biodostępność amoksycyliny

Biodostępność amoksycyliny określa stopień, w jakim substancja czynna dociera do krążenia ogólnoustrojowego w formie niezmienionej. W przypadku amoksycyliny – półsyntetycznej penicyliny o szerokim spektrum działania – biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 70-90%, co czyni ją jednym z najlepiej wchłanianych antybiotyków beta-laktamowych.

Wchłanianie amoksycyliny nie jest znacząco zaburzane przez pokarm, co stanowi jej istotną przewagę kliniczną. Lek osiąga maksymalne stężenie w surowicy po około 1-2 godzinach od podania doustnego. Dystrybucja leku obejmuje większość tkanek i płynów ustrojowych, z wyjątkiem ośrodkowego układu nerwowego przy nieuszkodzonej barierze krew-mózg.

Biodostępność amoksycyliny może być zwiększona poprzez jednoczesne podawanie z kwasem klawulanowym, który nie tylko chroni antybiotyk przed działaniem beta-laktamaz, ale także może poprawiać wchłanianie. Istotne znaczenie kliniczne ma też fakt, że niewydolność nerek może prowadzić do kumulacji leku w organizmie, co wymaga dostosowania dawkowania w zależności od stopnia dysfunkcji nerek.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl