niewydolność wieńcowa
Wskazanie

Niewydolność wieńcowa to stan kliniczny, w którym przepływ krwi przez tętnice wieńcowe jest niewystarczający do zaspokojenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Najczęstszą przyczyną jest miażdżyca tętnic wieńcowych, prowadząca do ich zwężenia. Może objawiać się dławicą piersiową, dusznością wysiłkową, zmęczeniem, a w ciężkich przypadkach prowadzić do zawału serca.

W leczeniu niewydolności wieńcowej stosuje się zarówno podejście farmakologiczne, jak i zabiegowe. Spośród leków wykorzystuje się beta-blokery (Metocard, Bisocard, Concor), antagonistów wapnia (Amlodipina, Dilzem, Verapamil), azotany (Nitromint, Effox, Mono Mack), inhibitory ACE (Prestarium, Enarenal, Tritace) oraz leki przeciwpłytkowe (Acard, Polocard, Plavix). Istotną rolę odgrywa również stosowanie statyn (Atoris, Roswera, Lipanthyl) obniżających poziom cholesterolu.

Największe trudności w leczeniu niewydolności wieńcowej dotyczą pacjentów z zaawansowaną chorobą wielonaczyniową, szczególnie u osób z cukrzycą, niewydolnością nerek czy po przebytych zawałach. Wyzwaniem jest również leczenie opornej dławicy piersiowej, gdy standardowa farmakoterapia nie przynosi oczekiwanych efektów. Istotnym problemem jest także niska adherencja pacjentów do zaleceń terapeutycznych oraz modyfikacji stylu życia, co często prowadzi do progresji choroby mimo właściwie dobranego leczenia.

W ciężkich przypadkach konieczne jest zastosowanie leczenia zabiegowego, takiego jak angioplastyka wieńcowa z implantacją stentu (PCI) lub pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG). Przy wyborze metody leczenia kluczowa jest indywidualna ocena ryzyka sercowo-naczyniowego oraz preferencji pacjenta. Nowoczesne podejście do leczenia niewydolności wieńcowej obejmuje również rehabilitację kardiologiczną, która znacząco poprawia rokowanie i jakość życia pacjentów.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl