test immunoblot
Test immunoblot, znany również jako Western blot, to technika analityczna wykorzystywana w diagnostyce laboratoryjnej do wykrywania specyficznych białek w złożonej mieszaninie. Metoda polega na rozdzieleniu białek za pomocą elektroforezy, przeniesieniu ich na membranę, a następnie identyfikacji przy użyciu specyficznych przeciwciał.
W medycynie test immunoblot jest szczególnie ważny w diagnostyce chorób infekcyjnych, takich jak HIV, borelioza czy wirusowe zapalenie wątroby, gdzie służy jako test potwierdzający po wstępnych badaniach przesiewowych. Pozwala na precyzyjne wykrycie przeciwciał skierowanych przeciwko konkretnym antygenom patogenu, co zwiększa specyficzność diagnostyki.
Immunoblot znajduje również zastosowanie w diagnozowaniu chorób autoimmunologicznych poprzez identyfikację autoprzeciwciał, w onkologii do wykrywania białek markerowych nowotworów, a także w badaniach naukowych nad ekspresją białek w różnych stanach chorobowych. Technika ta, mimo że czasochłonna, zapewnia wysoką czułość i specyficzność, co czyni ją wartościowym narzędziem w nowoczesnej diagnostyce medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa – Diagnostyka i diagnoza
Zespół płucno-sercowy hantawirusa (HPS) to ostra, potencjalnie śmiertelna choroba wirusowa przenoszona przez gryzonie, charakteryzująca się obrzękiem płuc, niedotlenieniem i niedociśnieniem tętniczym. Diagnostyka opiera się na dokładnym wywiadzie epidemiologicznym dotyczącym ekspozycji na gryzonie oraz objawach klinicznych takich jak gorączka, bóle mięśniowe, kaszel, duszność, tachypnoe, tachykardia i niedociśnienie. W badaniach laboratoryjnych typowe są trombocytopenia, leukocytoza z neutrofilią, hemokoncentracja, podwyższony poziom kreatyniny, krwiomocz, białkomocz, podwyższona aktywność LDH oraz wydłużony czas protrombinowy i APTT. Triada diagnostyczna obejmuje trombocytopenię, przesunięcie w lewo granulocytów oraz immunoblasty >10% serii limfoidalnej. Badania obrazowe wykazują obustronne nacieki śródmiąższowe i pęcherzykowe w RTG oraz zmiany typu matowej szyby i pogrubienie przegród międzypęcherzykowych w HRCT. W diagnostyce laboratoryjnej kluczowe są testy serologiczne (ELISA wykrywające IgM i IgG) oraz metody molekularne, zwłaszcza RT-qPCR, charakteryzujące się czułością 92,5%, swoistością 100% i dokładnością 97,63%.
aPTT, badanie fizykalne, badanie immunohistochemiczne, białkomocz, choroba legionistów, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, dehydrogenaza mleczanowa, diagnostyka laboratoryjna, diagnostyka różnicowa, echokardiografia, gorączka Q, hemokoncentracja, HRCT, krwiomocz, leptospiroza, leukocytoza, neutrofilia, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie, obrzęk płuc, pozaustrojowa oksygenacja membranowa, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, rozmaz krwi obwodowej, RT-PCR, RT-qPCR, rtg klatki piersiowej, tachykardia, tachypnoe, test ELISA, test immunoblot, test immunochromatograficzny, test immunofluorescencyjny, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, trombocytopenia, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół płucno-sercowy hantawirusa, zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa – Epidemiologia
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa (HPS) to rzadka, ale ciężka choroba zakaźna układu oddechowego, wywoływana przez hantawirusy Nowego Świata, z wysoką śmiertelnością sięgającą 30-60%. W USA od 1993 do 2022 roku zgłoszono 834 potwierdzone przypadki HPS, głównie na zachód od rzeki Missisipi, z największą liczbą w Nowym Meksyku (129 przypadków, 52 zgony). Współczynnik zapadalności wynosi około 0,009/100 000 mieszkańców rocznie, a śmiertelność utrzymuje się na poziomie 35-36%. Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych, a klinicznie HPS manifestuje się ostrą gorączką (>38,3°C), objawami prodromalnymi oraz obustronnym obrzękiem śródmiąższowym lub ARDS. Leczenie jest wyłącznie wspomagające, z koniecznością intensywnej terapii i wentylacji mechanicznej. Epidemiologia wskazuje na sezonowość wiosenno-letnią, z transmisją głównie przez aerozole zawierające wydzieliny gryzoni, zwłaszcza Peromyscus maniculatus. Czynniki środowiskowe, takie jak opady deszczu i zmiany klimatyczne, wpływają na dynamikę populacji rezerwuarów i ryzyko zakażeń.
badanie serologiczne, choroba podlegająca zgłaszaniu, choroba zakaźna układu oddechowego, czynnik ryzyka, duszność, gorączka, gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym, hantawirus, hipoksemia, intensywna terapia, małopłytkowość, mialgia, niedociśnienie, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, obrzęk śródmiąższowy, ognisko choroby, ostry zespół niewydolności oddechowej, test immunoblot, wentylacja mechaniczna, wskaźnik zapadalności, współczynnik śmiertelności, zespół płucno-sercowy hantawirusa