zmiana szkieletowa
Zmiana szkieletowa to określenie stosowane w radiologii i ortopedii do opisania wszelkich nieprawidłowości w obrębie kości, które mogą być wykryte za pomocą badań obrazowych. Obejmuje szeroki zakres patologii, od wad wrodzonych, przez zmiany zwyrodnieniowe, zapalne, po procesy nowotworowe i pourazowe.
Diagnostyka zmian szkieletowych opiera się głównie na badaniach radiologicznych, takich jak RTG, tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MR) oraz scyntygrafia kości. Interpretacja obrazów wymaga znajomości anatomii radiologicznej oraz typowych wzorców radiologicznych poszczególnych patologii kostnych.
Zmiany szkieletowe mogą być ogniskowe (dotyczące określonego miejsca w kości) lub uogólnione (obejmujące większość układu kostnego). Ich charakter może być łagodny lub złośliwy, a etiologia różnorodna – od zmian rozwojowych, metabolicznych, infekcyjnych, po pourazowe i nowotworowe. W diagnostyce różnicowej kluczową rolę odgrywa lokalizacja zmiany, wiek pacjenta, obraz radiologiczny oraz dane kliniczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lewodopa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania lewodopy, zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z inhibitorami dekarboksylazy (karbidopą lub benserazydem), nie wykazują istotnego zagrożenia dla człowieka pod względem farmakologicznego bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz działania rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej doustnej u szczurów LD50 mieściła się w zakresie 800-2260 mg/kg masy ciała, a u myszy dla połączenia lewodopy z karbidopą wynosiła 1930-3270 mg/kg mc. Toksyczność przewlekła u zwierząt obejmowała zmiany szkieletowe zależne od dawki u rosnących osobników oraz zmiany behawioralne (nadpobudliwość, ataksja). Testy mutagenności (m.in. test Amesa) były negatywne, a długoterminowe badania na szczurach (dawki do 100 mg/kg/dobę lewodopy + 10 mg/kg/dobę karbidopy przez 106 tygodni) nie wykazały zwiększonej częstości nowotworów.
ataksja, badanie mutagenności, centralny układ nerwowy, choroba Parkinsona, czas protrombinowy, dawka LD50, dawka śmiertelna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, hepatotoksyczność, inhibitor dekarboksylazy, kancerogenność, karbidopa i benserazyd, stłuszczenie wątroby, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność układowa, wada rozwojowa, wada rozwojowa trzewna, zaburzenie rozwoju układu kostnego, zachowanie rozrodcze, zgon wewnątrzmaciczny, zmiana szkieletowa, żywotność potomstwa - Leksykon substancji czynnych
Ryfaksymina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ryfaksymina, stosowana w preparatach Tixteller (550 mg), Xifaxan (100 mg/5 ml, 200 mg) oraz Xifaxan 400 mg (400 mg), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, w tym ocena toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia człowieka. Ponadto, ryfaksymina nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego, co potwierdza jej bezpieczeństwo farmakologiczne. Wyniki te są spójne dla wszystkich form leku, zarówno tabletek powlekanych, jak i granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, encefalopatia wątrobowa, genotoksyczność, kostnienie, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, ryfaksymina, substancja czynna, tabletka powlekana, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie genetyczne, zawiesina doustna, zmiana szkieletowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xifaxan 400 mg 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ryfaksyminy, obejmujące standardowe testy farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Ocena parametrów biochemicznych, hematologicznych i histopatologicznych potwierdziła brak klinicznie istotnych odchyleń po wielokrotnym podaniu leku. Testy genotoksyczności, w tym badania mutacji genowych i aberracji chromosomowych, nie wskazały na potencjał genotoksyczny ryfaksyminy. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie dostarczyły dowodów na kancerogenne właściwości substancji czynnej.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, mutacja genowa, opóźnienie kostnienia, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał kancerogenny, rozwój zarodkowo-płodowy, ryfaksymina, test farmakologiczny, test genotoksyczności, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Xifaxan, zmiana szkieletowa