podwyższone TSH

Podwyższone stężenie tyreotropiny (TSH – Thyroid-Stimulating Hormone) w surowicy jest istotnym wskaźnikiem diagnostycznym w ocenie funkcji tarczycy, najczęściej wskazującym na niedoczynność tego gruczołu. Prawidłowe stężenie TSH u osób dorosłych mieści się w zakresie 0,4-4,0 mIU/L, choć wartości referencyjne mogą nieznacznie różnić się między laboratoriami.

Pierwotna niedoczynność tarczycy, najczęstsza przyczyna podwyższonego TSH, rozwija się wskutek niewystarczającej produkcji hormonów tarczycy (T3, T4) przez sam gruczoł. W odpowiedzi na niskie stężenie hormonów tarczycowych przysadka mózgowa zwiększa wydzielanie TSH w mechanizmie ujemnego sprzężenia zwrotnego. Stężenie TSH w zakresie 4-10 mIU/L przy prawidłowych wartościach fT4 wskazuje na subkliniczną niedoczynność tarczycy, natomiast wartości powyżej 10 mIU/L z obniżonym fT4 sugerują jawną niedoczynność.

Diagnostyka różnicowa podwyższonego TSH obejmuje chorobę Hashimoto (autoimmunologiczne zapalenie tarczycy), niedoczynność tarczycy po leczeniu radiojodem lub tyreoidektomii, niedobór jodu, działania niepożądane niektórych leków (np. amiodaron, lit), a także fazę zdrowienia po zapaleniu tarczycy typu de Quervain. Rzadziej podwyższone TSH może wynikać z oporności na hormony tarczycy lub obecności nieaktywnych biologicznie izoform TSH.

W przypadku stwierdzenia podwyższonego TSH wskazane jest poszerzenie diagnostyki o oznaczenie wolnej tyroksyny (fT4), przeciwciał przeciwtarczycowych (anty-TPO, anty-TG) oraz wykonanie badania ultrasonograficznego tarczycy. U pacjentów z jawną niedoczynnością tarczycy konieczne jest wdrożenie substytucji hormonalnej preparatami lewotyroksyny pod kontrolą stężenia TSH.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl