epizod hipomaniakalny
Epizod hipomaniakalny to stan charakteryzujący się utrzymującym się podwyższonym nastrojem, zwiększoną energią oraz aktywnością, trwający co najmniej kilka dni, ale o mniejszym nasileniu niż epizod maniakalny. Pacjenci doświadczają euforii, wzmożonej aktywności psychoruchowej, przyspieszenia toku myślenia, zwiększonej rozmowności oraz zmniejszonej potrzeby snu, jednak bez znaczącego upośledzenia funkcjonowania społecznego czy zawodowego.
W przeciwieństwie do pełnego epizodu maniakalnego, hipomanię cechuje brak objawów psychotycznych oraz mniejszy stopień zaburzeń funkcjonowania. Jest ona kluczowym elementem diagnozy zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu II, gdzie występuje naprzemiennie z epizodami depresyjnymi. Trwa zwykle od kilku dni do tygodni i może ustąpić samoistnie lub przejść w manię lub depresję.
Rozpoznanie epizodu hipomaniakalnego wymaga szczegółowej oceny klinicznej, gdyż może być trudny do odróżnienia od zwykłych wahań nastroju lub reakcji na substancje psychoaktywne. Leczenie obejmuje przede wszystkim stabilizatory nastroju, czasem w połączeniu z lekami przeciwpsychotycznymi w niskich dawkach, oraz psychoedukację i terapię poznawczo-behawioralną, aby pomóc pacjentom rozpoznawać wczesne objawy i zapobiegać pełnoobjawowym epizodom.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cyklotymia (zaburzenie cyklotymiczne) – Leczenie
Cyklotymia jest przewlekłym zaburzeniem afektywnym wymagającym długoterminowego leczenia, nawet w okresach remisji. Głównym celem terapii jest zapobieganie progresji do zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I lub II, ograniczenie nasilenia i częstości objawów oraz leczenie współistniejących zaburzeń, w tym uzależnień. Farmakoterapia opiera się głównie na stabilizatorach nastroju, takich jak walproinian (preferowany przy dominującym lęku), lamotrygina (w przypadku lękowo-depresyjnej biegunowości) oraz lit (stosowany przy intensywnych objawach afektywnych). Atypowe leki przeciwpsychotyczne (olanzapina, kwetiapina, risperidon) mogą być stosowane jako monoterapia lub w połączeniu ze stabilizatorami nastroju. Leki przeciwdepresyjne, zwłaszcza SSRI, są stosowane ostrożnie i zazwyczaj w połączeniu ze stabilizatorami nastroju ze względu na ryzyko wywołania epizodów hipomaniakalnych lub szybkiego cyklowania. Zalecane jest stosowanie niskich dawek leków z uwagi na stopniową poprawę i konieczność długotrwałej stabilizacji nastroju.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, ciężka depresja, cyklotymia, dialektyczna terapia behawioralna, epizod hipomaniakalny, intensywny program ambulatoryjny, karbamazepina, kwas walproinowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lit, nawrót choroby, olanzapina, program częściowej hospitalizacji, psychoedukacja, regulacja emocjonalna, risperidon, SSRI, stabilizator nastroju, substancje psychoaktywne, terapia poznawczo-behawioralna, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, wahania nastroju, walproinian, walproinian sodu, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie rytmu dobowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elicea Q-Tab 20 mg
Lek Elicea Q-Tab (escytalopram) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na escytalopram lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (zawartość od 58,935 mg do 235,74 mg w zależności od dawki: 5-20 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), zarówno nieselektywnymi, nieodwracalnymi, jak i odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wrodzonym lub rozpoznanym zespołem wydłużonego odstępu QT oraz u osób przyjmujących inne leki wydłużające QT, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca.
choroba afektywna dwubiegunowa, Elicea Q-Tab, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, escytalopram, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, laktoza jednowodna, lek serotoninergiczny, linezolid, moklobemid, nieodwracalny inhibitor MAO, opioid, pobudzenie psychoruchowe, SSRI, sztywność mięśni, tramadol, tryptan, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia nastroju – Objawy
Zaburzenia nastroju to grupa schorzeń psychicznych obejmujących epizody depresji i manii, które znacząco upośledzają funkcjonowanie pacjenta. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5, wyróżniając m.in. dużą depresję, dystymię, zaburzenie afektywne dwubiegunowe (ChAD), cyklotymię oraz zaburzenia sezonowe i poporodowe. Epizod dużej depresji wymaga obecności co najmniej 5 z 9 objawów przez minimum 2 tygodnie, takich jak smutek, bezsenność, anhedonia, myśli samobójcze czy zmiany apetytu. W ChAD występują naprzemienne epizody manii lub hipomanii, charakteryzujące się podwyższonym nastrojem, gonitwą myśli, zmniejszoną potrzebą snu i impulsywnością. Przebieg jest zmienny, z możliwymi nawrotami i przewlekłością, a wczesna diagnoza i leczenie są kluczowe dla poprawy rokowania. U dzieci i młodzieży objawy mogą być atypowe, np. drażliwość czy wycofanie społeczne, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
anhedonia, choroba afektywna dwubiegunowa, depresja poporodowa, dystymia, elektrowstrząsy, epizod depresyjny, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, eutymia, gonitwa myśli, hipomania, katatonia, labilność nastroju, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, sezonowe zaburzenie afektywne, stabilizator nastroju, terapia poznawcza oparta na uważności, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie cyklotymiczne, zaburzenie depresyjne, zaburzenie depresyjne nawracające, zaburzenie nastroju - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Escitalopram LEK-AM 20 mg
Escitalopram LEK-AM, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na escytalopram lub substancje pomocnicze. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), zarówno nieselektywnymi, nieodwracalnymi, jak i odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolidem, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Escitalopram jest również przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym lub wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT oraz w skojarzeniu z innymi lekami wydłużającymi QT, co może prowadzić do groźnych arytmii, w tym torsade de pointes.
antybiotyk, arytmia, astemizol, bradykardia, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, escytalopram, fluorochinolon, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, makrolid, mizolastyna, moklobemid, myśli samobójcze, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwracalny inhibitor MAO-A, padaczka, SIADH, substancja psychoaktywna, tendencje samobójcze, torsade de pointes, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie układu krążenia, zawał mięśnia sercowego, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba dwubiegunowa – Diagnostyka i diagnoza
Choroba dwubiegunowa to przewlekłe zaburzenie psychiczne charakteryzujące się epizodami maniakalnymi, hipomaniakalnymi oraz depresyjnymi, które znacząco wpływają na funkcjonowanie pacjenta. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5 lub ICD-11 i wymaga potwierdzenia co najmniej jednego epizodu manii lub hipomanii. Proces diagnostyczny obejmuje szczegółowy wywiad medyczny, badanie fizykalne, badania laboratoryjne (m.in. TSH, T3, T4, morfologia, toksykologia, EKG) w celu wykluczenia innych przyczyn objawów oraz ocenę psychiatryczną z wykorzystaniem narzędzi przesiewowych takich jak MDQ, BSDS czy HCL-32. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać m.in. jednobiegunowe zaburzenie depresyjne, zaburzenia schizoafektywne, ADHD oraz zaburzenia osobowości. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie są kluczowe dla zmniejszenia ryzyka nawrotów i poprawy jakości życia pacjentów.
anhedonia, badanie funkcji tarczycy, badanie laboratoryjne, badanie obrazowe, badanie toksykologiczne, bezsenność, biomarker, choroba dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa typu I, choroba dwubiegunowa typu II, diagnostyka różnicowa, dziennik nastrojów, epizod depresyjny, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, gonitwa myśli, halucynacja, klasyfikacja DSM-5, klasyfikacja ICD-11, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, narzędzie przesiewowe, niedoczynność tarczycy, objaw psychotyczny, obrazowanie mózgu, ocena psychiatryczna, pobudzenie psychoruchowe, rapid cycling, urojenie, zaburzenie cyklotymiczne, zaburzenie osobowości borderline, zaburzenie przewlekłe, zaburzenie schizoafektywne, zmniejszona potrzeba snu - Leksykon chorób i schorzeń
Cyklotymia (zaburzenie cyklotymiczne) – Diagnostyka i diagnoza
Cyklotymia to przewlekłe zaburzenie nastroju, klasyfikowane w DSM-5 jako łagodniejsza forma zaburzenia dwubiegunowego, charakteryzujące się licznymi okresami objawów hipomaniakalnych i depresyjnych, które nie spełniają pełnych kryteriów epizodów maniakalnych, hipomaniakalnych lub dużej depresji. Objawy muszą utrzymywać się przez co najmniej 2 lata u dorosłych (1 rok u dzieci i młodzieży) i być obecne przez co najmniej połowę tego czasu, bez przerw dłuższych niż 2 miesiące. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, wykluczeniu innych zaburzeń psychicznych i medycznych (np. nadczynności tarczycy), a także na stosowaniu narzędzi takich jak HCL-32, MOODS-SR czy skale depresji Becka i Hamiltona. Cyklotymia dotyka około 0,4-1% populacji, z równym rozkładem między płciami, i jest często niedodiagnozowana ze względu na subtelny przebieg i nakładanie się objawów z innymi zaburzeniami, w tym zaburzeniami osobowości i lękowymi.
badanie stanu psychicznego, błędna diagnoza, choroba afektywna dwubiegunowa typu I, cyklotymia, DSM-5, duża depresja, duży epizod depresyjny, dysregulacja afektywna, dziennik nastrojów, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, ICD-10, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niestabilność nastroju, ocena kliniczna, osobowość borderline, osobowość chwiejna emocjonalnie, reaktywność emocjonalna, Skala Depresji Becka, skala depresji Hamiltona, temperament cyklotymiczny, terapia poznawczo-behawioralna, wywiad kliniczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne nawracające, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie schizoafektywne, zaburzenie schizofreniformiczne, zaburzenie urojeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Cyklotymia (zaburzenie cyklotymiczne) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Cyklotymia, jako łagodniejsza forma zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, charakteryzuje się przewlekłymi wahaniami nastroju między epizodami hipomaniakalnymi a łagodnymi epizodami depresyjnymi, zwykle rozpoczynającymi się w adolescencji lub wczesnej dorosłości. Rokowanie jest zróżnicowane i zależy od wielu czynników, w tym wczesnego rozpoznania i leczenia. Od 15% do 50% pacjentów z cyklotymią może progresować do zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I lub II, przy czym około jednej trzeciej przypadków dochodzi do takiej progresji. Czynniki ryzyka pogarszające rokowanie obejmują m.in. problemy szkolne, choroby psychiczne w rodzinie, doświadczenia nadużyć w dzieciństwie oraz temperament cyklotymiczno-drażliwy. Opóźnienie w rozpoznaniu i leczeniu dodatkowo zwiększa ryzyko niekorzystnego przebiegu.
choroba afektywna dwubiegunowa, cyklotymia, czynnik ryzyka, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, epizod hipomaniakalny, farmakoterapia, interwencja psychiatryczna, niestabilność nastroju, prodrom, progresja choroby, psychoterapia, rokowanie długoterminowe, spektrum dwubiegunowe, temperament cyklotymiczny, trajektoria rozwojowa, wahania nastroju, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie cyklotymiczne, zaburzenie nastroju, zaburzenie związane z używaniem substancji - Leksykon chorób i schorzeń
Cyklotymia (zaburzenie cyklotymiczne) – Patofizjologia i mechanizm
Cyklotymia jest przewlekłym zaburzeniem nastroju, charakteryzującym się nawracającymi epizodami hipomanii i łagodnej depresji, które nie spełniają pełnych kryteriów epizodu hipomaniakalnego lub depresyjnego. Etiologia cyklotymii jest wieloczynnikowa, obejmująca silne podłoże genetyczne (57% zgodności u bliźniąt jednojajowych) oraz zmiany neurobiologiczne, takie jak dysfunkcje ciał migdałowatych i obwodów czołowo-limbicznych, prowadzące do dysregulacji emocjonalnej. Zaburzenie to jest coraz częściej rozpatrywane jako zaburzenie neurorozwojowe, co ma implikacje diagnostyczne i terapeutyczne. Czynniki środowiskowe, takie jak traumatyczne przeżycia i przewlekły stres, również odgrywają istotną rolę w manifestacji i progresji choroby. Cyklotymia wiąże się z ryzykiem progresji do pełnoobjawowego zaburzenia dwubiegunowego typu I lub II, z ryzykiem rozwoju wynoszącym według DSM-5 od 15% do 50%.
ADHD, bliźnięta jednojajowe, ciało migdałowate, czynnik genetyczny, dopamina, duże zaburzenie depresyjne, dysfunkcja poznawcza, dysregulacja afektywna, dysregulacja emocjonalna, epizod depresyjny, epizod hipomaniakalny, kora oczodołowo-czołowa, labilność emocjonalna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, niepełnosprawność intelektualna, norepinefryna, obwód czołowo-limbiczny, serotonina, spektrum autyzmu, stabilizator nastroju, temperament cyklotymiczny, terapia poznawczo-behawioralna, układ czołowo-limbiczny, zaburzenie cyklotymiczne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie dwubiegunowe typu II, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie lękowe, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie osobowości z klastra B, zaburzenie równowagi neuroprzekaźników, zaburzenie związane z używaniem substancji, zespół Tourette’a - Leksykon chorób i schorzeń
Depresja u dorosłych – Diagnostyka i diagnoza
Depresja jest powszechnym zaburzeniem psychicznym, dotykającym 5-8% populacji dorosłych, z rosnącą częstością sięgającą nawet 18,4% w populacji USA. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5, które wymagają obecności co najmniej 5 z 9 objawów depresji przez większość dnia, niemal codziennie, przez minimum 2 tygodnie, z obowiązkowym objawem obniżonego nastroju lub anhedonii. Objawy muszą powodować istotne upośledzenie funkcjonowania i nie mogą być wynikiem substancji psychoaktywnych, leków czy chorób somatycznych. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad kliniczny, ocenę ryzyka samobójczego oraz stosowanie narzędzi przesiewowych takich jak PHQ-9 (wyniki 5-9 – łagodna, 10-14 – umiarkowana, 15-19 – umiarkowanie ciężka, 20-27 – ciężka depresja), PHQ-2, HAM-D, BDI, GDS i CSDD. Wykluczenie somatycznych przyczyn wymaga badań laboratoryjnych (morfologia, panel metaboliczny, TSH, fT4, witamina D, B12) oraz w wybranych przypadkach badań obrazowych mózgu (CT, MRI).
anhedonia, depresja okołoporodowa, depresja z cechami mieszanymi, duża depresja, dystymia, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, klasyfikacja DSM-5, myśli samobójcze, obniżenie nastroju, PHQ-9, próba samobójcza, ryzyko samobójcze, spowolnienie psychoruchowe, TSH, zaburzenie adaptacyjne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie afektywne sezonowe, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zaburzenie depresyjne – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekłe zaburzenie depresyjne (PDD), zgodnie z DSM-5-TR, charakteryzuje się obniżonym nastrojem utrzymującym się przez co najmniej 2 lata u dorosłych (1 rok u dzieci i młodzieży) oraz obecnością minimum 2 z 6 objawów: zaburzenia apetytu, snu, energii, niskiej samooceny, trudności w koncentracji i poczucia beznadziejności. Diagnoza wymaga ciągłości objawów bez przerw dłuższych niż 2 miesiące, wykluczenia epizodów maniakalnych, zaburzeń psychotycznych, substancji lub innych stanów medycznych. PDD może współwystępować z dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD), co wymaga odrębnej diagnozy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie psychiatrycznym, ocenie funkcjonowania oraz wykluczeniu innych zaburzeń, w tym dwubiegunowych, cyklotymicznych, psychotycznych i somatycznych. W diagnostyce pomocne są narzędzia przesiewowe, takie jak PHQ-9, BDI, QIDS, Skala Hamiltona oraz specyficzny Przesiewacz Depresji Przewlekłej (PDS), jednak nie zastępują one pełnej oceny klinicznej.
anemia, badanie funkcji tarczycy, bezsenność, choroba współistniejąca, duża depresja, duże zaburzenie depresyjne, dystymia, epizod dużej depresji, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, inhibitor MAO, Kwestionariusz Zdrowia Pacjenta, lek przeciwdepresyjny, morfologia krwi, myśl samobójcza, nadmierna senność, niedoczynność tarczycy, obniżony nastrój, podwójna depresja, przewlekłe zaburzenie depresyjne, Skala Depresji Becka, skala depresji Hamiltona, SNRI, spektrum schizofrenii, SSRI, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie cyklotymiczne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Miansegen 10 mg
Preparat Miansegen zawiera 10 mg chlorowodorku mianseryny i jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na mianserynę lub substancje pomocnicze, stan maniakalny, ciężką niewydolność wątroby oraz jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby ryzyko kumulacji leku i hepatotoksyczności jest znaczne, dlatego konieczne jest unikanie stosowania lub modyfikacja dawkowania przy łagodniejszych zaburzeniach. Interakcja z IMAO może prowadzić do zespołu serotoninowego, charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśniową, miokloniami, zaburzeniami autonomicznymi oraz zmianami stanu psychicznego, co stanowi zagrożenie życia.
choroba afektywna dwubiegunowa, delirium, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, hepatotoksyczność, hipertermia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, lek normotymiczny, lek przeciwdepresyjny, mania, mianseryna, mioklonia, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, reakcja anafilaktyczna, stan maniakalny, sztywność mięśniowa, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autonomiczne, zespół serotoninowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia nastroju – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenia nastroju, obejmujące głównie dużą depresję (MDD) oraz chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD), charakteryzują się istotnymi zaburzeniami emocjonalnymi wpływającymi na funkcjonowanie pacjenta. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5 i ICD-11, wymagających obecności określonych objawów przez minimum 2 tygodnie (depresja) lub 7 dni (mania). W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć schorzenia somatyczne (np. choroby tarczycy), zaburzenia wywołane substancjami psychoaktywnymi oraz inne zaburzenia psychiczne. Do oceny nasilenia depresji stosuje się m.in. skale HAM-D (wynik >20 wskazuje na konieczność leczenia), MADRS (0-6 nastrój prawidłowy, >34 ciężka depresja) oraz PHQ-9, natomiast do oceny manii używa się YMRS (13-25 umiarkowana mania, 38-60 ciężka mania). Kwestionariusz MDQ służy do przesiewu ChAD, z czułością 73% i swoistością 90% przy wyniku ≥7.
anhedonia, badanie fizykalne, badanie funkcji nerek, badanie funkcji tarczycy, badanie laboratoryjne, bezsenność, biomarker, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba neurologiczna, choroba somatyczna, choroba tarczycy, cyfrowy biomarker, depresja, DSM-5, duża depresja, dystymia, elektroencefalografia, elektrokardiogram, elektrolity, epizod depresyjny, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, glukoza na czczo, ICD-11, Kwestionariusz Zaburzeń Nastroju, lek przeciwdepresyjny, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, rezonans magnetyczny, skala depresji Hamiltona, skala depresji Montgomery-Åsberg, spowolnienie psychoruchowe, stabilizator nastroju, wywiad psychiatryczny, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie osobowości, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół przesunięcia pory dnia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół przesunięcia pory dnia (jet lag disorder) to przejściowe zaburzenie snu wynikające z niedopasowania endogennego zegara okołodobowego do nowej strefy czasowej po szybkiej podróży przez kilka stref. Objawy utrzymują się zwykle od 2 do 4 dni, choć w niektórych przypadkach mogą trwać do 7-10 dni, a adaptacja do nowej strefy zajmuje przeciętnie 2-3 dni. Nowsze badania podważają tradycyjne przekonania o zależności nasilenia objawów od kierunku podróży i liczby przekroczonych stref czasowych, wskazując, że jedynym istotnym predyktorem jest subiektywne oczekiwanie pacjenta co do nasilenia i czasu trwania objawów, co sugeruje wpływ efektów placebo/nocebo oraz indywidualnych cech osobniczych. U osób starszych adaptacja jest wolniejsza, a objawy mogą być bardziej nasilone i dłużej utrzymywać się, natomiast pacjenci z zaburzeniami nastroju wykazują zwiększoną wrażliwość na zakłócenia rytmu okołodobowego, z różnicami w wyzwalaniu epizodów depresyjnych (podróże na zachód) oraz maniakalnych/hipomaniakalnych (podróże na wschód).
ból głowy, choroba samoograniczająca, dezorientacja, efekt placebo, epizod depresyjny, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, lek nasenny, melatonina, nudności, rytm biologiczny, rytm snu i czuwania, senność dzienna, specjalista zaburzeń snu, utrata apetytu, zaburzenie nastroju, zaburzenie rytmu okołodobowego, zaburzenie snu, zawroty głowy, zegar biologiczny, zegar okołodobowy, zespół przesunięcia pory dnia - Leksykon substancji czynnych
Lit – Wskazania do stosowania
Węglan litu (Lithium Carbonicum GSK) jest lekiem pierwszego rzutu w leczeniu ostrych epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej oraz w profilaktyce nawrotów zarówno faz maniakalnych, jak i depresyjnych. Preparat dostępny jest w tabletkach zawierających 250 mg litu węglanu, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki. Terapia litem jest szczególnie wskazana u pacjentów z potwierdzoną diagnozą choroby afektywnej dwubiegunowej typu I lub II, historią epizodów maniakalnych lub hipomaniakalnych, nawracającymi zaburzeniami nastroju oraz u osób z opornymi na leczenie depresjami nawracającymi. Wskazania obejmują także pacjentów z szybkim cyklem zmian faz (≥4 epizody rocznie), stanami mieszanymi, podwyższonym ryzykiem samobójczym, sezonowym charakterem zaburzeń nastroju oraz komponentą psychotyczną.
aktywność psychoruchowa, choroba afektywna dwubiegunowa, dysfagia, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, funkcja nerek, funkcja tarczycy, lek przeciwdepresyjny, mania, rapid cycling, remisja, ryzyko samobójcze, stabilizator nastroju, stan maniakalny, stan mieszany, stężenie litu, terapia profilaktyczna, węglan litu, zaburzenie afektywne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne nawracające, zatrucie litem