podanie dootrzewnowe
Podanie dootrzewnowe (intraperitonealne, i.p.) to droga podawania substancji leczniczych bezpośrednio do jamy otrzewnowej. Jest to technika stosowana zarówno w badaniach eksperymentalnych na zwierzętach, jak i w praktyce klinicznej u ludzi w określonych wskazaniach.
W badaniach laboratoryjnych podanie dootrzewnowe jest rutynowo stosowane u małych zwierząt (myszy, szczury) jako alternatywa dla podania dożylnego. Zaletą tej drogi jest stosunkowo szybkie wchłanianie leku do krążenia systemowego poprzez bogate unaczynienie otrzewnej, co pozwala na osiągnięcie wysokich stężeń substancji we krwi.
W medycynie klinicznej podanie dootrzewnowe znajduje zastosowanie głównie w dializie otrzewnowej (leczenie niewydolności nerek), w chemioterapii dootrzewnowej (np. w leczeniu rozsiewu nowotworowego w obrębie jamy brzusznej) oraz w niektórych przypadkach podawania antybiotyków przy zapaleniu otrzewnej. Podawanie leków tą drogą wymaga zachowania ścisłych zasad aseptyki ze względu na ryzyko zapalenia otrzewnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nifuroksazyd Aflofarm 100 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne wykazały, że nifuroksazyd charakteryzuje się bardzo korzystnym profilem bezpieczeństwa. Toksyczność ostra jest wyjątkowo niska, z wartością LD50 po podaniu doustnym u myszy przekraczającą 4000 mg/kg mc., co stanowi ponad 350-krotną dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi. U szczurów LD50 po podaniu doustnym przekracza 8 g/kg mc., a po podaniu dootrzewnowym u myszy wynosi 7 g/kg mc. W badaniach toksyczności przewlekłej, trwających 6 miesięcy, podawano nifuroksazyd doustnie małpom i szczurzym w dawkach 10 mg/kg (dawka terapeutyczna), 250 mg/kg oraz 1000 mg/kg mc. Nie zaobserwowano żadnych objawów toksyczności klinicznej, odchyleń biochemicznych ani zmian histologicznych, nawet przy dawkach przekraczających 100-krotnie dawkę terapeutyczną.
badanie długoterminowe, badanie histologiczne, badanie toksyczności, bezpieczeństwo przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, LD50, model zwierzęcy, narażenie na substancję, nifuroksazyd, parametr kliniczny, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wskaźnik biochemiczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Physioneal 40 z glukozą 1,36 w/v 13,6 mg/ml 13,6 g/l + 5,38 g/l + 0,184 g/l + 0,051 g/l + 2,1 g/l + 1,68 g/l
PHYSIONEAL 40 to roztwór do dializy otrzewnowej zawierający glukozę w stężeniach 1,36%, 2,27% lub 3,86% (w/v), o pH 7,4 i całkowitym stężeniu buforu 40 mmol/l (15 mmol/l mleczanu + 25 mmol/l wodorowęglanu). Osmolarność roztworu wynosi odpowiednio 344, 395 i 483 mOsmol/l, a zawartość glukozy bezwodnej to 13,6 g/l, 22,7 g/l i 38,6 g/l. Skład elektrolitowy gotowego roztworu obejmuje: Na 132 mmol/l, Ca 1,25 mmol/l, Mg 0,25 mmol/l, Cl 95 mmol/l, HCO3 25 mmol/l oraz mleczany 15 mmol/l. Preparat jest przeznaczony wyłącznie do podania dootrzewnowego, a jego dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane przez lekarza, uwzględniając masę ciała pacjenta oraz metodę dializy (CADO lub ADO). Standardowo u dorosłych stosuje się 4 wymiany na dobę (CADO) lub 4-5 wymian nocnych plus do 2 dziennych (ADO) z objętością 2-2,5 litra na wymianę. U dzieci dawkowanie zależy od powierzchni ciała, z zaleceniami 800-1400 ml/m² dla dzieci powyżej 2 lat (max 2000 ml) oraz 200-1000 ml/m² dla młodszych.
aseptyka, automatyczna dializa otrzewnowa, CADO, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, drenaż płynu dializacyjnego, działanie niepożądane, hipowolemia, mleczan, osmolarność, podanie dootrzewnowe, populacja pediatryczna, powierzchnia ciała, roztwór do dializy otrzewnowej, stężenie glukozy, utrata białek, włóknik, wodorowęglan, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alkeran 2 mg
Dane przedkliniczne dotyczące melfalanu wskazują na jego mutagenne działanie, typowe dla leków alkilujących, potwierdzone w modelach zwierzęcych. W badaniach na samcach myszy, podanie dootrzewnowe dawki 7,5 mg/kg m.c. wykazało cytotoksyczne działanie na wybrane stadia rozwojowe męskich komórek zarodkowych, ze szczególną wrażliwością spermatyd w pośrednim i późnym stadium. Zaobserwowano również indukcję letalnych mutacji dominujących oraz dziedzicznych translokacji w komórkach pomejotycznych, co podkreśla potencjalne ryzyko genotoksyczne związane z terapią melfalanem.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% z adrenaliną 1:80.000 (20 mg + 0,0125 mg)/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne preparatu Xylodont 2% z adrenaliną wykazały, że działania niepożądane pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa klinicznego. Wartości LD50 dla lidokainy wyniosły u myszy 278 mg/kg (s.c.) oraz 27 mg/kg (i.v.), a u szczurów 469 mg/kg (s.c.) oraz 167 mg/kg (i.p.). Obecność adrenaliny nie wpływa na toksyczność lidokainy. W badaniach podprzewlekłych na szczurach dawka 40 mg/kg/dzień przez 4 tygodnie powodowała pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i sporadyczne drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg/dzień były bezpieczne. Podobnie w badaniach przewlekłych dawka 20 mg/kg/dzień przez 6 miesięcy skutkowała rozrostem kory nadnerczy, podczas gdy dawki 5-10 mg/kg/dzień nie wywoływały toksyczności.
adrenalina, chlorowodorek lidokainy, dawka śmiertelna, drgawki, działanie teratogenne, lidokaina, nadnercze, płód, pobudzenie, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podanie podskórne, rozrost kory nadnerczy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, XYLODONT - Leksykon substancji czynnych
Molsydomina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Molsydomina wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi obejmującymi toksyczność ostrą, przewlekłą, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na rozrodczość. Wartości LD50 dla różnych dróg podania u myszy i szczurów mieszczą się w zakresie 700-1400 mg/kg mc., a u królików wynoszą około 400 mg/kg mc., co w porównaniu z dawką terapeutyczną około 0,1 mg/kg mc. (2 mg 3x/dobę) wskazuje na bardzo wysoki margines bezpieczeństwa. Długotrwałe podawanie molsydominy w dawkach do 40 mg/kg mc. u szczurów, 10 mg/kg mc. u psów oraz 16 mg/kg mc. u małp nie wykazało uszkodzeń narządów wewnętrznych, jedynie zwiększoną rezerwę krwi w śledzionie, zgodną z mechanizmem działania naczyniorozszerzającego leku.
dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie embriotoksyczne, działanie naczyniorozszerzające, działanie teratogenne, LD50, lek rozszerzający naczynia krwionośne, małżowina kości sitowej, margines bezpieczeństwa, molsydomina, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożołądkowe, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał rakotwórczy, rezerwa krwi w śledzionie, ryzyko onkogenne, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ żylny, wady rozwojowe szkieletu, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pentohexal 600 retard 600 mg
Dane przedkliniczne dotyczące pentoksyfiliny wskazują na różnorodne profile toksyczności w zależności od drogi podania i dawki. Toksyczność ostra wykazuje wartości LD50: dożylna 0,17-0,23 g/kg, dootrzewnowa 0,24-0,37 g/kg oraz doustna 1,2-2,1 g/kg masy ciała. Długoterminowe badania na szczurach i psach przy dawkach do 1000 mg/kg (szczury) i 100 mg/kg (psy) nie wykazały uszkodzeń narządów wewnętrznych, jednak dawki ≥320 mg/kg/dobę u psów indukowały poważne zaburzenia neurologiczne, krążeniowe, krwotoczne, płucne oraz zmiany w jądrach. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach (do 570 mg/kg/dobę przez 18 miesięcy) nie potwierdziły działania kancerogennego u myszy, natomiast u samic szczurów zaobserwowano nieznaczny wzrost łagodnych gruczolakowłókniaków sutka o niejasnym znaczeniu klinicznym. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności pentoksyfiliny.
badanie genotoksyczne, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolakowłókniak sutka, koordynacja ruchowa, krwotok, laktacja, niewydolność krążenia, obrzęk płuc, obumarcie płodu, pentoksyfilina, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, powikłanie krwotoczne, przedawkowanie, przenikanie do mleka, toksyczność ostra, wpływ na reprodukcję, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie układu krążenia, zmiany jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Verdye 5 mg/ml
Przeprowadzone badania toksyczności ostrej zieleni indocyjaninowej wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) po podaniu dożylnym wynosiły odpowiednio: 87 mg/kg masy ciała u szczurów, 60 mg/kg u myszy oraz 50-80 mg/kg u królików. Po podaniu dootrzewnowym u myszy LD50 wyniosła 650 mg/kg masy ciała. W trakcie tych badań nie zaobserwowano żadnych makroskopowych ani histopatologicznych zmian w tkankach zwierząt, co wskazuje na brak ostrej toksyczności na poziomie tkanek przy tych dawkach.
Ocena potencjału genotoksycznego zieleni indocyjaninowej obejmowała standardowe testy, takie jak test Amesa, test mutacji genów w locus kinazy tymidynowej (TK+/-) w komórkach L5178Y oraz test aberracji chromosomowej w komórkach V79. Wszystkie testy dały wyniki negatywne, potwierdzając brak działania mutagennego. Pomimo braku badań dotyczących wpływu na reprodukcję, teratogenności i rakotwórczości, wieloletnie doświadczenie kliniczne nie wskazuje na ryzyko tych działań niepożądanych, co wspiera bezpieczeństwo stosowania zieleni indocyjaninowej w diagnostyce medycznej.
aberracja chromosomowa, dawka śmiertelna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, kinaza tymidynowa, LD50, mutacja genów, mutacja punktowa, podanie dootrzewnowe, potencjał genotoksyczny, profil toksykologiczny, ryzyko kancerogenne, ryzyko reprodukcyjne, substancja czynna, test Amesa, test genotoksyczności, toksyczność ostra, właściwość rakotwórcza, wpływ na reprodukcję, zieleń indocyjaninowa, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – balance 1,5% z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l 1,5% glukozy + 1,25 mmol/l wapnia
Roztwory do dializy otrzewnowej Balance przeznaczone są do stosowania dootrzewnowego, z indywidualnie dostosowanym dawkowaniem, objętością wymiany oraz czasem zalegania (2-10 godzin). U dorosłych standardowa objętość wynosi 2000 ml na wymianę, cztery razy na dobę, z możliwością modyfikacji w zakresie 500-3000 ml w zależności od masy ciała i resztkowej funkcji nerek. U dzieci dawka jest dostosowana do pola powierzchni ciała, początkowo 600-800 ml/m², z możliwością zwiększenia do 1000-1200 ml/m². W terapii z użyciem cyklera (sleep•safe, PD-NIGHT) objętości zalegania wynoszą 1500-3000 ml, liczba cykli nocnych to 3-10, a całkowita objętość płynu stosowanego w ciągu doby mieści się w zakresie 6-30 litrów. Roztwory o wyższym stężeniu glukozy (2,3% i 4,25%) stosuje się u pacjentów z nadmierną masą ciała, jednak z zachowaniem ostrożności ze względu na ryzyko uszkodzenia błony otrzewnowej i odwodnienia.
automatyczna dializa otrzewnowa, błona otrzewnowa, cewnik otrzewnowy, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cykler PD-NIGHT, cykliczna dializa otrzewnowa, czas zalegania, dializa otrzewnowa, jama otrzewnowa, objętość zalegania, podanie dootrzewnowe, resztkowa czynność nerek, resztkowa funkcja nerek, równoważenie otrzewnowe, sucha masa ciała, system sleep•safe, system stay•safe, terapia nerkozastępcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Netenax 3 mg/ml
Badania przedkliniczne netylmycyny, substancji czynnej leku Netenax (3 mg/ml, krople do oczu), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa u ludzi. Testy toksyczności ostrej przeprowadzono na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w tym myszach, szczurach, psach, królikach, świnkach morskich, kotach oraz małpach, obejmując różne drogi podania: domięśniową, dootrzewnową i dożylną. Wartości LD50 różniły się w zależności od gatunku i drogi podania, np. u myszy LD50 wynosiła 142 mg/kg (domięśniowo) i 186 mg/kg (dootrzewnowo), u szczurów odpowiednio 166 mg/kg i 266 mg/kg, a u psów 160-200 mg/kg (domięśniowo) oraz 40-72 mg/kg (dożylnie). Wyniki te wskazują na stosunkowo wysokie dawki śmiertelne, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa substancji.
dawka śmiertelna, ekspozycja ogólnoustrojowa, krople do oczu, LD50, margines bezpieczeństwa, netylmycyna, ocena toksyczności, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, reakcja alergiczna, stosowanie miejscowe, substancja czynna, test wrażliwości, toksyczność ostra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa prednizonu, substancji czynnej Esotkaleno, obejmują szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych oraz reprodukcyjnych. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach ustalono LD50 na poziomie 240 mg/kg masy ciała. W toksyczności podostrej i przewlekłej zaobserwowano zmiany narządowe zależne od gatunku i dawki: u szczurów zmiany w komórkach wysp trzustkowych Langerhansa po dawce 33 mg/kg przez 7-14 dni, u królików uszkodzenie wątroby po 2-3 mg/kg przez 2-4 tygodnie, a u świnek morskich i psów martwicę mięśni po dawkach 0,5-5 mg/kg i 4 mg/kg odpowiednio przez kilka tygodni. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego potencjału mutagennego ani karcynogennego.
dane przedkliniczne, dawka śmiertelna, działanie histotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, podanie dootrzewnowe, potencjał mutagenny, prednizolon, prednizon, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie wątroby, wyspy Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Molsidomina WZF 4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne molsydominy wykazały niską toksyczność ostrą, z wartościami LD50 w zakresie 700-930 mg/kg mc. u myszy, 760-1400 mg/kg mc. u szczurów oraz 400 mg/kg mc. u królików, co jest znacznie wyższe niż dawka terapeutyczna stosowana u ludzi (~0,1 mg/kg mc., tj. 2 mg 3x/dobę). Badania przewlekłe na szczurach (40 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy), psach (10 mg/kg mc./dobę przez 12 miesięcy) i małpach (16 mg/kg mc./dobę przez 12 miesięcy) nie wykazały uszkodzeń narządowych, jedynie zwiększenie rezerwy krwi w śledzionie, co potwierdza farmakologiczny efekt rozszerzenia układu żylnego. Potencjał rakotwórczy molsydominy był negatywny, z wyjątkiem pojedynczego przypadku nowotworu małżowiny kości sitowej nosa u szczurów przy bardzo wysokich dawkach (16-22 mg/kg mc./dobę) przez niemal całe życie, co jest uznawane za specyficzne dla gatunku i nieprzekładające się na ryzyko u ludzi.
badanie teratogenności, badanie toksykologiczne i farmakologiczne, częstość występowania nowotworów, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, LD50, molsydomina, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, populacja badana, potencjał rakotwórczy, ryzyko onkogenne, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ żylny, wada rozwojowa szkieletu, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – balance 2,3% z 2,3% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l 2,3% glukozy + 1,75 mmol/l wapnia
Produkty lecznicze z serii balance to roztwory do dializy otrzewnowej zawierające różne stężenia glukozy (1,5%, 2,3%, 4,25%) oraz wapnia (1,25/1,75 mmol/l). Dawkowanie i sposób podawania muszą być indywidualnie dostosowane przez lekarza prowadzącego, uwzględniając stan kliniczny pacjenta oraz typ dializy: ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa (CADO) lub automatyczna dializa otrzewnowa (ADO). Standardowo w CADO stosuje się 2000 ml roztworu na wymianę, 4 razy na dobę, z czasem zalegania 2-10 godzin. U dzieci objętość wymiany jest dostosowana do powierzchni ciała (600-800 ml/m², z możliwością zwiększenia do 1000-1200 ml/m²). W ADO objętość zalegania wynosi 1500-3000 ml, liczba cykli to 3-10 na noc, a całkowita objętość płynu 6-30 litrów, często łączona z 1-2 wymianami dziennie. Wyższe stężenia glukozy stosuje się ostrożnie, aby uniknąć uszkodzenia błony otrzewnowej i odwodnienia.
ADO, automatyczna dializa otrzewnowa, błona otrzewnowa, CADO, cewnik otrzewnowy, cykler dializacyjny, dializa otrzewnowa, odwodnienie, podanie dootrzewnowe, powierzchnia ciała, resztkowa czynność nerek, resztkowa funkcja nerek, równoważenie otrzewnowe, roztwór do dializy otrzewnowej, stężenie glukozy, terapia nerkozastępcza, worek Safe Lock, worek sleep safe, worek stay safe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flegamina Baby 2 mg/ml
Przeprowadzone badania toksykologiczne przedkliniczne bromoheksyny, substancji czynnej Flegamina Baby, wykazały niski potencjał toksyczny zarówno w toksyczności ostrej, jak i przewlekłej. W badaniach ostrej toksyczności, LD50 dla królików po podaniu doustnym przekroczyła 10 g/kg masy ciała, natomiast dla szczurów po podaniu dootrzewnowym była wyższa niż 3 g/kg mc., co wskazuje na bardzo niską toksyczność przy obu drogach podania. Tak wysokie wartości LD50 świadczą o bezpieczeństwie stosowania bromoheksyny w dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, bromoheksyna, bromoheksyna chlorowodorek, dawka śmiertelna, dawka śmiertelna LD50, dawkowanie leku, Flegamina Baby, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie parenteralne, podanie per os, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, zmiany patologiczne - Leksykon substancji czynnych
Sód amidotryzoinian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sód amidotryzoinian, główny składnik aktywny produktu Gastrografin, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność układową, genotoksyczność, wpływ na reprodukcję oraz tolerancję miejscową. Badania ostrej toksyczności nie wykazały ryzyka zatrucia po podaniu doustnym, a niskie wchłanianie do krążenia ogólnego uzasadnia brak konieczności badań wielokrotnych dawek doustnych. Analizy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły mutagenności, co zmniejsza ryzyko długoterminowych działań niepożądanych. Pomimo braku specyficznych badań rakotwórczości, brak działania genotoksycznego, stabilność metaboliczna oraz farmakokinetyka wskazują na niskie ryzyko kancerogenności przy jednorazowym podaniu. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono teratogenności ani embriotoksyczności, a minimalne wchłanianie doustne ogranicza potencjalne ryzyko dla płodu, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży.
Brak specyficznych badań tolerancji miejscowej błon śluzowych przewodu pokarmowego dla Gastrografin rekompensują dane dotyczące tolerancji po dootrzewnowym i dojajowodowym podaniu amidotryzoinianu megluminy, które nie wykazały działań niekorzystnych. Wieloletnie doświadczenie kliniczne potwierdza dobrą tolerancję miejscową oraz brak działania uczulającego w testach kontaktowych. Niemniej jednak, ze względu na charakterystykę środków kontrastowych zawierających jod, istnieje ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią alergii. Podsumowując, profil bezpieczeństwa sodu amidotryzoinianu w produkcie Gastrografin jest korzystny, a ryzyko działań niepożądanych jest niskie przy jednorazowym doustnym podaniu w diagnostyce radiologicznej przewodu pokarmowego.
badanie genotoksyczności, diagnostyka radiologiczna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kwas amidotryzoesowy, meglumina amidotryzoinian, mutacja genowa, ostra toksyczność, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktoidalna, sód amidotryzoinian, środek kontrastowy, substancja kontrastowa, toksyczność układowa, tolerancja miejscowa, uczulenie kontaktowe, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% z adrenaliną 1:50.000 (20 mg + 0,02 mg)/ml
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Xylodont 2% z adrenaliną wykazały, że działania niepożądane pojawiały się jedynie po podaniu dawek znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na relatywnie niskie ryzyko toksyczności w warunkach klinicznych. Wartości dawki śmiertelnej LD50 dla lidokainy wynoszą u myszy 278 mg/kg (s.c.) oraz 27 mg/kg (i.v.), a u szczurów 167 mg/kg (i.p.) i 469 mg/kg (s.c.). Dodanie adrenaliny do preparatu nie zmienia profilu toksyczności lidokainy. W badaniach krótkoterminowych na szczurach, dawka 40 mg/kg/dzień przez 4 tygodnie powodowała pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i sporadyczne drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg/dzień nie wywoływały objawów toksycznych.
adrenalina, chlorowodorek lidokainy, dawka śmiertelna LD50, drgawki, działanie teratogenne, funkcje rozrodcze, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podanie podskórne, przerost nadnerczy, rozrost kory nadnerczy, toksyczność długoterminowa, toksyczność krótkoterminowa, toksyczność lidokainy, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, XYLODONT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flegamina Fast Junior 4 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bromoheksyny chlorowodorku, substancji czynnej produktu Flegamina Fast Junior, wskazują na niski potencjał toksyczny oraz korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej wartość LD50 po podaniu doustnym u królików przekracza 10 g/kg masy ciała, natomiast po podaniu dootrzewnowym u szczurów przekracza 3 g/kg masy ciała, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznym. Ocena mutagenności przeprowadzona za pomocą testu Amesa (in vitro) oraz testu mikrojąderkowego u myszy (in vivo) wykazała brak działania mutagennego i genotoksycznego bromoheksyny.
bromoheksyna chlorowodorek, dawka śmiertelna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, Flegamina Fast Junior, karcynogenność, LD50, mutacja punktowa, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojąderkowy, test mutagenności, toksyczność ostra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tertensif SR 1,5 mg
Badania przedkliniczne indapamidu, substancji czynnej leku Tertensif SR, wykazały brak właściwości mutagennych oraz kancerogennych, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne i onkologiczne stosowania leku. W badaniach toksyczności ostrej, przy podaniu dożylnym i dootrzewnowym, obserwowano objawy takie jak spowolnienie oddechu i obwodowy rozkurcz naczyń, które były związane z farmakodynamicznym działaniem indapamidu, a nie z toksycznością niezależną od mechanizmu działania. Dawkowanie w badaniach sięgało od 40 do 8000-krotności dawki terapeutycznej, co pozwoliło na ocenę bezpieczeństwa w szerokim zakresie dawek.
badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, bradypnoe, dawka terapeutyczna, diuretyk, działanie moczopędne, działanie teratogenne, efekt farmakodynamiczny, indapamid, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, rozkurcz naczyń obwodowych, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, właściwości farmakologiczne, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octefortan (1 mg + 20 mg)/g
Dane przedkliniczne dotyczące leku Octefortan, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/g) i fenoksyetanol (20 mg/g), wskazują na stosunkowo wysoką tolerancję substancji czynnych. Dawka śmiertelna LD50 dla całego preparatu wynosiła 45-50 mL/kg przy podaniu doustnym oraz 10-12 mL/kg przy podaniu dootrzewnowym u szczurów, natomiast dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosiła 800 mg/kg (doustnie) i 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne stosowanie miejscowe nie wywoływało toksycznych reakcji, a badania przewlekłe wykazały podwyższoną śmiertelność przy dawkach ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz 8 mg/kg u szczurów, związane z zapalno-krwotocznymi uszkodzeniami płuc. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na rozrodczość i rozwój potomstwa, co potwierdzają badania embriotoksyczności i teratogenności na królikach i szczurach oraz badania wielopokoleniowe.
aberracja chromosomowa, badanie wielopokoleniowe, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt pierwotnie drażniący, fenoksyetanol, komórka nowotworowa, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podrażnienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja toksyczna, resorpcja zwrotna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octefortan (1 mg + 20 mg)/g
Octefortan, zawierający oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/g) oraz fenoksyetanol (20 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Toksyczność ostra wskazuje na LD50 dla produktu w dawkach doustnych 45-50 mL/kg oraz dootrzewnowych 10-12 mL/kg u szczurów, przy czym dawka 0,45 mL/kg i.p. była dobrze tolerowana. Dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosi 800 mg/kg (doustnie) i 10 mg/kg (dożylnie). Badania tolerancji miejscowej nie wykazały działań niepożądanych po wielokrotnym stosowaniu na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u psów. Doustne podawanie oktenidyny w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni powodowało jedynie poszerzenie jelita z powodu tworzenia się gazów, typowe dla antybakteryjnych substancji. W toksyczności po podaniach wielokrotnych obserwowano podwyższoną śmiertelność u myszy i psów przy dawkach ≥2 mg/kg oraz u szczurów przy 8 mg/kg, związane z zapaleniem i krwotokami płucnymi.
aberracja chromosomowa, aktywność antybakteryjna, błona śluzowa, dawka śmiertelna LD50, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt drażniący, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórki nowotworowe, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja toksyczna, roztwór na skórę, substancja antybakteryjna, test Amesa, test Bühlera, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie płuc, właściwość mutagenna, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulovas 250 LSU
Przedkliniczne badania toksykologiczne sulodeksydu, substancji czynnej leku Sulovas, wykazały bardzo niski profil toksyczności ostrej, z wartością LD50 przekraczającą 9000 mg/kg masy ciała przy podaniu doustnym u myszy i szczurów, co świadczy o wysokiej tolerancji leku. Przy podaniu dootrzewnowym LD50 wynosiła odpowiednio 1980 mg/kg u myszy i 2385 mg/kg u szczurów, wskazując na umiarkowanie wyższą toksyczność tej drogi podania. Badania podostre na psach (10 mg/kg/dobę przez 21 dni) oraz przewlekłe na psach i szczurach (20 mg/kg/dobę przez 180 dni) nie wykazały istotnych zaburzeń hematologicznych, zmian w moczu, kale ani zmian anatomopatologicznych, co potwierdza dobrą tolerancję sulodeksydu przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, badania fetotoksyczności na szczurach i królikach przy dawce 25 mg/kg nie wykazały działania embriotoksycznego ani fetotoksycznego, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
badania przedkliniczne, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, fetotoksyczność, LD50, mutagenność, parametry hematologiczne, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał mutagenny, sulodeksyd, Sulovas, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, zmiany anatomopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Oktenidyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Oktenidyna dichlorowodorek, stosowana jako substancja czynna w lekach antyseptycznych, wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą. LD50 dla oktenidyny wynosi 800 mg/kg mc. po podaniu doustnym oraz 10 mg/kg mc. po podaniu dożylnym u szczurów. Preparaty zawierające oktenidynę i fenoksyetanol charakteryzują się LD50 na poziomie 45-50 ml/kg mc. (doustnie) oraz 10-12 ml/kg mc. (dootrzewnowo) u szczurów. Fenoksyetanol wykazuje niską toksyczność ostrą, z LD50 doustnym w zakresie 1,3-3,4 g/kg mc. u szczurów i 933 mg/kg mc. u myszy. W badaniach wielokrotnych dawkach od 2 mg/kg mc. u myszy i psów oraz 8 mg/kg mc. u szczurów obserwowano zwiększoną śmiertelność z powodu zapalnych i krwotocznych uszkodzeń płuc, jednak przy miejscowym stosowaniu na błony śluzowe jamy ustnej nie stwierdzono toksyczności. Fenoksyetanol w dawce 400 mg/kg mc./dobę przez 90 dni wywoływał nefrotoksyczność i zmiany behawioralne u szczurów, a u królików dawki >100 mg/kg mc./dobę powodowały hemolizę.
aberracja chromosomowa, badanie rakotwórczości, dawka śmiertelna, działanie fotoalergizujące, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fenoksyetanol, genotoksyczność, lek antyseptyczny, nowotwór komórek wyspowych trzustki, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, przenikanie przez łożysko, ryzyko środowiskowe, test Amesa, test Bühlera, test Magnussona i Kligmana, test mikrojądrowy, test płatkowy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metronidazol 0,5% Polpharma 5 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne metronidazolu wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą przy podaniu parenteralnym, z wartością LD50 u szczurów wynoszącą 2,6 g/kg (i.p.) oraz brakiem toksyczności przy dawce dożylnej 250 mg/kg. Wyniki badań mutagenności były niejednoznaczne: metronidazol wykazywał działanie mutagenne in vitro na bakteriach, natomiast badania na komórkach ssaków in vitro oraz in vivo u gryzoni i ludzi nie potwierdziły jednoznacznie tego efektu. W kontekście rakotwórczości, długotrwałe doustne podawanie metronidazolu wywołało nowotwory u myszy i szczurów, podczas gdy chomiki nie wykazały takiego działania, a badania epidemiologiczne u ludzi nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworowego.
badanie epidemiologiczne, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna 50, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, metronidazol, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ValproLEK 500 500 mg
Przedkliniczne badania walproinianu sodu wykazały jego wyraźny potencjał teratogenny, potwierdzony morfologicznymi i funkcjonalnymi zmianami w układzie słuchowym oraz wadami rozwojowymi u myszy, szczurów i królików. Ocena mutagenności dała wyniki zależne od modelu i drogi podania: brak mutagenności in vitro, brak aberracji chromosomowych po podaniu doustnym in vivo, ale uszkodzenia DNA po podaniu dootrzewnowym. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększoną wymianę chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką leczonych walproinianem, jednak znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje niejasne. Dane dotyczące działania rakotwórczego nie wskazują na istotne ryzyko dla człowieka.
aberracja chromosomowa, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hepatocyt, kwas walproinowy, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, niepłodność męska, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, spermatogeneza, szpik kostny, teratogenność, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, walproinian sodu, właściwości teratogenne, wpływ na rozrodczość, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie zachowania, zanik jądra, zmiana histopatologiczna, zwyrodnienie jądra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oktaseptal (0,1 g + 2 g)/100 g
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Oktaseptal, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g), wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wynosi 45-50 ml/kg, a po podaniu dootrzewnowym 10-12 ml/kg. Dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosiła 800 mg/kg (doustnie) oraz 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne miejscowe stosowanie na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u zwierząt nie wywoływało toksycznych reakcji. Przy długotrwałym podawaniu doustnym dawki 650 mg/kg obserwowano jedynie poszerzenie jelita, typowe dla antybiotyków. Jednak dawki ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz ≥8 mg/kg u szczurów wiązały się z podwyższoną śmiertelnością i zapalno-krwotocznymi uszkodzeniami płuc, przy niejasnej etiologii tych zmian.
aberracja chromosomowa, aktywność rakotwórcza, dawka śmiertelna, działanie antybakteryjne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórki nowotworowe trzustki, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podrażnienie, potencjał mutagenny, rakotwórczość, resorpcja zwrotna, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flegtac ORO 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bromoheksyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Flegtac ORO, wykazały bardzo niski profil toksyczności ostrej. Wartość LD50 po podaniu doustnym u królików przekracza 10 g/kg masy ciała, natomiast po podaniu dootrzewnowym u szczurów przekracza 3 g/kg masy ciała, co wskazuje na minimalne ryzyko toksyczne przy tych drogach podania. Dodatkowo, testy mutagenności in vitro (test Amesa) oraz in vivo (test mikrojąderkowy u myszy) dały wyniki ujemne, potwierdzając brak potencjału mutagennego bromoheksyny. Badania karcynogenności na szczurach również nie wykazały działania rakotwórczego, co jest istotne dla bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenne, badanie mutagenne, badanie toksykologiczne, bromoheksyna chlorowodorek, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, Flegtac ORO, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, substancja czynna, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność ostra - Leksykon substancji czynnych
Bromoheksyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania toksyczności ostrej bromoheksyny wykazały niski potencjał toksyczny, z wartością LD50 po podaniu doustnym u królików >10 g/kg masy ciała oraz po podaniu dootrzewnowym u szczurów >3 g/kg masy ciała, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, którym podawano doustnie dawki 50, 100 i 200 mg/kg przez 3 miesiące, nie stwierdzono negatywnego wpływu na układ krwiotwórczy ani na histologię narządów wewnętrznych. Dodatkowo, badania genotoksyczności (test Amesa in vitro oraz test mikrojądrowy in vivo) oraz długoterminowe badania rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego bromoheksyny.
babka lancetowata, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, bromoheksyna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, dziewanna, obraz histologiczny, podanie dootrzewnowe, potencjał genotoksyczny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na płodność, układ krwiotwórczy, wartość LD50 - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – balance 4,25% z 4,25% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l 4,25% glukozy + 1,75 mmol/l wapnia
Balance 4,25% to roztwór do dializy otrzewnowej o wysokiej osmolarności (511 mOsm/l) zawierający 42,5 g glukozy i 1,75 mmol/l wapnia w 1000 ml roztworu, przeznaczony wyłącznie do stosowania dootrzewnowego. Terapia może być prowadzona w trybie ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (CADO) lub automatycznej dializy otrzewnowej (ADO), z indywidualnym doborem objętości wymiany (standardowo 2000 ml u dorosłych w CADO, 1500-3000 ml w ADO), liczby wymian (4× dziennie w CADO, 3-10 cykli nocnych w ADO) oraz czasu zalegania (2-10 godzin). U pacjentów z dużą masą ciała lub bez resztkowej czynności nerek objętość może być zwiększona do 2500-3000 ml (CADO) lub całkowita dobowa do 10-12 litrów. W pediatrii dawkowanie uwzględnia pole powierzchni ciała (600-1200 ml/m² w CADO, 800-1400 ml/m² w ADO) oraz tolerancję i funkcję nerek. Stosowanie roztworu wymaga ostrożności ze względu na ryzyko uszkodzenia błony otrzewnowej, odwodnienia i nadmiernego obciążenia glukozą.
ADO, automatyczna dializa otrzewnowa, błona otrzewnowa, ból rozpierający, BSA, CADO, cewnik otrzewnowy, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cykler dializacyjny, czas zalegania, dializa otrzewnowa, glukoza, jama otrzewnowa, objętość wymiany, odwodnienie, podanie dootrzewnowe, pole powierzchni ciała, resztkowa czynność nerek, resztkowa funkcja nerek, równoważenie otrzewnowe, stężenie glukozy, stężenie wapnia, terapia nerkozastępcza, wysoka osmolarność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allospes 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa allopurynolu wykazały brak właściwości mutagennych i genotoksycznych. Badania cytogenetyczne in vitro nie wykazały aberracji chromosomalnych przy stężeniach do 100 µg/ml, a badania in vivo przy dawkach do 600 mg/dobę przez około 40 miesięcy potwierdziły brak takich efektów. Allopurynol nie indukował powstawania związków nitrozowych ani nie wpływał na transformację limfocytów, co potwierdza brak potencjału mutagennego. Długoterminowe badania na myszach i szczurach (do 2 lat) nie wykazały działania rakotwórczego, co zwiększa wiarygodność bezpieczeństwa stosowania leku Allospes.
aberracja chromosomalna, allopurynol, badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, cykl komórkowy, DNA, działanie embriotoksyczne, genotoksyczność, grupa nitrozowa, organogeneza, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał rakotwórczy, transformacja limfocytów, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flegamina Classic Junior o smaku truskawkowym 2 mg/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa bromoheksyny, substancji czynnej w produkcie Flegamina Classic Junior, wykazały bardzo niski potencjał toksyczny. W badaniach toksyczności ostrej, LD50 dla królików po podaniu doustnym przekracza 10 g/kg masy ciała, a dla szczurów po podaniu dootrzewnowym wynosi ponad 3 g/kg mc., co wskazuje na bardzo niską toksyczność przy różnych drogach podania. W badaniach toksyczności przewlekłej, przeprowadzonych na szczurach przy dawkach 50, 100 i 200 mg/kg mc. podawanych doustnie przez 3 miesiące, nie zaobserwowano negatywnego wpływu na układ krwiotwórczy ani na obraz histologiczny narządów wewnętrznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa substancji.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depakine Chrono 300 200 mg + 87 mg
Dane przedkliniczne dotyczące walproinianu sodu, substancji czynnej preparatu Depakine Chrono, wskazują na zróżnicowany potencjał genotoksyczny zależny od modelu badawczego i drogi podania. W badaniach in vitro nie wykazano działania mutagennego ani indukcji naprawy DNA, natomiast in vivo po podaniu doustnym nie stwierdzono aberracji chromosomowych ani cech letalnych, co sugeruje niski potencjał genotoksyczny przy tej drodze podania. Jednakże dootrzewnowe podanie u gryzoni powodowało uszkodzenia DNA, a dane kliniczne dotyczące wymiany chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką leczonych walproinianem są niejednoznaczne. Badania rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka. Istotne jest natomiast działanie teratogenne u myszy, szczurów i królików, z wadami rozwojowymi wielu narządów oraz zaburzeniami behawioralnymi utrzymującymi się do trzeciego pokolenia, choć mechanizmy tych efektów pozostają nieznane.
aberracja chromosomowa, dominująca cecha letalna, dysfagia, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja płodowa, hepatocyt pierwotny, maksymalna tolerowana dawka, naprawa DNA, niepłodność męska, nieprawidłowa spermatogeneza, NOAEL, pękanie nici DNA, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, szpik kostny, toksyczność wielokrotnej dawki, układ słuchowy, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, walproinian sodu, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie zachowania, zmiana histopatologiczna, zmiana morfologiczna, zwyrodnienie jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – neoFuragina Max 100 mg
Furazydyna, substancja czynna neoFuragina MAX, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych w porównaniu do innych pochodnych nitrofuranu. W badaniach toksyczności ostrej u myszy LD50 po podaniu doustnym wynosi 2813 mg/kg m.c., natomiast po podaniu dootrzewnowym 284,3 mg/kg m.c., co wskazuje na niższą toksyczność przy podaniu doustnym. U szczurów nie zaobserwowano toksyczności po pojedynczej dawce 2000 mg/kg m.c. Badania toksyczności podostrej (2 miesiące) przy dawkach 16, 50 i 150 mg/kg m.c. nie wykazały toksycznego wpływu na organizm, narządy, morfologię ani biochemię krwi, co potwierdza dobry profil bezpieczeństwa nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane terapeutyczne.
badanie biochemiczne krwi, badanie toksykologiczne, dawka letalna, dawka terapeutyczna, furazydyna, morfologia krwi, neoFuragina, obraz histologiczny, pochodna nitrofuranu, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie parenteralne, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność dla płodu, toksyczność ostra, toksyczność podostra, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Macmiror 200 mg
Przedkliniczne badania toksyczności nifuratelu, substancji czynnej leku Macmiror, wykazały jego korzystny profil bezpieczeństwa przy różnych drogach podania oraz w badaniach długoterminowych na modelach zwierzęcych. W testach toksyczności ostrej na myszach i szczurach nie odnotowano zgonów po podaniu doustnym dawki do 500 mg/kg masy ciała oraz dootrzewnowym dawki do 200 mg/kg. W badaniach wielokrotnych dawek na szczurach przez 47 dni stosowano dawki 150 mg/kg oraz 450 mg/kg, co stanowi odpowiednio 15- i 30-krotność standardowej dawki terapeutycznej u ludzi (STD/kg/dobę), bez obserwacji działań toksycznych.
badanie krwi, badanie toksyczności, dawka lecznicza, dawka terapeutyczna, dawka wielokrotna, długoterminowe badanie toksyczności, działanie niepożądane, Macmiror, nifuratel, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, podanie dootrzewnowe, profil bezpieczeństwa, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przy podaniu wielokrotnym - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Furaginum Hasco Max 100 mg
Badania toksyczności ostrej furazydyny wykazały, że LD50 u myszy po podaniu doustnym wynosi 2813 mg/kg masy ciała, natomiast po podaniu dootrzewnowym jest znacznie niższa i wynosi 284,3 mg/kg m.c., co wskazuje na relatywnie niską toksyczność w porównaniu do innych pochodnych nitrofuranu. W badaniach na szczurach nie zaobserwowano toksyczności nawet po podaniu pojedynczej dawki 2000 mg/kg m.c. Badania podostre przeprowadzone przez 2 miesiące na szczurach przy dawkach 16, 50 i 150 mg/kg m.c. (wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne) nie wykazały toksycznego wpływu na organizm ani na narządy w ocenie histologicznej, a także nie stwierdzono istotnych zmian w parametrach morfologicznych i biochemicznych krwi.
badanie histologiczne, dawka terapeutyczna, działanie toksyczne, funkcja rozrodcza, Furaginum, furazydyna, parametry morfologiczne i biochemiczne krwi, pochodna nitrofuranu, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność podostra, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nifuroksazyd Aflofarm 200 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne nifuroksazydu, substancji czynnej preparatu Nifuroksazyd Aflofarm, wykazały bardzo niski profil toksyczności ostrej i przewlekłej. Wartości LD50 po podaniu doustnym u myszy przekraczały 4000 mg/kg mc. (ponad 350-krotność dawki terapeutycznej u ludzi), a u szczurów były wyższe niż 8 g/kg mc. W badaniach przewlekłych na małpach i szczurach, przy dawkach do 1000 mg/kg mc. (100-krotność dawki ludzkiej) nie zaobserwowano objawów toksyczności klinicznej, zmian biochemicznych ani histopatologicznych, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa stosowania leku w terapii długoterminowej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gynoxin Uno 600 mg
Dane przedkliniczne dotyczące azotanu fentikonazolu, substancji czynnej leku Gynoxin Uno, potwierdzają jego względne bezpieczeństwo przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach toksyczności ostrej DL50 dla myszy wyniosła 3000 mg/kg mc. (doustnie) oraz około 1270 mg/kg mc. (dootrzewnowo), natomiast u szczurów DL50 wyniosła 3000 mg/kg mc. (doustnie), 750 mg/kg mc. (przezskórnie) oraz 309-440 mg/kg mc. (dootrzewnowo). Długoterminowe podawanie doustne przez 6 miesięcy w dawkach 40, 80 i 160 mg/kg mc./dobę wykazało dobrą tolerancję u szczurów i psów, z jedynie umiarkowanymi objawami toksyczności, takimi jak zwiększenie masy wątroby i przemijające podwyższenie aktywności AlAT. Badania mutagenności jednoznacznie wykluczyły działanie mutagenne fentikonazolu. Ponadto, testy na świnkach morskich, królikach oraz świniach karłowatych wykazały bardzo dobrą tolerancję miejscową, bez objawów uczulenia, fototoksyczności czy fotoalergii.
absorpcja ogólnoustrojowa, aktywność AlAT, aminotransferaza alaninowa, azotan fentikonazolu, badanie mutagenności, badanie toksyczności długoterminowej, badanie toksykologiczne, błona śluzowa pochwy, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, fotoalergia, fototoksyczność, Gynoxin Uno, kapsułka dopochwowa, margines bezpieczeństwa, NOAEL, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie przezskórne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uczulenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allopurinol Aurovitas 300 mg
Przedkliniczne badania allopurynolu, substancji czynnej w produkcie Allopurinol Aurovitas (100 mg i 300 mg tabletki), wykazały brak mutagenności i negatywnego wpływu na DNA. Badania cytogenetyczne in vitro (do 100 µg/ml) oraz in vivo (dawki do 600 mg/dobę przez średnio 40 miesięcy) nie wykazały indukcji aberracji chromosomalnych ani transformacji limfocytów. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach, trwające do 2 lat, nie potwierdziły właściwości rakotwórczych allopurynolu. Ponadto, badania biochemiczne i cytologiczne jednoznacznie wskazują na brak mutagennego działania substancji w różnych fazach cyklu komórkowego.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rozex 7,5 mg/g
Metronidazol, substancja czynna leku Rozex, wykazuje brak działania drażniącego na skórę zarówno nieuszkodzoną, jak i uszkodzoną w badaniach na królikach po jednorazowym zastosowaniu emulsji pod opatrunkiem okluzyjnym. Badania mutagenności in vitro potwierdziły potencjał genotoksyczny metronidazolu, szczególnie w testach na modelach bakteryjnych. Ocena karcinogenności po podaniu doustnym u zwierząt laboratoryjnych wykazała różnorodne wyniki: u myszy zwiększoną częstość nowotworów płuc, u szczurów prawdopodobne zwiększenie częstości guzów wątroby i innych nowotworów, natomiast u chomików nie stwierdzono działania karcinogennego w badaniach długoterminowych.
działanie karcinogenne, działanie mutagenne, działanie ogólnoustrojowe, ekspozycja skóry, guz wątroby, karcinogeneza, metronidazol, nowotwór płuc, nowotwór skóry, opatrunek okluzyjny, podanie dootrzewnowe, podrażnienie skóry, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, promieniowanie ultrafioletowe, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Gentamycyna – Właściwości farmakokinetyczne
Gentamycyna, aminoglikozyd o szerokim spektrum działania, wykazuje zróżnicowaną farmakokinetykę zależną od drogi podania, postaci farmaceutycznej oraz stanu pacjenta. Po podaniu domięśniowym dawki 80 mg osiąga maksymalne stężenie w surowicy 7 μg/ml w ciągu 0,5-2 godzin, z optymalnym zakresem terapeutycznym 7-10 μg/ml. U noworodków dawka 2,5 mg/kg skutkuje stężeniem około 4 μg/ml. Wchłanianie z miejscowego stosowania na nieuszkodzoną skórę jest minimalne (2% z kremu, 0,5% z maści), natomiast na uszkodzoną skórę i oparzenia może prowadzić do stężeń w surowicy 1-4,3 μg/ml. Gentamycyna przenika do wielu tkanek, osiągając wysokie stężenia w nerkach, moczu (25-100-krotnie wyższe niż w surowicy) oraz tkankach miękkich (4-5 mg/l), a jej wiązanie z białkami osocza wynosi około 25%, choć może wzrastać do 70% przy niskich stężeniach wapnia i magnezu.
aminoglikozyd, badanie farmakokinetyczne, ciecz wodnista, dializa otrzewnowa, gąbka kolagenowa, granulocyt obojętnochłonny, hemodializa, infuzja dożylna, kanalik proksymalny nerki, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opatrunek okluzyjny, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, podanie dokomorowe, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, przesączanie kłębuszkowe, siarczan gentamycyny, skóra uszkodzona, stężenie bakteriobójcze, stężenie w surowicy, wchłanianie przez skórę, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne, woda pozakomórkowa, zakażenie kości, zapalenie opon mózgowych - Leksykon substancji czynnych
Kwas fusydynowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kwas fusydynowy wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, nie ujawniając istotnej toksyczności ostrej ani przewlekłej po podaniu doustnym lub dootrzewnowym u myszy, szczurów i innych gatunków. Badania toksyczności przewlekłej oraz embriotoksyczności nie potwierdziły działania teratogennego ani rakotwórczego, choć zaobserwowano wzrost śmiertelności płodów u szczurów i myszy przy dawce 200 mg/kg masy ciała. Kwas fusydynowy przenika przez łożysko i do mleka ludzkiego, jednak nie stwierdzono zwiększonej częstości poronień czy wad rozwojowych u królików. Brak jest danych dotyczących wpływu na płodność oraz okres przed- i poporodowy.
antybiotyk, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórcze, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, działanie toksyczne, embriotoksyczność, kwas fusydynowy, mała masa urodzeniowa, podanie dootrzewnowe, podrażnienie skóry, produkt złożony, przenikanie przez łożysko, rozszczep podniebienia, śmiertelność płodu, substancja przeciwbakteryjna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa szkieletu, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Extraneal Zestaw do dializy otrzewnowej –
Przedkliniczne badania toksykologiczne ikodekstryny, głównego składnika roztworu do dializy otrzewnowej EXTRANEAL (7,5% stężenia), wykazały brak toksyczności ostrej przy jednorazowym podaniu dożylnym i dootrzewnowym w dawkach do 2000 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów. W badaniach podostrych, prowadzonych na szczurach i psach, podawano dootrzewnowo 20% roztwór ikodekstryny dwa razy dziennie przez 28 dni, nie obserwując toksycznych uszkodzeń tkanek ani narządów. Zaobserwowane zmiany dotyczyły jedynie równowagi płynowej, co jest zgodne z osmotycznym mechanizmem działania substancji. Testy mutagenności in vitro i in vivo dały wyniki negatywne, wskazując na brak potencjału genotoksycznego ikodekstryny.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dializa otrzewnowa, działanie mutagenne, działanie osmotyczne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, Extraneal, ikodekstryna, kancerogeneza, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, równowaga płynowa, środek osmotycznie czynny, test mutagenności, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie tkanek, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Alprostadyl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne alprostadylu, substancji czynnej w produktach takich jak Prostavasin 60 i Prostin VR, wykazały brak istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych. Dawka śmiertelna LD50 po szybkim wlewie dożylnym lub dotętniczym wynosiła około 20 mg/kg u myszy i szczurów oraz 15 mg/kg u psów. Toksyczność przewlekła ujawniała się przy dawkach 60 μg/kg/dobę u szczurów (wlewy dożylne przez 3 miesiące), natomiast dawki dootrzewnowe 50-100 μg/kg/dobę przez 6 miesięcy nie wywoływały objawów toksyczności. U psów nie stwierdzono toksyczności przy dawkach 3,6-36 μg/kg/dobę (wlewy dotętnicze 6-godzinne, 30 dni) oraz 15-45 μg/kg/dobę (wlewy dożylne 2-godzinne, 6 miesięcy). Najbardziej narażonymi narządami przy bardzo wysokich dawkach (6 mg/kg) były jądra i nerki.
alfa-cyklodekstryna, alprostadyl, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, objaw toksyczności, podanie dootrzewnowe, podanie dotętnicze, poronienie, Prostavasin, Prostin VR, skurcz macicy, śmiertelność płodu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, trymestr ciąży, wlew dożylny, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% z adrenaliną 1:100.000 (20 mg + 0,01 mg)/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Xylodont 2% z adrenaliną wykazały, że działania niepożądane pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla lidokainy wynosiły: u myszy 278 mg/kg s.c. oraz 27 mg/kg i.v., a u szczurów 167 mg/kg i.p. oraz 469 mg/kg s.c. Adrenalina nie wpływa na toksyczność lidokainy. W toksyczności podostrej u szczurów dawka 40 mg/kg/dzień przez 4 tygodnie powodowała pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i sporadyczne drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg/dzień były bezpieczne. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawka 20 mg/kg/dzień przez 6 miesięcy skutkowała zwiększeniem masy nadnerczy i rozrostem kory nadnerczy, podczas gdy dawki 5-10 mg/kg/dzień nie wykazywały działania toksycznego.
adrenalina, chlorowodorek lidokainy, drgawki, działanie niepożądane, działanie teratogenne, LD50, lidokaina, nadnercza, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podanie podskórne, rozrost kory nadnerczy, toksyczność lidokainy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wady wrodzone, XYLODONT