przeciwciała przeciwtarczycowe
Przeciwciała przeciwtarczycowe są biomarkerami autoimmunologicznych chorób tarczycy, w których układ immunologiczny produkuje autoprzeciwciała atakujące struktury gruczołu tarczowego. Najczęściej oznaczane są przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej (anty-TPO), przeciwciała przeciwko tyreoglobulinie (anty-TG) oraz przeciwciała przeciwko receptorowi TSH (TRAb).
Obecność podwyższonego miana przeciwciał anty-TPO i anty-TG jest charakterystyczna dla zapalenia tarczycy typu Hashimoto, najczęstszej przyczyny niedoczynności tarczycy. Z kolei przeciwciała TRAb występują w chorobie Gravesa-Basedowa, gdzie stymulują receptor TSH, prowadząc do nadmiernej produkcji hormonów tarczycy i nadczynności tego gruczołu.
Oznaczanie przeciwciał przeciwtarczycowych ma istotne znaczenie diagnostyczne, szczególnie w różnicowaniu autoimmunologicznego podłoża zaburzeń funkcji tarczycy. Badania te są również przydatne w monitorowaniu przebiegu chorób autoimmunologicznych tarczycy oraz w ocenie ryzyka rozwoju dysfunkcji tarczycy u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym czy z innymi chorobami autoimmunologicznymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Levirox 50 mcg
Levirox, zawierający lewotyroksynę sodową, jest preparatem stosowanym w leczeniu różnych zaburzeń tarczycy, dostępny w dawkach od 25 do 150 μg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii. Wskazania obejmują łagodne wole tarczycy u pacjentów eutyreotycznych, gdzie celem jest zmniejszenie objętości gruczołu poprzez supresję TSH, zapobieganie nawrotom po resekcji chirurgicznej, a także leczenie niedoczynności tarczycy zarówno pierwotnej, jak i wtórnej. Levirox pełni również funkcję terapii supresyjnej w raku tarczycy, hamując wydzielanie TSH, oraz jest stosowany w metodzie „block and replace” w nadczynności tarczycy w dawkach 25-100 μg. Dodatkowo, w dawkach 100 i 150 μg, preparat wykorzystywany jest diagnostycznie w teście supresyjnym oceniającym zdolność zahamowania TSH.
arytmia, choroba wieńcowa, diagnostyka endokrynologiczna, diagnostyka tarczycy, dławica piersiowa, eutyreoza, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedobór hormonów tarczycy, niedoczynność tarczycy, parametry funkcji tarczycy, pierwotna niedoczynność tarczycy, przeciwciała przeciwtarczycowe, rak tarczycy, resekcja wola, suplementacja skojarzona, terapia substytucyjna, terapia supresyjna, test supresyjny, tyreostatyk, tyreotropina, wole obojętne, wole tarczycy, wolna trijodotyronina, wolna tyroksyna, wrodzona niedoczynność tarczycy, wtórna niedoczynność tarczycy, wydzielanie TSH - Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość immunologiczna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Immunologiczna plamistość małopłytkowa (ITP) charakteryzuje się izolowaną małopłytkowością i może mieć przebieg nowo rozpoznany (<3 miesiące), przetrwały (3-12 miesięcy) lub przewlekły (>12 miesięcy). Rokowanie różni się istotnie między dziećmi a dorosłymi: u dzieci ponad 80% przypadków ulega spontanicznej remisji w ciągu 2-8 tygodni, podczas gdy u dorosłych tylko 37% pacjentów bez leczenia osiąga wyleczenie po 12 miesiącach. Czynniki predykcyjne przewlekłości u dzieci obejmują m.in. płeć żeńską (OR 1,17), wiek ≥11 lat (OR 2,47), brak infekcji/szczepienia przed chorobą (OR 3,08), podstępny początek (OR 11,27), liczbę płytek ≥20 × 10⁹/L (OR 2,15) oraz obecność przeciwciał przeciwjądrowych (OR 2,87). U dorosłych istotne są obecność ANA i przeciwciał przeciwtarczycowych, natomiast wiek i płeć nie wpływają na przewlekłość. Childhood ITP Recovery Score z AUC 0,71 pozwala prognozować przebieg i odpowiedź na leczenie u dzieci, co umożliwia indywidualizację terapii.
agonista receptora trombopoetyny, czynnik predykcyjny, dożylne immunoglobuliny, forma przewlekła, immunoglobulina anty-Rh, immunoglobuliny dożylne, krwawienie, krwawienie śluzówkowe, krwawienie śródczaszkowe, krwotok śródmiąższowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, liczba płytek krwi, metyloprednizolon, przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała przeciwtarczycowe, przetrwała ITP, skala Glasgow, splenektomia, spontaniczna remisja - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Eferox 25 mcg
Eferox to preparat zawierający lewotyroksynę sodową w dawkach od 25 do 200 µg, stosowany głównie w terapii substytucyjnej niedoczynności tarczycy, profilaktyce nawrotów wola po resekcji oraz w leczeniu łagodnego wola u pacjentów eutyreotycznych. Lek znajduje również zastosowanie w terapii supresyjnej po tyreoidektomii z powodu raka tarczycy, gdzie wyższe dawki (100-200 µg) służą do obniżenia poziomu TSH i ograniczenia wzrostu pozostałych komórek nowotworowych. Dodatkowo, dawki 25-100 µg stosuje się w terapii skojarzonej z lekami przeciwtarczycowymi w nadczynności tarczycy (metoda „block and replace”), natomiast dawki 100-200 µg wykorzystywane są diagnostycznie w teście hamowania czynności tarczycy. Preparat dostępny jest w formie białych, niepowlekanych tabletek o średnicy około 7 mm i wysokości 3 mm, z oznaczeniem cyfrowym odpowiadającym mocy leku, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta.
autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, choroba Hashimoto, eutyreoza, fT3, fT4, hormon tarczycy T4, jod radioaktywny, łagodne wole, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, pierwotna niedoczynność tarczycy, przeciwciała przeciwtarczycowe, rak tarczycy, resekcja wola, terapia block and replace, terapia skojarzona, terapia substytucyjna, test hamowania tarczycy, TSH, tyreoidektomia, tyreostatyk, USG tarczycy, wole, wtórna niedoczynność tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hashimoto – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba Hashimoto, będąca najczęstszym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy, prowadzi do przewlekłego stanu zapalnego i niedoczynności gruczołu. Mimo genetycznego podłoża, modyfikacja czynników żywieniowych, środowiskowych i stylu życia może spowolnić progresję choroby. Zalecana jest dieta przeciwzapalna, np. śródziemnomorska, bogata w warzywa, owoce i pełnoziarniste produkty, która obniża markery stresu oksydacyjnego. Dieta bezglutenowa w badaniu 6-miesięcznym u 34 kobiet obniżyła poziom przeciwciał tarczycowych i poprawiła funkcję tarczycy oraz poziom witaminy D. Dieta AIP, eliminująca potencjalnie immunogenne pokarmy, w 10-tygodniowym badaniu u 16 kobiet obniżyła poziom CRP i poprawiła jakość życia, jednak wymaga nadzoru specjalisty. Kontrola spożycia jodu jest istotna – suplementacja jodem u chorych na Hashimoto może pogorszyć stan, a zalecane jest spożycie 0,5-0,75 łyżeczki jodowanej soli dziennie. Suplementacja selenu, witamin A, C, D, E oraz z grupy B może wspierać funkcję tarczycy i redukować stan zapalny, choć skuteczność selenoterapii w obniżaniu przeciwciał pozostaje dyskusyjna.
autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, białko C-reaktywne, choroba Gravesa, choroba Hashimoto, cytokiny zapalne, dieta bezglutenowa, dieta śródziemnomorska, eutyreoza, funkcja tarczycy, gruczoł tarczowy, hormony tarczycy, kwasy omega-3, lewotyroksyna, niedoczynność tarczycy, probiotyk, protokół autoimmunologiczny, przeciwciała przeciwtarczycowe, przeciwciała tarczycowe, równowaga hormonalna, stan zapalny, stres oksydacyjny, suplementacja jodu, suplementacja selenu, suplementacja witaminy D, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wole tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hashimoto – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Hashimoto, będąca przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy, jest najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy w krajach o wystarczającej podaży jodu. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, badaniach laboratoryjnych oraz obrazowych. Typowe objawy niedoczynności tarczycy obejmują m.in. zmęczenie, przyrost masy ciała, nietolerancję zimna, wypadanie włosów, nieregularne miesiączki i depresję. Kluczowe badania laboratoryjne to oznaczenie TSH, którego podwyższony poziom (≥4,0 mU/ml) wskazuje na niedoczynność, oraz oznaczenie wolnej tyroksyny (FT4) i trijodotyroniny (T3). Obecność przeciwciał anty-TPO (u ponad 90% pacjentów) i anty-Tg (u 50-80%) potwierdza autoimmunologiczne podłoże choroby. Ultrasonografia tarczycy wykazuje charakterystyczne cechy, takie jak hipoechogeniczność, niejednorodna struktura i zwiększone unaczynienie, co jest szczególnie pomocne w diagnostyce seronegatywnej postaci choroby.
autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, biopsja cienkoigłowa, bradykardia, choroba Hashimoto, hormon tyreotropowy, migotanie przedsionków, naciek limfocytarny, nadciśnienie rozkurczowe, niedoczynność tarczycy, nieregularne miesiączki, obrzęk śluzowaty, obrzęk twarzy, powiększenie tarczycy, przeciwciała anty-Tg, przeciwciała anty-TPO, przeciwciała przeciwtarczycowe, przyrost masy ciała, subkliniczna niedoczynność tarczycy, trijodotyronina, TSH, tyroksyna, ultrasonografia tarczycy, wole, wolna tyroksyna, wypadanie włosów - Leksykon chorób i schorzeń
Guzki tarczycy – Diagnostyka i diagnoza
Guzki tarczycy występują u około 60% populacji, z czego 90-95% ma charakter łagodny, a 5-15% może być złośliwych. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, uwzględniając czynniki ryzyka złośliwości takie jak wiek (<20 lub >70 lat), płeć męska, objawy dysfagii, ekspozycja na promieniowanie czy twarda, nieprzesuwalna struktura guzka. Kluczowym badaniem laboratoryjnym jest oznaczenie TSH, gdzie prawidłowy lub podwyższony poziom wskazuje na guzek nieprodukujący hormonów, a obniżony sugeruje autonomię guzkową. USG tarczycy jest podstawowym badaniem obrazowym, oceniającym wielkość, lokalizację i cechy ultrasonograficzne (np. hipoechogeniczność, mikrozwapnienia, kształt „wyższy niż szerszy”), które są standaryzowane w systemie TI-RADS. Scyntygrafia z izotopami (technet-99m, jod-123) jest wskazana przy obniżonym TSH, pozwalając na klasyfikację guzków na „gorące”, „ciepłe” i „zimne”, z ryzykiem złośliwości około 5% dla guzków „zimnych”.
biopsja, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, dysfagia, guzek tarczycy, hormon tyreotropowy, mikrozwapnienie, mutacja BRAF, mutacja RAS, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, przeciwciała przeciwtarczycowe, rearanżacja RET/PTC, rezonans magnetyczny, scyntygrafia tarczycy, sieć neuronowa konwolucyjna, system Bethesda, tomografia komputerowa, tyreoglobulina, ultrasonografia, ultrasonografia 3D, węzeł chłonny szyjny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Eferox 112 mcg
Eferox to preparat zawierający lewotyroksynę sodową, dostępny w dawkach od 25 do 200 μg, stosowany głównie w leczeniu niedoczynności tarczycy (hipotyreozy) o różnej etiologii. Lek znajduje zastosowanie także w zapobieganiu nawrotom wola po resekcji tarczycy, leczeniu łagodnego wola u pacjentów eutyreotycznych oraz w terapii supresyjnej i substytucyjnej raka tarczycy po tyreoidektomii. W nadczynności tarczycy Eferox stosuje się w dawkach 25-100 μg w terapii blokująco-substytucyjnej po osiągnięciu eutyreozy. Wyższe dawki (100, 150, 200 μg) wykorzystywane są również w diagnostyce, m.in. w teście hamowania czynności tarczycy, oceniającym mechanizmy sprzężenia zwrotnego podwzgórzowo-przysadkowego. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie stopnia niedoboru hormonalnego, wielkości wola, poziomu TSH oraz stanu klinicznego pacjenta.
diagnostyka tarczycy, eutyreoza, łagodne wole, leki przeciwtarczycowe, lewotyroksyna sodowa, mechanizm sprzężenia zwrotnego, nadczynność tarczycy, nawrót wola, niedoczynność tarczycy, przeciwciała przeciwtarczycowe, rak tarczycy, resekcja wola, stężenie TSH, substytucja hormonalna, terapia blokująco-substytucyjna, terapia supresyjna, test hamowania tarczycy, tyreoidektomia - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy – Diagnostyka i diagnoza
Pokrzywka (urticaria) i obrzęk naczynioruchowy (angioedema) to schorzenia dermatologiczne różniące się głębokością zajęcia tkanek, klasyfikowane na ostre (<6 tygodni) i przewlekłe (>6 tygodni). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym i badaniu fizykalnym, z uwzględnieniem czasu trwania, charakterystyki zmian, czynników wyzwalających oraz wykluczeniu anafilaksji. W przewlekłej pokrzywce zaleca się badania laboratoryjne, takie jak morfologia, OB, CRP, oraz ocena funkcji tarczycy i przeciwciał przeciwtarczycowych. W obrzęku naczynioruchowym bez pokrzywki istotne jest oznaczenie poziomu C4, inhibitora C1 esterazy (C1-INH) ilościowo i funkcjonalnie oraz C1q, co pozwala na rozpoznanie dziedzicznego (HAE) lub nabytego obrzęku naczynioruchowego (AAE). Testy alergiczne są wskazane jedynie przy podejrzeniu alergicznego podłoża pokrzywki, natomiast biopsja skóry rozważa się w atypowych przypadkach, np. pokrzywki naczyniowej.
adrenalina, anafilaksja, badanie genetyczne, badanie tarczycy, białko C-reaktywne, biopsja skóry, choroba autoimmunologiczna, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor C1-esterazy, konsultacja dermatologiczna, kortykosteroid, lek biologiczny, lek przeciwhistaminowy, montelukast, morfologia krwi, nabyty obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy, omalizumab, ostra pokrzywka, pokrzywka, pokrzywka autoimmunologiczna, pokrzywka idiopatyczna, pokrzywka naczyniowa, poziom C4, przeciwciała przeciwtarczycowe, przewlekła pokrzywka, testy alergiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba gravesa-basedowa – Objawy
Choroba Gravesa-Basedowa, będąca autoimmunologiczną przyczyną nadczynności tarczycy, charakteryzuje się obecnością przeciwciał stymulujących tarczycę do nadprodukcji hormonów, co prowadzi do przyspieszenia metabolizmu i szerokiego spektrum objawów klinicznych. Typowe symptomy obejmują tachykardię, arytmie (w tym migotanie przedsionków), drżenie rąk, utratę masy ciała pomimo zwiększonego apetytu, nietolerancję ciepła, nadmierną potliwość, osłabienie mięśni, zaburzenia snu oraz powiększenie tarczycy (wole). Około 25-30% pacjentów rozwija oftalmopatię Gravesa, objawiającą się m.in. egzoftalmusem, obrzękiem tkanek oczodołu, podwójnym widzeniem i ryzykiem uszkodzenia nerwu wzrokowego. Rzadziej występuje dermopatia (pretibial myxedema) oraz zaburzenia funkcji rozrodczych, takie jak nieregularne miesiączki u kobiet i ginekomastia u mężczyzn. Przebieg choroby jest przewlekły, z możliwością remisji i zaostrzeń, a u nieleczonych pacjentów często dochodzi do rozwoju niedoczynności tarczycy.
akropachia tarczycowa, burza tarczycowa, choroba Gravesa-Basedowa, drżenie rąk, egzoftalmus, ginekomastia, hormony tarczycowe, jod radioaktywny, kołatanie serca, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, obrzęk przedgoleniowy, oftalmopatia Gravesa, osteoporoza, przeciwciała przeciwtarczycowe, przełom tarczycowy, schorzenie autoimmunologiczne, stan przedrzucawkowy, tachykardia, tyreoidektomia, wole, wytrzeszcz oczu - Leksykon chorób i schorzeń
Wole – Diagnostyka i diagnoza
Wole (goiter) definiuje się jako powiększenie gruczołu tarczowego, które może obejmować całą tarczycę lub manifestować się guzkami. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne z oceną palpacyjną podczas połykania, badania laboratoryjne (TSH, fT4, fT3, przeciwciała przeciwtarczycowe) oraz obrazowe, przede wszystkim ultrasonografię tarczycy, która pozwala na ocenę wielkości, struktury i cech guzków (np. hipoechogeniczność, mikrozwapnienia). Scyntygrafia z radioaktywnym jodem jest wskazana przy niskim TSH w celu oceny funkcjonalności guzków („gorące” vs. „zimne”). W przypadku dużych woli lub podejrzenia wola zamostkowego zaleca się tomografię komputerową (CT) lub rezonans magnetyczny (MRI) dla oceny rozległości i relacji anatomicznych. Biopsja cienkoigłowa (FNAB) pod kontrolą USG jest podstawową metodą różnicowania zmian łagodnych od złośliwych, szczególnie przy guzach >1 cm lub podejrzanych cechach ultrasonograficznych, a wyniki klasyfikuje się według systemu Bethesda.
ablacja etanolem, ablacja termiczna, badanie palpacyjne, badanie ultrasonograficzne tarczycy, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, choroba Plummera, guzek tarczycy, hormon tyreotropowy, mutacja BRAF, powiększenie tarczycy, przeciwciała przeciwtarczycowe, radioaktywny jod, rak brodawkowaty tarczycy, rak pęcherzykowy tarczycy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia tarczycy, system Bethesda, terapia jodem radioaktywnym, tomografia komputerowa, trijodotyronina, wole, wole proste nietoksyczne, wole toksyczne wieloguzkowe, wole wieloguzkowe, wole zamostkowe, wolna tyroksyna - Leksykon chorób i schorzeń
Nadczynność tarczycy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Nadczynność tarczycy to stan charakteryzujący się nadprodukcją hormonów T3 i T4, prowadzący do przyspieszenia metabolizmu. Występuje u około 1% populacji, częściej u kobiet w wieku 20-50 lat, z chorobą Gravesa-Basedowa jako najczęstszą przyczyną (ok. 70% przypadków). Typowe objawy to utrata masy ciała pomimo zwiększonego apetytu, tachykardia (do 160/min), drżenie rąk, nadmierna potliwość, nietolerancja ciepła, zaburzenia snu i miesiączkowania, biegunka oraz powiększenie tarczycy. Nieleczona nadczynność może prowadzić do powikłań takich jak migotanie przedsionków, niewydolność serca, osteoporoza i przełom tyreotoksyczny. Diagnostyka opiera się na podwyższonym poziomie T3 i T4 oraz obniżonym TSH, z dodatkowymi badaniami przeciwciał przeciwtarczycowych, USG, scyntygrafią i testem wychwytu jodu w celu ustalenia etiologii.
agranulocytoza, beta-bloker, choroba Gravesa-Basedowa, egzoftalmus, farmakoterapia, hormon tyreotropowy, hormony tarczycy, jod radioaktywny, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, orbitopatia tarczycowa, osteoporoza, porażenie nerwu krtaniowego, propylotiouracyl, przeciwciała przeciwtarczycowe, przełom tarczycowy, przełom tyreotoksyczny, scyntygrafia tarczycy, tachykardia, terapia jodem radioaktywnym, tyreoidektomia, wole, wytrzeszcz - Leksykon chorób i schorzeń
Niedoczynność tarczycy – Epidemiologia
Niedoczynność tarczycy jest najczęstszym schorzeniem endokrynologicznym, z częstością występowania jawnej niedoczynności na poziomie 0,3-0,8% populacji ogólnej, a subklinicznej od 4,3% do 9,4%. Choroba dotyka głównie kobiety (2-8 razy częściej niż mężczyzn), a ryzyko wzrasta wraz z wiekiem, szczególnie u osób powyżej 60 roku życia, gdzie łączna częstość sięga około 15%. W krajach z wystarczającą podażą jodu, najczęstszą przyczyną jest autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (choroba Hashimoto), natomiast w regionach z niedoborem jodu – niedobór tego pierwiastka. Subkliniczna niedoczynność tarczycy charakteryzuje się podwyższonym poziomem TSH przy prawidłowej wolnej T4 i dotyczy 5-10% populacji, z rocznym ryzykiem progresji do jawnej niedoczynności wynoszącym 4-18%, szczególnie u osób z przeciwciałami przeciwtarczycowymi i TSH >10-15 mIU/L.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bielactwo, centralna niedoczynność tarczycy, choroba Addisona, choroba Hashimoto, choroba trzewna, dysfunkcja tarczycy, jawna niedoczynność tarczycy, niedobór jodu, niedoczynność tarczycy, pierwotna niedoczynność tarczycy, podwzgórze, poporodowe zapalenie tarczycy, poziom TSH, przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej, przeciwciała przeciwtarczycowe, przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, przysadka mózgowa, reumatoidalne zapalenie stawów, schorzenie endokrynologiczne, śpiączka obrzękowa, subkliniczna niedoczynność tarczycy, test funkcji tarczycy, toczeń rumieniowaty układowy, wrodzona niedoczynność tarczycy, wtórna niedoczynność tarczycy, zapalenie tarczycy Hashimoto, zespół Downa, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona niewydolność jajników – Diagnostyka i diagnoza
Wrodzona niewydolność jajników (Primary Ovarian Insufficiency, POI) definiowana jest jako utrata funkcji jajników przed 40. rokiem życia, manifestująca się zaburzeniami miesiączkowania (amenorrhea lub oligomenorrhea trwającymi co najmniej 3-4 miesiące) oraz objawami niedoboru estrogenów, takimi jak uderzenia gorąca, suchość pochwy i problemy z płodnością. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu poziomu FSH, którego wartości ≥25-40 IU/L (w zależności od laboratorium) w dwóch pomiarach wykonanych w odstępie 4-6 tygodni potwierdzają rozpoznanie. Dodatkowo oznacza się LH, estradiol (typowo <50 pg/ml), prolaktynę oraz hormony tarczycy (TSH, fT4) w celu wykluczenia innych przyczyn zaburzeń miesiączkowania. Badanie ultrasonograficzne przezpochwowe pozwala ocenić rezerwę jajnikową i morfologię narządu rodnego, natomiast badania genetyczne (kariotyp, premutacja genu FMR1) i immunologiczne (przeciwciała przeciwnadnerczowe) pomagają ustalić etiologię POI. Hormon anty-Müllerowski (AMH) nie jest zalecany jako podstawowy marker diagnostyczny, lecz może wspomagać diagnostykę w przypadkach niejednoznacznych.
amenorrhea, autoimmunologiczne zapalenie jajników, choroba Addisona, dyspareunia, estradiol, funkcja tarczycy, gen FMR1, gęstość mineralna kości, hiperprolaktynemia, hipoestrogenizm, hipogonadyzm hipogonadotropowy, hormon anty-Müllerowski, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, kariotyp, niedobór estrogenów, niewydolność jajników, oligomenorrhea, pęcherzyki antralne, przeciwciała przeciwnadnerczowe, przeciwciała przeciwtarczycowe, rezerwa jajnikowa, sekwencjonowanie genetyczne, suchość pochwy, terapia hormonalna, uderzenia gorąca, USG przezpochwowe, wrodzona niewydolność jajników, wspomagany rozród, zespół łamliwego chromosomu X, zespół policystycznych jajników, zespół Turnera - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Letrox 150 150 mcg
Letrox 150 zawiera 159,6–170,4 μg lewotyroksyny sodowej uwodnionej, odpowiadającej 150 μg lewotyroksyny sodowej, i jest stosowany głównie w terapii zastępczej niedoczynności tarczycy o różnej etiologii, w tym po interwencjach chirurgicznych i radioterapii. Lek znajduje zastosowanie także w profilaktyce nawrotu wola po częściowej tyreoidektomii u pacjentów eutyreotycznych, gdzie supresja TSH zapobiega rozrostowi pozostałej tkanki tarczycowej. Ponadto, Letrox 150 jest wskazany w leczeniu łagodnego wola eutyreotycznego oraz w terapii supresyjnej nowotworów złośliwych tarczycy, gdzie hamowanie TSH ogranicza stymulację komórek nowotworowych. W skojarzeniu z tyreostatykami preparat umożliwia utrzymanie eutyreozy w leczeniu nadczynności tarczycy, a także służy jako test supresyjny w diagnostyce nadczynności o podłożu autonomicznym.
biopsja cienkoigłowa, choroba Gravesa-Basedowa, gruczolak tarczycy, hormon tarczycy, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, nowotwór złośliwy tarczycy, oś przysadkowo-tarczycowa, przeciwciała przeciwtarczycowe, rak tarczycy, scyntygrafia, stężenie hormonów tarczycy, test supresyjny, tyreoidektomia, tyreostatyk, tyreotoksykoza, tyreotropina, wole łagodne, wole tarczycy