zmiana pneumotoksyczna
Zmiana pneumotoksyczna to uszkodzenie tkanki płucnej spowodowane przez czynniki o działaniu toksycznym na płuca. Do najczęstszych czynników pneumotoksycznych należą leki (m.in. bleomycyna, amiodaron, metotreksat, nitrofurantoina), związki chemiczne (m.in. chlor, amoniak, dwutlenek siarki), metale ciężkie oraz promieniowanie jonizujące.
Mechanizm uszkodzenia płuc przez substancje pneumotoksyczne może obejmować bezpośrednie działanie cytotoksyczne, reakcje immunologiczne, zaburzenia równowagi oksydacyjno-redukcyjnej oraz indukcję procesów zapalnych. Efektem działania czynników pneumotoksycznych mogą być różnorodne zmiany patologiczne, w tym śródmiąższowe zapalenie płuc, włóknienie płuc, obrzęk płuc, krwotok płucny czy rozedma.
Obraz kliniczny zmian pneumotoksycznych jest zróżnicowany i zależy od czynnika sprawczego, dawki, czasu ekspozycji oraz indywidualnej podatności pacjenta. Najczęstsze objawy to duszność, kaszel, osłabienie, rzadziej gorączka czy ból w klatce piersiowej. W diagnostyce istotną rolę odgrywa badanie radiologiczne klatki piersiowej, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości oraz badania czynnościowe układu oddechowego.
Podstawą leczenia zmian pneumotoksycznych jest eliminacja czynnika wywołującego oraz leczenie objawowe. W przypadku ciężkich reakcji pneumotoksycznych może być konieczne zastosowanie glikokortykosteroidów. Rokowanie zależy od rodzaju i nasilenia zmian, a w niektórych przypadkach, szczególnie przy rozwoju włóknienia płuc, zmiany mogą być nieodwracalne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Maxiseptic (1 mg + 20 mg)/ml
W badaniach toksyczności ostrej produktu zawierającego oktenidyny dichlorowodorek i fenoksyetanol ustalono LD50 dla podania doustnego na poziomie 45–50 ml/kg mc., a dla podania dootrzewnowego 10–12 ml/kg mc., przy czym dawka 0,45 ml/kg mc. i.p. była dobrze tolerowana. Dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosi 800 mg/kg mc. doustnie oraz 10 mg/kg mc. dożylnie, natomiast fenoksyetanol charakteryzuje się niską toksycznością z LD50 doustnym 1,3–3,4 g/kg mc. u szczurów i LD50 dermalnym 13 ml/kg mc. u szczurów oraz 5 g/kg mc. u królików. W badaniach przewlekłych zaobserwowano zwiększoną śmiertelność u myszy i szczurów przy dawkach oktenidyny ≥2 mg/kg mc./dobę, związane z zapaleniem i krwotokami płucnymi, przy czym przy miejscowym stosowaniu na błonę śluzową jamy ustnej u psów nie stwierdzono toksyczności. Wielokrotne stosowanie na rany nie wywoływało działań niepożądanych, a przy stosowaniu zgodnym z przeznaczeniem ilość pozostałości na skórze jest minimalna.
dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne i teratogenne, działanie fotouczulające, działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie rakotwórcze, działanie uczulające, fenoksyetanol, nowotwór komórek wyspowych trzustki, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, test aberracji chromosomowych, test Amesa, test Magnussona-Kligmana, test mikrojądrowy, test mysich komórek chłoniaka, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, zmiana pneumotoksyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Maxiseptic (1 mg + 20 mg)/ml
Maxiseptic, zawierający 1 mg/ml oktenidyny dichlorowodorku oraz 20 mg/ml fenoksyetanolu, wykazuje niską toksyczność ostrą, z LD50 po podaniu doustnym wynoszącą 45-50 ml/kg masy ciała oraz po dootrzewnowym 10-12 ml/kg. Dla oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosi 800 mg/kg (doustnie, szczury) i 10 mg/kg (dożylnie), natomiast fenoksyetanol charakteryzuje się bardzo niską toksycznością (doustnie LD50 1,3-3,4 g/kg, skórnie 13 ml/kg u szczurów i 5 g/kg u królików). W badaniach przewlekłych zaobserwowano zwiększoną śmiertelność przy dawkach ≥ 2 mg/kg/dobę u myszy i psów oraz ≥ 8 mg/kg/dobę u szczurów, związane z zapaleniem i krwotokami płucnymi. Wielokrotne miejscowe stosowanie na błony śluzowe i rany nie wywoływało reakcji toksycznych ani niepożądanych, a wchłanianie systemowe jest minimalne przy prawidłowym stosowaniu.
dawka śmiertelna, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie fotouczulające, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, fenoksyetanol, nowotwór komórek wyspowych trzustki, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, roztwór na skórę, test aberracji chromosomowych, test Amesa, test Magnussona i Kligmana, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, zmiana pneumotoksyczna