miejscowa nietolerancja

Miejscowa nietolerancja to zjawisko kliniczne, w którym organizm pacjenta wykazuje niekorzystną reakcję na substancję aktywną lub pomocniczą leku, materiał medyczny lub inny czynnik, występującą lokalnie w miejscu aplikacji. W przeciwieństwie do reakcji ogólnoustrojowych, objawy ograniczają się do obszaru bezpośredniego kontaktu z czynnikiem wywołującym.

Objawami miejscowej nietolerancji mogą być: zaczerwienienie, świąd, pieczenie, obrzęk, wysypka, pęcherze lub inne zmiany skórne. W przypadku leków podawanych dośluzówkowo może wystąpić podrażnienie błon śluzowych, a przy podaniu dożylnym – zapalenie żył lub tkanek otaczających miejsce wkłucia.

Mechanizmy miejscowej nietolerancji obejmują reakcje immunologiczne (np. kontaktowe zapalenie skóry), bezpośrednie działanie drażniące substancji na tkanki lub zaburzenia fizjologicznych funkcji barierowych skóry czy błon śluzowych. Różnicowanie między miejscową nietolerancją a alergią kontaktową bywa klinicznie trudne i może wymagać specjalistycznej diagnostyki alergologicznej.

W postępowaniu klinicznym kluczowe znaczenie ma identyfikacja czynnika wywołującego oraz jego eliminacja. Leczenie objawowe obejmuje stosowanie miejscowych preparatów przeciwzapalnych, łagodzących oraz regenerujących. W dokumentacji medycznej należy odnotować wystąpienie miejscowej nietolerancji, by uniknąć ponownej ekspozycji pacjenta na dany czynnik.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl