trombocytopenia noworodkowa

Trombocytopenia noworodkowa to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszoną liczbą płytek krwi (poniżej 150 000/μl) u noworodków. Jest to jedno z najczęstszych zaburzeń hematologicznych w okresie noworodkowym, występujące u około 1-5% wszystkich noworodków, ze szczególną predylekcją do wcześniaków.

Etiologicznie trombocytopenię noworodkową można podzielić na wrodzoną i nabytą. Wrodzone przyczyny obejmują alloimmunologiczną trombocytopenię noworodków (AITN), gdzie przeciwciała matczyne skierowane są przeciwko antygenom płytkowym płodu, oraz rzadkie zespoły genetyczne (zespół Wiskotta-Aldricha, zespół TAR). Nabyta trombocytopenia może być związana z zakażeniami (sepsa, wrodzone zakażenia TORCH), zespołem rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) lub być wtórna do chorób matki (np. małopłytkowość immunologiczna).

Klinicznie trombocytopenia noworodkowa może manifestować się skłonnością do krwawień, w tym wybroczynami, krwiakami, krwawieniem z przewodu pokarmowego lub dróg oddechowych. Najpoważniejszym powikłaniem jest krwawienie do ośrodkowego układu nerwowego, które może prowadzić do trwałych deficytów neurologicznych lub śmierci. Diagnostyka obejmuje oznaczenie liczby płytek krwi, badania w kierunku zakażeń oraz testy immunologiczne.

Leczenie zależy od etiologii, nasilenia trombocytopenii oraz obecności objawów krwawienia. Obejmuje ono transfuzje koncentratu płytek krwi (zwłaszcza w AITN), podawanie immunoglobulin dożylnych, kortykosteroidów, a w przypadkach opornych – rozważenie terapii trombopoetynami. W trombocytopenii związanej z zakażeniem kluczowe jest leczenie choroby podstawowej. Rokowanie zależy od przyczyny, nasilenia oraz obecności powikłań krwotocznych.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl