niewydolność tętnic wieńcowych

Niewydolność tętnic wieńcowych to stan, w którym naczynia krwionośne zaopatrujące mięsień sercowy w tlen i składniki odżywcze nie są w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi w stosunku do zapotrzebowania serca. Najczęstszą przyczyną tego stanu jest miażdżyca tętnic wieńcowych, prowadząca do ich zwężenia lub całkowitego zamknięcia.

Klinicznie niewydolność tętnic wieńcowych manifestuje się jako dławica piersiowa (stabilna lub niestabilna), ostry zespół wieńcowy lub nagły zgon sercowy. Charakterystycznym objawem jest ból zamostkowy o charakterze ucisku, pieczenia lub dławienia, który może promieniować do lewego ramienia, żuchwy, pleców lub nadbrzusza. U niektórych pacjentów, szczególnie u kobiet i osób starszych, objawy mogą być atypowe.

Diagnostyka niewydolności tętnic wieńcowych obejmuje badania nieinwazyjne (EKG, echokardiografia, próba wysiłkowa, scyntygrafia perfuzyjna, tomografia komputerowa) oraz inwazyjne (koronarografia). Leczenie zależy od stopnia zaawansowania choroby i obejmuje modyfikację czynników ryzyka, farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, beta-blokery, statyny, inhibitory ACE) oraz metody rewaskularyzacji (przezskórna interwencja wieńcowa lub pomostowanie aortalno-wieńcowe).

Profilaktyka niewydolności tętnic wieńcowych koncentruje się na eliminacji modyfikowalnych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, takich jak palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, otyłość i brak aktywności fizycznej. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie są kluczowe dla poprawy rokowania i jakości życia pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl