włókno amyloidowe

Włókno amyloidowe to patologiczna struktura białkowa, która powstaje w wyniku nieprawidłowego fałdowania i agregacji białek lub peptydów. Charakteryzuje się budową w formie nieulegających rozpuszczeniu, długich włókien o wysokiej zawartości struktur β-kartkowych, ułożonych prostopadle do osi włókna.

Włókna amyloidowe są głównym składnikiem złogów amyloidowych, które mogą odkładać się w różnych tkankach i narządach, prowadząc do rozwoju chorób zwanych amyloidozami. Do najważniejszych z nich należą choroba Alzheimera (gdzie białko amyloidu β tworzy pozakomórkowe złogi), choroba Parkinsona (z włóknami α-synukleiny), amyloidoza AL (z łańcuchami lekkimi immunoglobulin) oraz amyloidoza transtyretynowa.

W diagnostyce złogów amyloidowych wykorzystuje się barwienie czerwienią Kongo, które nadaje charakterystyczne dwójłomne zabarwienie w świetle spolaryzowanym. W obrazie mikroskopii elektronowej włókna amyloidowe mają charakterystyczny wygląd nierozgałęzionych, cienkich struktur o średnicy około 7-10 nm. Nowoczesna diagnostyka obejmuje również techniki spektroskopii masowej, umożliwiające precyzyjne określenie typu białka tworzącego złogi.

Terapie ukierunkowane na włókna amyloidowe obejmują stabilizację natywnej struktury białek prekursorowych (np. tafamidis w amyloidozie transtyretynowej), eliminację prekursorów (np. terapie obniżające stężenie białka amyloidu β) oraz stosowanie przeciwciał monoklonalnych rozbijających już powstałe złogi (np. aducanumab w chorobie Alzheimera).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl