w szerokim spektrum badań, w tym kardioangiografii, arteriografii, flebografii, urografii, tomografii komputerowej oraz mammografii ze wzmocnieniem kontrastowym (CEM). Ponadto, jest wskazany do procedur diagnostycznych ośrodkowego układu nerwowego (mielografia lędźwiowa, piersiowa, szyjna, TK zbiorników podstawy mózgu) oraz specjalistycznych badań radiologicznych, takich jak artrografia, ERP, ERCP, herniografia, histerosalpingografia i sialografia. Preparat jest dostępny jako jałowy, wodny roztwór gotowy do użycia, a sposób podania (dożylny, dotętniczy, podpajęczynówkowy, do jam ciała) zależy od rodzaju badania i wymaga odpowiednich warunków monitorowania pacjenta.
arteriografia, artrografia, astma, badanie przewodu pokarmowego, choroba tarczycy, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, endoskopowa pankreatografia, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, joheksol, kardioangiografia, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, mielografia lędźwiowa, mielografia piersiowa, mielografia szyjna, niewydolność nerek, osmolalność, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie podpajęczynówkowe, radiologiczny środek kontrastujący, rezonans magnetyczny, sialografia, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa zbiorników podstawy mózgu, urografia - Leksykon substancji czynnych
Czynnik X – Przedawkowanie
Przedawkowanie preparatu FEIBA NF, zawierającego kompleks czynników krzepnięcia (II, VIIa, IX, X) oraz śladowe ilości antygenu czynnika VIII (do 0,1 j. na 1 j. FEIBA), stanowi poważne zagrożenie kliniczne związane z nadmierną aktywacją kaskady krzepnięcia. Dawki przekraczające 200 j./kg masy ciała znacząco zwiększają ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, udar niedokrwienny mózgu, a także zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC). Objawy przedawkowania obejmują zarówno symptomy neurologiczne (bóle głowy, drgawki, zaburzenia świadomości), kardiologiczne (ból w klatce piersiowej, arytmie, niewydolność serca), jak i pulmonologiczne (duszność, kaszel, krwioplucie), które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
angio-CT, angio-MR, antygen koagulacyjny, aPTT, arteriografia, czynnik VII, czynniki krzepnięcia, D-dimery, FEIBA NF, fibrynogen, hemostaza, inhibitor czynnika VIII, kaskada krzepnięcia, kompleks czynników krzepnięcia, leczenie przeciwzakrzepowe, ostre niedokrwienie kończyn, parametry koagulologiczne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, PT, tromboliza, TT, udar niedokrwienny mózgu, układ kalikreina-kininy, wenografia, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica zatok żylnych mózgu, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Urokinase medac 100 000 j.m.
Urokinase medac, dostępny w dawce 100 000 j.m. jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, jest wskazany do leczenia chorób zakrzepowych i powinien być stosowany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w warunkach szpitalnych z dostępem do odpowiednich metod diagnostycznych oraz stałej obserwacji pacjenta. Preparat może być podawany ogólnoustrojowo (wlew dożylny), miejscowo (wlew dotętniczy przez cewnik podczas arteriografii) lub miejscowo przez wkraplanie, z wyraźnym zakazem podawania podskórnego lub domięśniowego. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego, np. w zakrzepicy żył głębokich dawka początkowa wynosi 4400 j.m./kg m.c. podawana przez 10-20 minut, a dawka podtrzymująca 100 000 j.m./godz. przez 2-3 dni, natomiast w zatorowości płucnej stosuje się dawkę początkową 4400 j.m./kg m.c. i podtrzymującą w tej samej dawce na godzinę przez 12 godzin. W przypadku choroby zarostowej tętnic obwodowych stosuje się wlew dotętniczy z dawką początkową 4000 j.m./min (240 000 j.m./godz.) przez 2-4 godziny lub do przywrócenia przepływu, a dawkę podtrzymującą 1000-2000 j.m./min do całkowitej lizy lub maksymalnie 48 godzin.
aktywność fibrynolityczna, arteriografia, centralny cewnik żylny, choroba zakrzepowa, choroba zakrzepowo-zatorowa naczyń, choroba zarostowa tętnic obwodowych, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas trombinowy, fibrynogen, hemostaza, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, parametry krzepnięcia, płytki krwi, przetoka tętniczo-żylna, terapia przeciwzakrzepowa, terapia trombolityczna, urokinaza, wlew dotętniczy, wlew dożylny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Omnipaque 518 mg/ml (240 mg jodu/ml)
Omnipaque to niejonowy, monomeryczny, trójjodowy środek kontrastowy o stężeniu 518 mg/ml (240 mg jodu/ml), charakteryzujący się osmolalnością 0,51 Osm/kg H₂O w 37°C oraz lepkością 3,3 mPa×s w temperaturze ciała. Produkt jest stosowany w szerokim spektrum badań diagnostycznych, w tym angiografii (kardioangiografia, arteriografia, flebografia), urografii, tomografii komputerowej, mielografii podpajęczynówkowej oraz specjalistycznych procedurach takich jak artrografia, ERP, ERCP, herniografia, histerosalpingografia i sialografia. Podanie leku wymaga odpowiedniego przygotowania pacjenta, monitoringu oraz dostępności sprzętu reanimacyjnego, a także kwalifikacji personelu medycznego. Omnipaque jest stosowany zarówno u dorosłych, jak i dzieci, z uwzględnieniem indywidualnego dawkowania i szczególnej ostrożności u noworodków i niemowląt.
arteriografia, artrografia, badanie angiograficzne, diagnostyka różnicowa, dyskopatia, działanie niepożądane, flebografia, gruczoł ślinowy, guz rdzenia kręgowego, herniografia, histerosalpingografia, kamica nerkowa, kamica przewodowa, kardioangiografia, mielografia lędźwiowa, mielografia piersiowa, mielografia szyjna, niepłodność, podanie podpajęczynówkowe, przepuklina, przepuklina oponowo-rdzeniowa, przepuklina pachwinowa, przewlekłe zapalenie trzustki, sialografia, środek kontrastujący radiologiczny, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa zbiorników podstawy mózgu, urografia, uszkodzenie chrząstki stawowej, wsteczna endoskopowa cholangiopankreatografia, wsteczna endoskopowa pankreatografia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zakrzepica żył głębokich, zwężenie dróg żółciowych, zwężenie kanału kręgowego - Leksykon substancji czynnych
Jopromid – Wskazania do stosowania
Jopromid, niejonowy środek kontrastowy zawierający jod, występuje w preparatach Ultravist 300 (623,40 mg/ml, 300 mg jodu/ml) oraz Ultravist 370 (768,86 mg/ml, 370 mg jodu/ml), stosowanych do diagnostyki obrazowej metodami takimi jak TK, arteriografia, wenografia, DSA, urografia dożylna, ERCP, artrografia oraz badania innych jam ciała. Oba preparaty podaje się dożylnie, dotętniczo lub do jam ciała, a także u dorosłych kobiet w mammografii ze wzmocnieniem kontrastowym, gdzie mogą stanowić uzupełnienie standardowej mammografii lub alternatywę dla MRI w przypadku przeciwwskazań lub braku dostępności rezonansu magnetycznego. Ultravist 370 jest dodatkowo rekomendowany do angiokardiografii ze względu na wyższe stężenie jodu.
angiokardiografia, arteriografia, artrografia, badanie obrazowe serca, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, diagnostyka piersi, drogi moczowe, drogi żółciowe, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, jopromid, lepkość środka kontrastowego, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, naczynie krwionośne, naczynie tętnicze, naczynie żylne, niejonowy środek kontrastowy, osmolalność, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, urografia dożylna, wenografia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Urokinase medac 10 000 j.m.
Urokinase medac jest lekiem trombolitycznym przeznaczonym do stosowania wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w leczeniu chorób zakrzepowych, w warunkach szpitalnych z dostępem do odpowiednich metod diagnostycznych i monitoringu pacjenta. Podawanie leku może odbywać się ogólnoustrojowo (wlew dożylny), miejscowo przez wlew dotętniczy lub wkraplanie, z bezwzględnym unikaniem podskórnych i domięśniowych wstrzyknięć. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazań klinicznych, np. w zakrzepicy żył głębokich dawka początkowa wynosi 4400 j.m./kg mc. podawana przez 10-20 minut, a dawka podtrzymująca 100 000 j.m./godz. przez 2-3 dni, natomiast w zatorowości płucnej stosuje się 4400 j.m./kg mc. jako dawkę początkową i taką samą dawkę podtrzymującą przez 12 godzin. W chorobie zarostowej tętnic obwodowych stosuje się miejscowy wlew dotętniczy z dawką początkową 4000 j.m./min (240 000 j.m./godz.) przez 2-4 godziny lub do przywrócenia przepływu, a dawkę podtrzymującą 1000-2000 j.m./min do całkowitej lizy lub maksymalnie 48 godzin.
aktywność fibrynolityczna, aPTT, arteriografia, centralny cewnik żylny, choroba zakrzepowa, choroba zakrzepowo-zatorowa naczyń, choroba zarostowa tętnic obwodowych, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas trombinowy, czynność nerek, czynność wątroby, fibrynogen, hematokryt, heparyna, kaskada krzepnięcia, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, parametr krzepnięcia, płytki krwi, przetoka tętniczo-żylna, test hemostazy, urokinaza, wlew dotętniczy, wlew dożylny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omnipaque 518 mg/ml (240 mg jodu/ml)
Dawkowanie środka kontrastowego Omnipaque 518 mg/ml (240 mg jodu/ml) jest ściśle uzależnione od rodzaju badania, wieku, masy ciała pacjenta oraz techniki podania. W badaniach dożylnych u dorosłych stosuje się stężenia 240-350 mg I/ml z objętościami od 40 do 250 ml, przy czym całkowita dawka jodu w tomografii komputerowej wynosi zwykle 30-60 g. U dzieci dawki są dostosowane wagowo, z maksymalną objętością 40 ml w urografii i do 100 ml w tomografii. W podaniu dotętniczym zalecane stężenia wahają się od 300 do 350 mg I/ml, a objętości wstrzyknięć różnią się w zależności od badania, np. 5-10 ml w selektywnej arteriografii mózgowej czy 30-60 ml w aortografii. Podanie podpajęczynówkowe wymaga szczególnej ostrożności, z maksymalną dawką jodu nieprzekraczającą 3 g, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych.
angiografia subtrakcyjna, aortografia, arteriografia, arteriografia mózgowa, arteriografia wieńcowa, artrografia, badanie przewodu pokarmowego, cysternografia, ERCP, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, jodowy środek kontrastujący, kardioangiografia, łuk aorty, mielografia lędźwiowa, mielografia szyjna, nawodnienie, Omnipaque, podanie doodbytnicze, podanie dotętnicze, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podpajęczynówkowe, sialografia, środek kontrastujący, tomografia komputerowa, urografia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omnipaque 755 mg/ml (350 mg jodu/ml)
Omnipaque (joheksol) o stężeniu 755 mg/ml (350 mg jodu/ml) jest środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej, którego dawkowanie zależy od rodzaju badania, wieku, masy ciała pacjenta oraz stanu hemodynamicznego. Całkowita dawka jodu nie powinna przekraczać 3 g, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Dawkowanie dożylne różni się w zależności od procedury: np. urografia u dorosłych wymaga 40–80 ml przy stężeniu 300–350 mg I/ml, a tomografia komputerowa 100–250 ml. Dzieci otrzymują dawki obliczane na kg masy ciała, np. 1–3 ml/kg mc. w CT do maksymalnie 40 ml. W arteriografii stosuje się dawki od 4 do 60 ml wstrzyknięcia, zależnie od naczynia i stężenia (240–350 mg I/ml). Podpajęczynówkowo podaje się 6–12 ml roztworu 240 mg I/ml, a w badaniach jam ciała dawki wahają się od 0,5 do 50 ml, w zależności od procedury i stężenia (240–350 mg I/ml).
angiografia subtrakcyjna, aortografia, arteriografia, arteriografia mózgowa, arteriografia wieńcowa, artrografia, cysternografia, dawka jodu, dojście lędźwiowe, dojście szyjne, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, joheksol, kardioangiografia, lepkość roztworu, mammografia kontrastowa, mielografia, mielografia szyjna, nawodnienie pacjenta, osmolalność, podanie dotętnicze, podanie podpajęczynówkowe, sialografia, środek kontrastujący, tomografia komputerowa, urografia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Omnipaque 647 mg/ml (300 mg jodu/ml)
Omnipaque (joheksol) to niejonowy, monomeryczny, trójjodowy środek kontrastowy o stężeniu 647 mg/ml (300 mg jodu/ml), charakteryzujący się lepkością 11,6 mPa×s w 20°C oraz 6,1 mPa×s w 37°C, a także osmolalnością 0,64 Osm/kg H₂O w 37°C. Lek jest rozpuszczalny w wodzie i stosowany wyłącznie do celów diagnostycznych, dostępny w formie jałowych, wodnych roztworów. W stężeniu 140 mg I/ml wykazuje izotoniczność względem krwi i płynów tkankowych, co minimalizuje ryzyko powikłań związanych z podaniem środka kontrastowego.
arteriografia, artrografia, badanie przewodu pokarmowego, flebografia, gruczoł ślinowy, herniografia, histerosalpingografia, joheksol, kardioangiografia, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, mielografia, naczynie wieńcowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie podpajęczynówkowe, przepuklina pachwinowa, przestrzeń podpajęczynówkowa, przewód trzustkowy, przewód żółciowy, radiologiczny środek kontrastujący, rezonans magnetyczny, sialografia, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa zbiorników podstawy mózgu, układ moczowy, układ nerwowy, urografia, wsteczna endoskopowa cholangiopankreatografia, wsteczna endoskopowa pankreatografia - Leksykon substancji czynnych
Joheksol – Dawkowanie i sposób podawania
Joheksol, dostępny pod nazwą handlową Omnipaque, jest niejonowym, monomerycznym środkiem kontrastowym zawierającym trójjod, stosowanym w różnych stężeniach: 518 mg/ml (240 mg jodu/ml), 647 mg/ml (300 mg jodu/ml) oraz 755 mg/ml (350 mg jodu/ml). Preparat jest wykorzystywany w diagnostyce obrazowej, w tym urografii, flebografii, angiografii subtrakcyjnej oraz tomografii komputerowej (CT) ze wzmocnieniem kontrastowym. Dawkowanie jest dostosowane do rodzaju badania, wieku, masy ciała, pojemności minutowej serca oraz stanu ogólnego pacjenta, z typowymi objętościami od 4 ml/kg mc. u dzieci do 250 ml u dorosłych, przy całkowitej dawce jodu zwykle 30-60 g. Szczególną uwagę należy zwrócić na odpowiednie nawodnienie pacjenta przed i po podaniu środka oraz na maksymalną dawkę jodu 3 g przy podaniu podpajęczynówkowym, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych.
angiografia subtrakcyjna, aortografia, arteriografia, arteriografia mózgowa, arteriografia wieńcowa, artrografia, cysternografia, dojście lędźwiowe, ERCP, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, jodowy środek kontrastujący, joheksol, kardioangiografia, lewa komora serca, łuk aorty, mielografia, mielografia lędźwiowa, mielografia piersiowa, mielografia szyjna, Omnipaque, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie podpajęczynówkowe, sialografia, środek kontrastujący radiologiczny, tomografia komputerowa kontrastowa, urografia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ultravist 300 623,4 mg/ml
Ultravist (jopromid) to jodowy środek kontrastowy dostępny w dwóch stężeniach: 300 mg jodu/ml (623,40 mg jopromidu/ml) oraz 370 mg jodu/ml (768,86 mg jopromidu/ml). Preparat stosowany jest w diagnostyce obrazowej, w tym w tomografii komputerowej, arteriografii, wenografii, cyfrowej angiografii subtrakcyjnej (DSA), urografii dożylnej, ERCP, artrografii oraz badaniach jam ciała. Ultravist 370 jest szczególnie rekomendowany w angiokardiografii ze względu na lepsze wzmocnienie kontrastowe. Preparat może być podawany dożylnie, dotętniczo lub do jam ciała, a także stosowany u dorosłych kobiet w mammografii ze wzmocnieniem kontrastowym jako uzupełnienie standardowej mammografii lub alternatywa dla MRI.
angiokardiografia, arteriografia, artrografia, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, dieta niskosodowa, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, jopromid, lepkość, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, osmolalność, przepływ naczyniowy, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy jodowy, tomografia komputerowa, urografia dożylna, wenografia, wzmocnienie kontrastowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespolenie tętnicy podkolanowej – Epidemiologia
Zespół tętnicy podkolanowej (PAES) to rzadka, naczyniowa patologia charakteryzująca się uciskiem tętnicy podkolanowej przez nieprawidłowe lub przerostowe struktury mięśniowo-powięziowe, prowadząc do ograniczenia przepływu krwi. Częstość występowania PAES w populacji amerykańskiej szacuje się na 0,17%-3,5%, z przewagą u młodych, aktywnych fizycznie mężczyzn (ok. 85%), głównie w trzeciej dekadzie życia (średni wiek rozpoznania 32 lata). PAES może mieć charakter anatomiczny (częściej u mężczyzn >40 r.ż.) lub funkcjonalny (częściej u wytrenowanych kobiet 20-29 lat). Objawy często są niespecyficzne, co prowadzi do opóźnień diagnostycznych (mediana 12 miesięcy), a schorzenie bywa mylone z innymi zespołami, np. kompartmentowym wysiłkowym. W diagnostyce kluczowe są badania obrazowe, zwłaszcza dynamiczne: CT, MRI, angiografia z manewrami prowokacyjnymi oraz ultrasonografia. PAES stanowi około 0,17%-3,5% przypadków niedokrwienia kończyn dolnych o etiologii niemiażdżycowej, a w 30-67% przypadków może mieć charakter obustronny.
angiografia cewnikowa, angiografia CT, angiografia rezonansu magnetycznego, arteriografia, chromanie przestankowe, diagnostyka różnicowa, dół podkolanowy, endarterektomia, krytyczne niedokrwienie kończyn, mięsień brzuchaty łydki, niedrożność przeszczepu, ograniczenie przepływu krwi, okluzja tętnicza, rezonans magnetyczny, stenoza tętnicy, tętniak, tomografia komputerowa, ucisk tętnicy, uraz tętnicy podkolanowej, zakrzepica tętnicza, zakrzepica tętniczo-żylna, zespolenie tętnicy podkolanowej - Leksykon substancji czynnych
Joheksol – Wskazania do stosowania
Joheksol, niejonowy, monomeryczny, trójjodowy środek kontrastowy rozpuszczalny w wodzie, stosowany jest w diagnostyce obrazowej w różnych stężeniach: 518 mg/ml (240 mg I/ml), 647 mg/ml (300 mg I/ml) oraz 755 mg/ml (350 mg I/ml). Preparat Omnipaque charakteryzuje się różną osmolalnością (od 0,51 do 0,78 Osm/kg H₂O w 37°C) oraz lepkością (od 3,3 do 10,6 mPa × s w 37°C), które rosną wraz ze stężeniem jodu. Izotoniczność roztworu 140 mg I/ml względem krwi i płynów tkankowych jest istotna klinicznie, wpływając na wybór preparatu do konkretnego badania. Niższe stężenia (518 mg/ml) są preferowane u pacjentów z chorobami układu krążenia, niewydolnością nerek oraz u dzieci ze względu na minimalizację obciążenia hemodynamicznego, natomiast wyższe stężenia (755 mg/ml) zapewniają lepszą jakość obrazowania w procedurach wymagających wysokiego kontrastu, takich jak kardioangiografia czy arteriografia obwodowa, choć wiążą się z większym ryzykiem działań niepożądanych.
arteriografia, artrografia, badanie radiologiczne, choroba układu krążenia, diagnostyka obrazowa, endoskopowa pankreatografia, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, izotoniczność krwi, kamica nerkowa, kardioangiografia, mielografia, naczynia wieńcowe, niejonowy środek kontrastujący, niewydolność nerek, obciążenie hemodynamiczne, osmolalność i lepkość, płyn tkankowy, podanie podpajęczynówkowe, radiologia interwencyjna, reakcja nadwrażliwości, sialografia, środek kontrastowy radiologiczny, tomografia komputerowa, urografia, zakrzepica żył głębokich, zwężenie dróg moczowych - Leksykon substancji czynnych
Urokinaza – Dawkowanie i sposób podawania
Urokinaza (Urokinase medac) jest lekiem trombolitycznym stosowanym wyłącznie w warunkach szpitalnych przez doświadczonych lekarzy, z uwzględnieniem odpowiednich metod diagnostycznych i monitorowania. Podawanie może odbywać się ogólnoustrojowo (wlew dożylny), miejscowo (wlew dotętniczy lub wkraplanie), z wykluczeniem podskórnej i domięśniowej drogi podania. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazań klinicznych: w zakrzepicy żył głębokich dawka początkowa wynosi 4400 j.m./kg masy ciała podawana przez 10-20 minut, a dawka podtrzymująca 100 000 j.m./h przez 2-3 dni; w zatorowości płucnej stosuje się tę samą dawkę początkową i podtrzymującą 4400 j.m./kg/h przez 12 godzin; w chorobie zarostowej tętnic obwodowych dawka początkowa to 4000 j.m./min (240 000 j.m./h) przez 2-4 godziny, następnie 1000-2000 j.m./min do całkowitej lizy lub maksymalnie 48 godzin. W przypadku zatkanych skrzepliną przetok tętniczo-żylnych i centralnych cewników żylnych stosuje się odpowiednio miejscowe wlewy typu pulse spray (5000-25 000 j.m./ml, całkowita dawka 250 000 j.m.) oraz wkraplanie roztworu 5000 j.m./ml do światła cewnika z czasem ekspozycji 20-60 minut.
aktywność fibrynolityczna, aPTT, arteriografia, centralny cewnik żylny, choroba zakrzepowa, choroba zakrzepowo-zatorowa, choroba zarostowa tętnic obwodowych, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas trombinowy, fibrynogen, hematokryt, hemodializa, heparyna, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, płytki krwi, przetoka tętniczo-żylna, test hemostazy, urokinaza, wlew dotętniczy, wlew dożylny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lorabex 4 mg/ml
Lorabex (lorazepam) w roztworze do wstrzykiwań o stężeniu 4 mg/ml jest benzodiazepiną stosowaną w premedykacji przed zabiegami stomatologicznymi, operacjami oraz inwazyjnymi badaniami diagnostycznymi (bronchoskopia, arteriografia, endoskopia) u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w leczeniu ostrych stanów lękowych, pobudzenia psychoruchowego oraz ostrej manii w tej samej grupie wiekowej. Lorabex jest również wskazany do kontroli napadów padaczkowych u pacjentów w szerokim spektrum wiekowym – od niemowląt (od 1 miesiąca życia), przez dzieci, młodzież, aż po dorosłych. Ze względu na obecność substancji pomocniczych, takich jak alkohol benzylowy (21 mg/ml) i glikol propylenowy (840 mg/ml), konieczna jest ostrożność przy kwalifikacji pacjentów, zwłaszcza najmłodszych.
Podawanie Lorabexu powinno odbywać się wyłącznie w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego, w tym w gabinetach stomatologicznych i pracowniach diagnostycznych, a także w zespołach ratownictwa medycznego w stanach nagłych. Dawkowanie musi być dostosowane indywidualnie, uwzględniając stężenie roztworu (4 mg/ml), masę ciała pacjenta oraz wskazanie kliniczne. Wskazania do stosowania różnią się w zależności od grupy wiekowej: u dorosłych i młodzieży ≥12 lat obejmują szeroki zakres zastosowań, natomiast u dzieci i niemowląt lek jest stosowany wyłącznie w kontroli napadów padaczkowych.
alkohol benzylowy, arteriografia, benzodiazepiny, bronchoskopia, droga parenteralna, działanie anksjolityczne, endoskopia, glikol propylenowy, lęk przedoperacyjny, lorazepam, mania, napady padaczkowe, ostry stan lękowy, pobudzenie maniakalne, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, premedykacja przedoperacyjna, roztwór do wstrzykiwań, substancje pomocnicze, zabiegi stomatologiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ultravist 370 768,86 mg/ml
Ultravist to nieinwazyjny, jodowy środek kontrastowy zawierający jopromid, dostępny w dwóch stężeniach: Ultravist 300 (623,40 mg jopromidu/ml, 300 mg jodu/ml) oraz Ultravist 370 (768,86 mg jopromidu/ml, 370 mg jodu/ml). Preparat jest stosowany dożylnie, dotętniczo lub do jam ciała w szerokim spektrum badań obrazowych, takich jak tomografia komputerowa, arteriografia, wenografia, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, urografia dożylna, ERCP, artrografia oraz diagnostyka piersi. Ultravist 370, ze względu na wyższe stężenie jodu i lepkość (22,0 mPa·s w 20°C, 10,0 mPa·s w 37°C), jest szczególnie zalecany w angiokardiografii, gdzie wymagana jest wyraźna wizualizacja struktur sercowo-naczyniowych. Oba preparaty charakteryzują się pH w zakresie 6,5-8,0 oraz różną osmolalnością (0,59 osm/kg H₂O dla Ultravist 300 i 0,77 osm/kg H₂O dla Ultravist 370), co wpływa na ich zastosowanie kliniczne.
angiokardiografia, arteriografia, artrografia, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, diagnostyka piersi, drogi żółciowe, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, jopromid, lepkość, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, naczynia tętnicze, naczynia żylne, osmolalność, podanie dotętnicze, podanie dożylne, przewód trzustkowy, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, układ moczowy, układ sercowo-naczyniowy, urografia dożylna, wenografia - Leksykon substancji czynnych
Jopromid – Dawkowanie i sposób podawania
Jopromid, substancja czynna w produktach Ultravist 300 (623,40 mg/ml, 300 mg jodu) oraz Ultravist 370 (768,86 mg/ml, 370 mg jodu), wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wieku, masy ciała oraz rodzaju badania diagnostycznego. Przed podaniem preparat należy ogrzać do temperatury ciała, co zmniejsza lepkość (np. Ultravist 370: z 22,0 mPa·s w 20°C do 10,0 mPa·s w 37°C) i poprawia tolerancję. Dawkowanie jodu nie powinno przekraczać 1,5 g/kg masy ciała. W zależności od badania, dawki Ultravist 300/370 wahają się od 5 ml (np. tętnice wieńcowe) do 80 ml (angiografia łuku aorty). W dożylnej cyfrowej angiografii subtrakcyjnej zaleca się podanie 30-60 ml z szybkością 8-20 ml/s, a po podaniu środka kontrastowego wskazane jest przepłukanie naczynia roztworem chlorku sodu w celu zmniejszenia pozostałości środka w łożysku żylnym.
angiografia cyfrowa, angiografia konwencjonalna, angiografia łuku aorty, angiografia selektywna, angiokardiografia, aortografia brzuszna, aortografia piersiowa, arteriografia, artrografia, dotętnicza cyfrowa angiografia subtrakcyjna, dożylna cyfrowa angiografia subtrakcyjna, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, ERCP, fluoroskopia, histerosalpingografia, jopromid, lepkość środka kontrastowego, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, niewydolność nerek, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, Ultravist 300, Ultravist 370, urografia dożylna, wenografia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omnipaque 647 mg/ml (300 mg jodu/ml)
Preparat Omnipaque (647 mg/ml, 300 mg jodu/ml) wymaga indywidualnego dostosowania dawki do rodzaju badania, parametrów pacjenta (wiek, masa ciała, pojemność minutowa serca) oraz techniki podania. Stężenia jodu stosowane są porównywalnie do innych jodowych środków kontrastowych, z naciskiem na odpowiednie nawodnienie pacjenta przed i po podaniu w celu profilaktyki nefropatii kontrastowej. Dawkowanie różni się w zależności od drogi podania i procedury diagnostycznej: dożylne podanie u dorosłych w urografii wynosi 40-80 ml (300-350 mg I/ml), u dzieci 3-4 ml/kg mc. (240-300 mg I/ml), a w tomografii komputerowej 100-250 ml u dorosłych i 1-3 ml/kg mc. u dzieci. W podaniu dotętniczym dawki wahają się od 5 do 60 ml na wstrzyknięcie, zależnie od obszaru naczyniowego, z niższymi dawkami dla naczyń mózgowych (5-10 ml, 300 mg I/ml) i wyższymi dla naczyń obwodowych (30-60 ml, 300-350 mg I/ml). W badaniach podpajęczynówkowych stosuje się niższe stężenie 240 mg I/ml, z dawkami 6-12 ml w zależności od procedury.
angiografia subtrakcyjna, aortografia, arteriografia, artrografia, cholangiopankreatografia wsteczna, cysternografia, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, jodowy środek kontrastujący, kardioangiografia, lepkość, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, mielografia, naczynia mózgowe, naczynia obwodowe, nawodnienie pacjenta, nefropatia indukowana środkiem kontrastowym, osmolalność, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dotętnicze, podanie podpajęczynówkowe, sialografia, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, urografia - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie tętnicy nerkowej – Diagnostyka i diagnoza
Zwężenie tętnicy nerkowej (ZTN) jest istotną przyczyną wtórnego nadciśnienia tętniczego, występującą u 1-10% pacjentów z nadciśnieniem. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, w tym wywiadzie i badaniu przedmiotowym (np. obecność szmeru naczyniowego, obrzęków, opornego nadciśnienia), oraz badaniach laboratoryjnych oceniających funkcję nerek (stężenie kreatyniny, potasu, wskaźnik aldosteron/renina). Ultrasonografia duplex Doppler, z czułością 89% i swoistością 69%, jest badaniem pierwszego rzutu, wykorzystującym kryteria takie jak czas przyspieszenia >70 ms, stosunek prędkości tętnicy nerkowej do aorty (RAR) >3,5, szczytowa prędkość skurczowa (PSV) ≥180 cm/s i prędkość końcowo-rozkurczowa (EDV) ≥80 cm/s. Alternatywnie stosuje się angiografię TK (czułość 90-98%, swoistość 85-94%) u pacjentów z klirensem kreatyniny >60 ml/min oraz angiografię rezonansu magnetycznego (MRA) z czułością i swoistością około 95% i 90% (klirens kreatyniny >30 ml/min). Scyntygrafia nerkowa z kaptoprilem oraz pomiary reniny mają ograniczoną wartość diagnostyczną i nie są zalecane jako testy przesiewowe.
angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia TK, arteriografia, badanie ogólne moczu, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, cząstkowa rezerwa przepływu, dysplazja włóknisto-mięśniowa, gradient ciśnienia, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, miażdżycowe zwężenie tętnicy nerkowej, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze wtórne, nefropatia kontrastowa, niewydolność nerek, ostra martwica cewek nerkowych, potas w surowicy, przewlekła choroba nerek, rewaskularyzacja, środek kontrastowy, szmer naczyniowy, układ renina-angiotensyna, wywiad lekarski, zwężenie tętnicy nerkowej