odwodnienie izoosmotyczne
Odwodnienie izoosmotyczne (izotoniczne) to stan kliniczny, w którym dochodzi do równomiernej utraty wody i elektrolitów, głównie sodu, z przestrzeni pozakomórkowej. Charakteryzuje się ono zachowaniem prawidłowej osmolalności osocza (275-295 mOsm/kg H₂O), ponieważ stosunek utraconej wody do elektrolitów pozostaje zbliżony do ich proporcji w płynie pozakomórkowym.
Ten rodzaj odwodnienia najczęściej powstaje w wyniku utraty płynów izotonicznych, takich jak biegunka, wymioty, utrata płynów przez drenaż żołądkowo-jelitowy, rozległe oparzenia czy nadmierne pocenie. W przeciwieństwie do odwodnienia hiperosmotycznego czy hipoosmotycznego, nie dochodzi tu do istotnych przesunięć wody między przestrzenią wewnątrz- i zewnątrzkomórkową, ponieważ gradient osmotyczny pozostaje niezmieniony.
Klinicznie odwodnienie izoosmotyczne objawia się zmniejszeniem objętości krwi krążącej, suchością błon śluzowych, obniżonym napięciem skóry, spadkiem masy ciała, tachykardią oraz obniżeniem ciśnienia tętniczego. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się wzrost hematokrytu, stężenia białka i mocznika w surowicy przy prawidłowej osmolalności i stężeniu sodu. Leczenie polega na uzupełnianiu płynów roztworami izotonicznymi, takimi jak 0,9% NaCl lub płyn Ringera.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% 1:1 Fresenius (25 mg + 4,5 mg)/ml
Produkt leczniczy Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% 1:1 Fresenius to roztwór do infuzji, klasyfikowany jako płyn infuzyjny do żywienia pozajelitowego z grupy węglowodanów (kod ATC: B05BA03). Roztwór jest hipotoniczny i izoosmotyczny, o osmolarności 293 mOsmol/l oraz pH w zakresie 3,5-6,5. W 1000 ml zawiera 25 g glukozy (w postaci glukozy jednowodnej 27,5 g), 4,5 g chlorku sodu, co odpowiada 76,9 mmol jonów Na+ i Cl-. Skład ten jest dostosowany do uzupełniania wody i elektrolitów w stanach odwodnienia izoosmotycznego, zapewniając jednocześnie minimalne dostarczenie kalorii niezbędnych do podstawowych procesów metabolicznych. Glukoza w roztworze pełni funkcję oszczędzającą białko i zapobiega nadmiernej utracie glikogenu w wątrobie, co jest istotne w stanach zwiększonego zapotrzebowania energetycznego.
glikemia, glikogen wątrobowy, glukoza jednowodna, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipoglikemia, homeostaza wodna, katabolizm, odwodnienie izoosmotyczne, osmolarność, oszczędzanie białka, podaż pozajelitowa, równowaga elektrolitowa, roztwór glukozy, roztwór hipotoniczny, węglowodany, żywienie pozajelitowe