kaszel przewlekły
Kaszel przewlekły to utrzymujący się kaszel trwający powyżej 8 tygodni u dorosłych lub powyżej 4 tygodni u dzieci. Stanowi on istotny problem kliniczny, będąc jedną z najczęstszych przyczyn zgłaszania się pacjentów do lekarza pierwszego kontaktu oraz pulmonologa.
Najczęstsze przyczyny kaszlu przewlekłego obejmują zespół kaszlu z górnych dróg oddechowych (postnasal drip syndrome), astmę, refluks żołądkowo-przełykowy oraz przewlekłe zapalenie oskrzeli. W diagnostyce różnicowej należy również uwzględnić przewlekłe infekcje (m.in. gruźlicę), choroby śródmiąższowe płuc, nowotwory, przyjmowane leki (np. inhibitory ACE) oraz choroby kardiologiczne.
Diagnostyka kaszlu przewlekłego powinna obejmować szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, RTG klatki piersiowej oraz, w zależności od wskazań, badania czynnościowe płuc, tomografię komputerową, bronchoskopię, pH-metrię przełyku, a także badania mikrobiologiczne i alergologiczne. Leczenie kaszlu przewlekłego jest ukierunkowane na przyczynę, a w przypadku kaszlu idiopatycznego stosuje się leczenie objawowe i/lub neuromodulujące.
Nierozpoznany i nieleczony kaszel przewlekły może prowadzić do istotnego pogorszenia jakości życia pacjenta, powodując zmęczenie, bezsenność, nietrzymanie moczu, bóle mięśniowe, zaburzenia mowy oraz izolację społeczną. Dlatego właściwa diagnostyka i skuteczne leczenie mają kluczowe znaczenie w postępowaniu z tym objawem.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina przeponowa – Etiologia i przyczyny
Przepuklina przeponowa (hiatal hernia) to patologiczne przemieszczenie górnej części żołądka przez rozwór przełykowy przepony do jamy klatki piersiowej. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno wrodzone wady anatomiczne (np. nieprawidłowo duży rozwór przełykowy, wady rozwojowe przepony i żołądka), jak i czynniki nabyte, takie jak osłabienie mięśni przepony i więzadła przeponowo-przełykowego związane z wiekiem (zwłaszcza po 50. roku życia), podwyższone ciśnienie wewnątrzbrzuszne (np. otyłość, ciąża, przewlekły kaszel, zaparcia), urazy mechaniczne oraz wcześniejsze zabiegi chirurgiczne. Przewlekłe zapalenie przełyku i GERD mogą zarówno predysponować do powstania przepukliny, jak i być jej konsekwencją, tworząc błędne koło patologiczne. Epidemiologicznie przepuklina występuje u 55-60% osób powyżej 50. roku życia, z objawami u około 9%, częściej u kobiet, a jej obecność zwiększa ponad dwukrotnie ryzyko gruczolakoraka przełyku i wpustu żołądka.
choroba refluksowa przełyku, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dolny zwieracz przełyku, ezofagitis, gruczolakorak przełyku, kaszel przewlekły, kifoza, klatka piersiowa, klatka piersiowa lejkowata, odnogi przepony, pectus excavatum, perystaltyka przełyku, połączenie przełykowo-żołądkowe, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przeponowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina ślizgowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwór przełykowy przepony, skolioza, więzadło przeponowo-przełykowe, wodobrzusze, worek przepuklinowy, zapalenie przełyku, zaparcie przewlekłe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hedelix 40 mg/5 ml
Hedelix w formie syropu o stężeniu 40 mg/5 ml, zawierający 0,8 g wyciągu gęstego z liści bluszczu pospolitego (Hedera helix L.) na 100 ml, jest roślinnym lekiem wykrztuśnym stosowanym w leczeniu kaszlu produktywnego (mokrego). Substancje czynne preparatu wykazują działanie sekretolityczne, sekretomotoryczne, mukokinetyczne oraz spazmolityczne, co ułatwia odkrztuszanie zalegającej wydzieliny oskrzelowej i poprawia funkcjonowanie układu oddechowego. Syrop jest klarowny, o żółtawo-brązowej barwie, nie zawiera etanolu w gotowym produkcie, co jest istotne przy doborze terapii dla pacjentów z przeciwwskazaniami do alkoholu. Preparat zawiera sorbitol (E 420), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją cukrów lub zaburzeniami metabolicznymi.
działanie mukokinetyczne, działanie sekretolityczne, działanie sekretomotoryczne, działanie spazmolityczne, działanie wykrztuśne, etiologia, infekcja górnych dróg oddechowych, kaszel mokry, kaszel produktywny, kaszel przewlekły, kaszel suchy, lek wykrztuśny, mięśnie gładkie oskrzeli, schorzenie oskrzelowo-płucne, schorzenie układu oddechowego, terapia skojarzona, układ oddechowy, wyciąg z bluszczu pospolitego, wydzielina oskrzelowa, zapalenie oskrzeli - Leksykon chorób i schorzeń
Kaszel – Epidemiologia
Kaszel jest jednym z najczęstszych objawów zgłaszanych w praktyce klinicznej, stanowiąc około 30 milionów wizyt rocznie w USA, z przewlekłym kaszlem (trwającym >8 tygodni) dotykającym około 9,6% dorosłej populacji globalnie. Przewlekły kaszel jest silnie powiązany z paleniem tytoniu, astmą oraz POChP, a jego częstość występowania wzrasta z wiekiem, szczególnie u kobiet w wieku 40-69 lat. Niewyjaśniony przewlekły kaszel (UCC), charakteryzujący się nadwrażliwością neuronalną i dysfunkcją neuroimmunologiczną, stanowi 0,4-1,3% populacji dorosłych i 1,4-8,7% przypadków przewlekłego kaszlu w opiece podstawowej. UCC ma istotny wpływ psychospołeczny i jest trudny do leczenia. Epidemiologia kaszlu wykazuje zmienność regionalną i demograficzną, a także znaczące wyzwania metodologiczne w badaniach, co utrudnia porównywalność danych. Przewlekły kaszel generuje znaczne obciążenie dla systemów opieki zdrowotnej, z rocznymi kosztami sięgającymi średnio 4038 USD na pacjenta, w porównaniu do 1833 USD u osób bez kaszlu.
Bordetella pertussis, gorączka, idiopatyczne włóknienie płuc, inhibitory ACE, kaszel ostry, kaszel podostry, kaszel przewlekły, krztusiec, nadzór syndromiczny, niewyjaśniony przewlekły kaszel, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekły kaszel, pulmonolog, refluks żołądkowo-przełykowy, skala VAS, system nadzoru, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Kaszel – Diagnostyka i diagnoza
Kaszel, będący naturalnym odruchem obronnym, jest jednym z najczęstszych objawów zgłaszanych w praktyce klinicznej, z ponad 26 milionami wizyt rocznie w USA. Klasyfikacja kaszlu opiera się na czasie trwania: ostry (<3 tyg.), podostry (3-8 tyg.) i przewlekły (>8 tyg. u dorosłych, >4 tyg. u dzieci), oraz na charakterze: suchy (nieproduktywny) i mokry (produktywny). Diagnostyka powinna uwzględniać szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz czas trwania kaszlu. W ostrym kaszlu najczęstszą etiologią są infekcje górnych dróg oddechowych, a badania dodatkowe są wskazane przy objawach alarmujących (np. gorączka, krwioplucie). W przewlekłym kaszlu u dorosłych dominują: zespół kaszlu górnych dróg oddechowych (UACS), astma oskrzelowa oraz choroba refluksowa przełyku (GERD). Diagnostyka obejmuje RTG klatki piersiowej, spirometrię, badania czynnościowe płuc, 24-godzinne monitorowanie pH przełyku, badanie indukowanej plwociny oraz bronchoskopię w wybranych przypadkach. U dzieci przewlekły kaszel definiuje się jako trwający >4 tygodni, a diagnostyka obejmuje radiografię i spirometrię od 5. roku życia.
astma kaszlowa, astma oskrzelowa, badania czynnościowe płuc, badanie fizykalne, bronchoskopia, choroba refluksowa przełyku, eozynofilowe zapalenie oskrzeli, GERD, gruźlica, kaszel mokry, kaszel ostry, kaszel przewlekły, kaszel suchy, krwioplucie, krztusiec, monitorowanie pH przełyku, nasofiberoskopia, nieastmatyczne eozynofilowe zapalenie oskrzeli, niewydolność serca, odruch obronny, POChP, posiew plwociny, próba rozkurczowa, radiografia klatki piersiowej, reakcja łańcuchowa polimerazy, rozstrzenie oskrzeli, sarkoidoza, spirometria, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, Zespół Kaszlu Górnych Dróg Oddechowych, zespół nadwrażliwości kaszlowej - Leksykon substancji czynnych
Kwiatostan lipy – Wskazania do stosowania
Kwiatostan lipy (Tiliae flos) w formie wyciągu suchego (DER 2,5-3:1) stanowi kluczowy składnik preparatu DexaCaps, zawierającego 167 mg tego ekstraktu, który jest stosowany w leczeniu suchego, nieproduktywnego kaszlu różnego pochodzenia, niezwiązanego z zaleganiem wydzieliny w drogach oddechowych. Wyciąg z kwiatostanu lipy, pozyskiwany przy użyciu 70% etanolu i stabilizowany maltodekstryną (do 30%), zawiera flawonoidy o działaniu przeciwzapalnym, spazmolitycznym i łagodnie uspokajającym oraz związki śluzowe działające osłaniająco na błony śluzowe dróg oddechowych. W preparacie DexaCaps kwiatostan lipy działa synergistycznie z 20 mg bromowodorku dekstrometorfanu, który hamuje ośrodkowo odruch kaszlowy, oraz z 50 mg wyciągu z liścia melisy (DER 6-8:1), wykazującego działanie uspokajające i spazmolityczne, co zwiększa skuteczność terapii przeciwkaszlowej.
błona śluzowa dróg oddechowych, bromowodorek dekstrometorfanu, działanie przeciwkaszlowe, działanie przeciwzapalne, działanie spazmolityczne, działanie uspokajające, forma farmaceutyczna, infekcja górnych dróg oddechowych, kapsułka twarda, kaszel mokry, kaszel nieproduktywny, kaszel przewlekły, kaszel spastyczny, kwiatostan lipy, odruch kaszlowy, ośrodkowy układ nerwowy, suchy kaszel, terapia skojarzona, Tiliae flos, wyciąg suchy, wyciąg suchy z liścia melisy, związki śluzowe - Leksykon substancji czynnych
Nawłoć pospolita – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Nawłoć pospolita (Solidago virga aurea) jest składnikiem aktywnym preparatów takich jak Drosetux i Nefrobonisol, które wymagają szczególnej ostrożności podczas stosowania. Nefrobonisol zawiera do 55% (V/V) etanolu, co odpowiada 1,11 g alkoholu na dawkę 2,5 ml, równoważne spożyciu 28 ml piwa (5% obj.) lub 11,5 ml wina (12% obj.). Z tego powodu preparaty te są przeciwwskazane u pacjentów z chorobą alkoholową, a także u dzieci, kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz osób z chorobami wątroby lub padaczką. W trakcie terapii należy monitorować objawy sugerujące infekcję układu moczowego, takie jak gorączka, bolesne oddawanie moczu, skurcze czy krwiomocz, a w przypadku utrzymujących się symptomów powyżej 7 dni konieczna jest konsultacja lekarska. Ponadto, ze względu na potencjalne interakcje i sumowanie efektów diuretycznych, nie zaleca się łączenia nawłoci z syntetycznymi lekami moczopędnymi bez konsultacji specjalistycznej.
benzoesan sodu, choroba alkoholowa, choroba wątroby, duszność, dyzuria, efekt diuretyczny, etanol, infekcja układu moczowego, kaszel przewlekły, krwiomocz, leki moczopędne, nawłoć pospolita, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, padaczka, ropna plwocina, substancja pomocnicza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vicks MedDex o smaku miodu na kaszel suchy
Produkt leczniczy Vicks MedDex o smaku miodu, zawierający dekstrometorfan, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, gdzie stosowanie leku powinno być rozważone indywidualnie ze względu na ryzyko i korzyści. Syrop nie jest wskazany w leczeniu kaszlu produktywnego z obfitym odkrztuszaniem oraz w przypadku przewlekłego kaszlu, który może być wczesnym objawem astmy oskrzelowej, zwłaszcza u dzieci. Dekstrometorfan ma niewielki potencjał uzależniający, jednak długotrwałe stosowanie może prowadzić do tolerancji oraz uzależnienia psychicznego i fizycznego, co wymaga ścisłej kontroli u pacjentów z historią nadużywania substancji, zwłaszcza młodzieży i młodych dorosłych. Interakcje z alkoholem i lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) mogą nasilać toksyczne działanie nawet przy niskich dawkach.
astma oskrzelowa, choroba Parkinsona, cytochrom P450 2D6, dekstrometorfan, długotrwałe stosowanie leku, dysfunkcja wątroby, halucynacja, hiperrefleksja, hipertermia, inhibitor CYP2D6, inhibitor oksydazy monoaminowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaszel produktywny, kaszel przewlekły, mioklonia, niestabilność autonomiczna, ośrodkowy układ nerwowy, polimorfizm genetyczny, przedawkowanie leku, tachykardia, uzależnienie, wydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby, zespół serotoninowy - Leksykon chorób i schorzeń
Kaszel – Etiologia i przyczyny
Kaszel stanowi odruch ochronny układu oddechowego, mający na celu usunięcie czynników drażniących oraz nadmiaru wydzieliny. Jego klasyfikacja opiera się na czasie trwania: ostry (<3 tygodni), podostry (3-8 tygodni) oraz przewlekły (>8 tygodni u dorosłych, >4 tygodni u dzieci). Najczęstsze przyczyny ostrego kaszlu to infekcje wirusowe (przeziębienie, grypa, COVID-19), ostre zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, krup czy aspiracja ciała obcego. Kaszel podostry często wynika z nadwrażliwości dróg oddechowych po infekcji, a przewlekły kaszel u osób niepalących z prawidłowym RTG klatki piersiowej najczęściej związany jest z zespołem kaszlu górnych dróg oddechowych (UACS), astmą oraz chorobą refluksową przełyku (GERD), które odpowiadają za 90-100% przypadków. Diagnostyka powinna uwzględniać badania obrazowe, czynnościowe płuc, alergiczne oraz specjalistyczne, takie jak bronchoskopia czy pH-metria przełyku.
aspiracja ciała obcego, astma kaszlowa, badanie czynnościowe płuc, bakteryjne zapalenie oskrzeli, choroba refluksowa przełyku, droga oddechowa, gruźlica, idiopatyczne włóknienie płuc, infekcja wirusowa górnych dróg oddechowych, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel astmatyczny, kaszel mokry, kaszel napadowy, kaszel ostry, kaszel podostry, kaszel poinfekcyjny, kaszel przewlekły, kaszel psychogenny, kaszel suchy, kaszel szczekający, krup, krwioplucie, krztusiec, mukowiscydoza, nieastmatyczne eozynofilowe zapalenie oskrzeli, niewydolność serca, obturacyjny bezdech senny, ostre zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie zatok, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, przewlekłe zapalenie zatok, rozstrzenie oskrzeli, sarkoidoza, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, śródmiąższowa choroba płuc, zanieczyszczenie powietrza, zapalenie oskrzelików, zapalenie płuc, zatorowość płucna, Zespół Kaszlu Górnych Dróg Oddechowych, zespół nadwrażliwości kaszlowej, zespół post-COVID - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levosol 6 mg/ml
Levosol, zawierający lewodropropizynę w stężeniu 6 mg/ml, jest syropem stosowanym w terapii kaszlu, z dawkowaniem dostosowanym do wieku i masy ciała pacjenta. Produkt należy podawać 3 razy na dobę, zachowując co najmniej 6-godzinne odstępy między dawkami. U dzieci powyżej 2 lat dawka wynosi 3 ml (18 mg) 3 razy na dobę dla masy ciała 10-20 kg oraz 5 ml (30 mg) 3 razy na dobę dla masy 20-30 kg. U dorosłych zalecana dawka to 10 ml (60 mg) 3 razy na dobę, maksymalna dobowa dawka wynosi odpowiednio 54 mg, 90 mg i 180 mg lewodropropizyny. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 2 lat. Maksymalny czas stosowania bez konsultacji lekarskiej to 7 dni, po którym w przypadku utrzymującego się kaszlu konieczna jest ponowna ocena kliniczna i ewentualna modyfikacja terapii.
etiologia kaszlu, glikol propylenowy, kaszel objawowy, kaszel przewlekły, lewodropropizyna, masa ciała, modyfikacja terapii, okres terapeutyczny, pacjent pediatryczny, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, sorbitol, substancja pomocnicza, syrop przeciwkaszlowy, wywiad lekarski - Leksykon substancji czynnych
Kaktus koszenilowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kaktus koszenilowy (Coccus cacti) jest składnikiem homeopatycznych preparatów przeciwkaszlowych, takich jak syrop Drosetux w rozcieńczeniu 3CH. Preparaty te zawierają istotne substancje pomocnicze, w tym sacharozę i benzoesan sodu, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Jednorazowa dawka 15 ml syropu Drosetux zawiera 12,64 g sacharozy oraz 0,039 g benzoesanu sodu, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą oraz u noworodków do 4. tygodnia życia, u których benzoesan sodu może zwiększać ryzyko żółtaczki. Preparat jest praktycznie wolny od sodu (<1 mmol/23 mg na dawkę), co jest korzystne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Przeciwwskazaniem do stosowania są rzadkie dziedziczne zaburzenia metabolizmu cukrów, takie jak nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy oraz niedobór sacharazy-izomaltazy.
benzoesan sodu, cukrzyca, dawkowanie pediatryczne, dieta niskosodowa, duszność, działanie niepożądane, gorączka, kaktus koszenilowy, kaszel przewlekły, leczenie hipoglikemizujące, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, preparat homeopatyczny, ropna plwocina, syrop Drosetux, układ oddechowy, zaburzenia dziedziczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka, żółtaczka noworodkowa - Leksykon substancji czynnych
Kaptopryl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kaptopryl, jako inhibitor ACE, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko objawowego niedociśnienia, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, stosujących diuretyki, dializowanych, z ciężkim nadciśnieniem renino-zależnym, niewydolnością serca czy zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min). Monitorowanie ciśnienia tętniczego, stężenia potasu i kreatyniny jest kluczowe, a w przypadku niedociśnienia zaleca się ułożenie pacjenta w pozycji leżącej i podanie 0,9% roztworu NaCl. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem, stosując małe dawki początkowe i monitorując funkcję nerek. Białkomocz powyżej 1 g/dobę występuje u około 0,7% pacjentów, głównie przy dawkach >150 mg/dobę i chorobach nerek, co wymaga regularnego monitorowania białka w moczu.
afereza lipoprotein, białkomocz, choroba niedokrwienna serca, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, kardiomiopatia przerostowa, kaszel przewlekły, klirens kreatyniny, kolagenoza naczyń, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, małopłytkowość, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie renino-zależne, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunująca martwica wątroby, reakcja rzekomoanafilaktyczna, układ RAA, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon chorób i schorzeń
Kaszel – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kaszel jest odruchem obronnym organizmu, służącym oczyszczaniu dróg oddechowych z wydzieliny, ciał obcych i czynników drażniących. Może mieć charakter ostry (do 3 tygodni), podostry (3-8 tygodni) lub przewlekły (powyżej 8 tygodni u dorosłych, powyżej 4 tygodni u dzieci) oraz być suchy lub mokry (produktywny). Kluczowa jest kompleksowa ocena pacjenta obejmująca czas trwania, charakter kaszlu, ocenę wydzieliny (ilość, konsystencja, kolor, obecność krwi), czynniki nasilające, odruch kaszlowy, funkcje oddechowe i wpływ na jakość życia. Diagnostyka pielęgniarska może obejmować m.in. nieskuteczne oczyszczanie dróg oddechowych, nieefektywny wzorzec oddychania, zaburzenia snu, niepokój oraz ryzyko uszkodzenia błony śluzowej jamy ustnej.
antybiotykoterapia, diagnoza pielęgniarska, drenaż ułożeniowy, drogi oddechowe, duszność, fizjoterapia klatki piersiowej, kaszel, kaszel mokry, kaszel napadowy, kaszel ostry, kaszel podostry, kaszel przewlekły, kaszel suchy, kaszel szczekający, koklusz, krwioplucie, lek przeciwkaszlowy, mięśnie dna miednicy, nieefektywny wzorzec oddychania, nieskuteczne oczyszczanie dróg oddechowych, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, ocena pielęgniarska, odkrztuszanie wydzieliny, odruch kaszlowy, refluks żołądkowo-przełykowy, saturacja, sinica, szmery oddechowe, wheezing, zapalenie płuc, złamanie żebra - Leksykon chorób i schorzeń
Kaszel – Objawy
Kaszel jest odruchem obronnym służącym oczyszczaniu dróg oddechowych z wydzieliny, ciał obcych i substancji drażniących. Wyróżnia się kaszel ostry (<3 tygodni), podostry (3-8 tygodni) oraz przewlekły (>8 tygodni u dorosłych, >4 tygodnie u dzieci). Kaszel może być produktywny (z odkrztuszaniem plwociny) lub nieproduktywny (suchy). Szczególną formą jest kaszel krztuścowy, charakteryzujący się napadami i charakterystycznym „pianiem” przy wdechu. Kaszel poinfekcyjny może utrzymywać się do 3-8 tygodni po infekcji. Towarzyszą mu objawy takie jak katar, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, ból gardła, chrypka, duszność czy w rzadkich przypadkach odkrztuszanie krwi. Przewlekły kaszel może powodować powikłania, m.in. zaburzenia snu, bóle głowy, wymioty, nietrzymanie moczu, złamania żeber czy omdlenia.
astma, choroba refluksowa przełyku, choroba śródmiąższowa płuc, drogi oddechowe, eozynofilowe zapalenie oskrzeli, gruźlica, infekcja wirusowa, kaszel napadowy, kaszel nieproduktywny, kaszel nocny, kaszel ostry, kaszel podostry, kaszel poinfekcyjny, kaszel produktywny, kaszel przewlekły, krup, krwioplucie, krztusiec, long COVID, mukowiscydoza, nietrzymanie moczu, obturacyjny bezdech senny, osteoporoza, plwocina, POChP, przewlekłe zapalenie oskrzeli, refluks żołądkowo-przełykowy, rozstrzenie oskrzeli, sarkoidoza, świszczący oddech, zapalenie oskrzelików, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zatorowość płucna, zespół nadwrażliwości na kaszel, złamanie żebra - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Maxipulmon 3 mg/ml
Maxipulmon w formie syropu o stężeniu 3 mg/ml, zawierający butamiratu cytrynian, jest wskazany do objawowego leczenia nieproduktywnego (suchego) kaszlu różnego pochodzenia, w tym w przebiegu infekcji górnych dróg oddechowych, zapalenia krtani, tchawicy, początkowej fazy zapalenia oskrzeli, astmy oskrzelowej, przewlekłych chorób płuc oraz podrażnienia dróg oddechowych. Substancja czynna działa przeciwkaszlowo poprzez hamowanie ośrodkowego odruchu kaszlowego. Preparat zawiera również substancje pomocnicze, takie jak sorbitol ciekły (406 mg/ml), sód (6,21 mg/ml, co odpowiada 0,27 mmola sodu), glikol propylenowy (2,18 mg/ml) oraz kwas benzoesowy (0,58 mg/ml), które mogą mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją cukrów lub na diecie niskosodowej.
astma oskrzelowa, butamiratu cytrynian, choroba alergiczna dróg oddechowych, glikol propylenowy, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja wirusowa dróg oddechowych, kaszel nieproduktywny, kaszel podrażnieniowy, kaszel produktywny, kaszel przewlekły, krztusiec, kwas benzoesowy, nietolerancja cukrów, przewlekła choroba płuc, sorbitol, suchy kaszel, zapalenie krtani, zapalenie opłucnej, zapalenie oskrzeli, zapalenie tchawicy - Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kopru włoskiego – Wskazania do stosowania
Nalewka z owocu kopru włoskiego (Foeniculum vulgare) w postaci ekstraktu DER 1:5 w etanolu 70% (V/V) jest składnikiem preparatów złożonych stosowanych w leczeniu suchego, nieproduktywnego kaszlu, szczególnie w przebiegu stanów zapalnych górnych dróg oddechowych. W preparacie Dexapini nalewka występuje w dawce 65 mg/5 ml, łączona z dekstrometorfanem bromowodorkiem (6,5 mg/5 ml) i wyciągiem z pędów sosny (426 mg/5 ml), wskazanym na suchy kaszel w przebiegu przeziębienia, grypy i zapalenia gardła. Herbapini zawiera nalewkę w dawce 64 mg/5 ml, fosforan kodeiny (3 mg/5 ml) oraz wyciąg z pędów sosny (442 mg/5 ml), stosowany doraźnie u dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia w leczeniu męczącego suchego kaszlu. Nalewka wykazuje działanie wykrztuśne, przeciwzapalne i łagodzące podrażnienia błony śluzowej dróg oddechowych, uzupełniając efekt głównych substancji przeciwkaszlowych.
błona śluzowa dróg oddechowych, dekstrometorfan, działanie przeciwkaszlowe, ekstrakt DER, etanol 70%, fosforan kodeiny, górne drogi oddechowe, grypa, infekcja górnych dróg oddechowych, kaszel nieproduktywny, kaszel przewlekły, leczenie objawowe, nalewka z kopru włoskiego, nieżyt dróg oddechowych, opioidy, przeziębienie, stan chorobowy, stan zapalny dróg oddechowych, suchy kaszel, właściwości przeciwzapalne, właściwości wykrztuśne, wyciąg z pędów sosny, zapalenie gardła, zapalenie krtani - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carzap 32 mg
Lek Carzap, zawierający kandesartan cyleksetylu w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 32 mg, jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Ponadto, Carzap znajduje zastosowanie w terapii niewydolności serca u dorosłych z frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) ≤40%, zarówno jako alternatywa dla inhibitorów ACE u pacjentów nietolerujących tych leków, jak i jako terapia dodana u chorych z utrzymującymi się objawami pomimo optymalnej terapii, gdy antagoniści receptora mineralokortykoidowego (MRA) są nietolerowani. Tabletki mają charakterystyczny wygląd i są dostępne w trzech dawkach, co pozwala na indywidualne dostosowanie leczenia.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, ciśnienie tętnicze krwi, dieta z ograniczeniem sodu, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, kaszel przewlekły, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, populacja pediatryczna, terapia dodana, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tussidex 30 mg
Lek Tussidex w postaci kapsułek miękkich zawiera 30 mg dekstrometorfanu bromowodorku i jest wskazany do leczenia kaszlu u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12. roku życia. Zalecana dawka dla osób powyżej 12 lat wynosi 30 mg co 6-8 godzin, z maksymalną dawką dobową 120 mg (4 kapsułki). U młodzieży w wieku 12-16 lat stosowanie leku powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem lekarza, ze względu na konieczność oceny stosunku korzyści do ryzyka. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat ze względu na zbyt wysoką dawkę substancji czynnej, która może powodować poważne działania niepożądane. Kapsułki należy połykać w całości, nie rozgryzać ani nie otwierać, aby nie zaburzyć farmakokinetyki leku.
czerwień koszenilowa, dekstrometorfan bromowodorek, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka leku, glikol propylenowy, kapsułka miękka, kaszel, kaszel nawracający, kaszel przewlekły, maksymalna dawka dobowa, nietolerancja substancji pomocniczych, podanie doustne, sorbitol, Tussidex, wywiad medyczny