Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania Molsidomina WZF

Przedstawione poniżej informacje dotyczą przedklinicznych badań bezpieczeństwa stosowania molsydominy, substancji czynnej zawartej w preparacie Molsidomina WZF. Dane te pochodzą z szeregu badań toksykologicznych i farmakologicznych, które oceniały zarówno toksyczność ostrą, jak i przewlekłą, a także wpływ na rozrodczość i potencjał rakotwórczy.

Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej molsydominy przeprowadzono na kilku gatunkach zwierząt, stosując różne drogi podania i różne dawki. Wyniki wskazują na niską toksyczność ostrej substancji w stosunku do dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi.¹

Wartości LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) dla różnych dróg podania i gatunków zwierząt przedstawiały się następująco:

Dodatkowo, niezależnie od drogi podania (dożylnie, dootrzewnowo, podskórnie, domięśniowo lub doustnie), wartości LD50 mieściły się w zakresach:²

• 700-930 mg/kg mc. u myszy
• 760-1400 mg/kg mc. u szczurów
• 400 mg/kg mc. u królików

Warto podkreślić, że toksyczność ostra molsydominy jest bardzo niska w porównaniu z dawką terapeutyczną stosowaną u ludzi (średnia dawka terapeutyczna wynosi około 0,1 mg/kg mc., co odpowiada 2 mg podawanym 3 razy na dobę).³

Toksyczność przewlekła

Badania toksyczności przewlekłej przeprowadzono na trzech gatunkach zwierząt przy zastosowaniu różnych dawek molsydominy przez długie okresy czasu:⁴

• 40 mg/kg mc. na dobę u szczurów przez 6 miesięcy
• 10 mg/kg mc. na dobę u psów przez 12 miesięcy
• 16 mg/kg mc. na dobę u małp przez 12 miesięcy

W żadnym z tych przypadków nie zaobserwowano konkretnego uszkodzenia narządów. Jedynym istotnym znaleziskiem było zwiększenie rezerwy krwi w śledzionie, co potwierdza farmakologiczny wpływ molsydominy na zwiększenie objętości układu żylnego.⁵

Potencjał rakotwórczy

Przeprowadzono szczegółowe badania potencjału rakotwórczego molsydominy na myszach i szczurach. Częstość występowania nowotworów, zarówno ogólnych, jak i poszczególnych narządów, po podaniu molsydominy nie była wyższa niż w grupie kontrolnej.⁶

Jedynym wyjątkiem był nowotwór w obszarze małżowiny kości sitowej nosa, który zaobserwowano u szczurów otrzymujących przez prawie cały okres życia bardzo duże dawki molsydominy (16-22 mg/kg mc. na dobę) w diecie.⁷ Długoterminowe doświadczenie kliniczne wykazało jednak, że to zjawisko jest prawdopodobnie specyficzne dla gatunku szczura i nie stanowi ryzyka onkogennego dla pacjentów.⁸

Wpływ na rozród i rozwój potomstwa

Wpływ molsydominy na rozrodczość został zbadany na kilku gatunkach zwierząt laboratoryjnych. Wyniki wskazują na dobry profil bezpieczeństwa w tym zakresie, z wyjątkiem bardzo wysokich dawek u królików.

Badania przeprowadzone na szczurach nie wykazały zaburzeń płodności przy dawkach do 12 mg/kg mc.⁹ Badania teratogenności na szczurach i myszach nie dostarczyły żadnych dowodów na działanie teratogenne molsydominy.¹⁰

Ponadto, nie zaobserwowano działania embriotoksycznego u myszy i szczurów, nawet przy podawaniu najwyższych dawek (do 150 mg/kg mc. u myszy i 200 mg/kg mc. u szczurów).¹¹

Jedynie u królików odnotowano występowanie wad rozwojowych szkieletu kończyn, ale wyłącznie przy dawkach toksycznych dla matek (powyżej 15 mg/kg mc.).¹² Jest to istotna obserwacja wskazująca, że efekt teratogenny występował tylko w warunkach toksyczności matczynej, co sugeruje, że przy dawkach terapeutycznych ryzyko jest minimalne.