permisywna hiperkapnia
Permisywna hiperkapnia to strategia wentylacyjna stosowana u pacjentów z ostrym zespołem niewydolności oddechowej (ARDS) lub innymi ciężkimi schorzeniami płuc, polegająca na świadomym dopuszczeniu do podwyższonego poziomu dwutlenku węgla (PaCO₂) we krwi tętniczej w celu zminimalizowania uszkodzeń płuc związanych z wentylacją mechaniczną.
Podstawową zasadą permisywnej hiperkapnii jest stosowanie mniejszych objętości oddechowych (6-8 ml/kg masy należnej) i niższych ciśnień w drogach oddechowych, co zmniejsza ryzyko wystąpienia urazu ciśnieniowego (barotrauma) i objętościowego (volutrauma). Konsekwencją takiej strategii jest wzrost PaCO₂, który jest tolerowany, o ile pH krwi nie spada poniżej bezpiecznego poziomu (zwykle 7,20-7,25).
Permisywna hiperkapnia ma działanie przeciwzapalne, zmniejsza stres oksydacyjny i może mieć korzystny wpływ na ukrwienie tkanek poprzez przesunięcie krzywej dysocjacji hemoglobiny. Jednak strategia ta ma również przeciwwskazania, które obejmują podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, ciężką niewydolność prawokomorową serca, ciężkie nadciśnienie płucne oraz kwasicę metaboliczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona przepuklina przeponowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wrodzona przepuklina przeponowa (CDH) to rzadka wada rozwojowa przepony, prowadząca do przemieszczenia narządów jamy brzusznej do klatki piersiowej, co skutkuje hipoplazją płuc i nadciśnieniem płucnym. Występuje u 1 na 2500-5000 noworodków, a diagnoza prenatalna, zwykle w 20. tygodniu ciąży, jest kluczowa dla planowania opieki. Po urodzeniu konieczna jest natychmiastowa stabilizacja oddechowa i hemodynamiczna, z unikaniem wentylacji maskowej, intubacją, dekompresją przewodu pokarmowego oraz monitorowaniem saturacji preductalnej >85% i postductalnej. Stosuje się strategię delikatnej wentylacji z permisywną hiperkapnią (pCO2 50-70 mmHg) i saturacją 80-95%. W ciężkich przypadkach wskazane jest ECMO, które wspiera funkcję płuc i serca. Zabieg chirurgiczny naprawy przepukliny przeprowadza się po stabilizacji, zwykle w pierwszym tygodniu życia, a opieka okołooperacyjna obejmuje monitorowanie parametrów życiowych, kontroli bólu i funkcji oddechowej.
anestezjolog, astma, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, chirurg dziecięcy, deformacja klatki piersiowej, echokardiografia płodu, ECMO, gastrostomia, hipoplazja płuc, hipoplazja płucna, kardiolog dziecięcy, kontakt skóra do skóry, nadciśnienie płucne, neonatolog, permisywna hiperkapnia, pozaustrojowe utlenowanie krwi, przepona, przewlekła choroba płuc, pulmonolog, refluks żołądkowo-przełykowy, skolioza, tlenoterapia, wrodzona przepuklina przeponowa, zaburzenie rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona przepuklina przeponowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Wrodzona przepuklina przeponowa (CDH) charakteryzuje się przemieszczeniem zawartości jamy brzusznej do klatki piersiowej przez defekt przepony, co prowadzi do hipoplazji płuc i nadciśnienia płucnego, kluczowych determinantów śmiertelności i chorobowości. Przeżywalność ogólna wynosi około 67%, jednak u niemowląt wymagających ECMO spada do 50-61%. Rokowanie pogarsza się przy wczesnej prenatalnej diagnozie (<24. tygodnia), obecności wątroby w klatce piersiowej (szansa przeżycia 0,21; CI: 0,13-0,35) oraz niskim stosunku płuc do głowy (LHR ≤ 1,0; szansa przeżycia 0,14; CI: 0,10-0,27). Wskaźniki postnatalne, takie jak najwyższy wskaźnik oksygenacji w 1. dniu życia (HOId1) oraz odpowiedź na wziewny tlenek azotu (iNO), są istotnymi predyktorami przeżycia. Narzędzia prognostyczne, w tym SNAP-II, CDHSG-probability survival i skala Brindle, wykazują wysoką skuteczność (statystyka zgodności ~0,8) w ocenie ryzyka śmiertelności.