odwodnienie izoosmotyczne

Odwodnienie izoosmotyczne (izotoniczne) to stan kliniczny, w którym dochodzi do równomiernej utraty wody i elektrolitów, głównie sodu, z przestrzeni pozakomórkowej. Charakteryzuje się ono zachowaniem prawidłowej osmolalności osocza (275-295 mOsm/kg H₂O), ponieważ stosunek utraconej wody do elektrolitów pozostaje zbliżony do ich proporcji w płynie pozakomórkowym.

Ten rodzaj odwodnienia najczęściej powstaje w wyniku utraty płynów izotonicznych, takich jak biegunka, wymioty, utrata płynów przez drenaż żołądkowo-jelitowy, rozległe oparzenia czy nadmierne pocenie. W przeciwieństwie do odwodnienia hiperosmotycznego czy hipoosmotycznego, nie dochodzi tu do istotnych przesunięć wody między przestrzenią wewnątrz- i zewnątrzkomórkową, ponieważ gradient osmotyczny pozostaje niezmieniony.

Klinicznie odwodnienie izoosmotyczne objawia się zmniejszeniem objętości krwi krążącej, suchością błon śluzowych, obniżonym napięciem skóry, spadkiem masy ciała, tachykardią oraz obniżeniem ciśnienia tętniczego. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się wzrost hematokrytu, stężenia białka i mocznika w surowicy przy prawidłowej osmolalności i stężeniu sodu. Leczenie polega na uzupełnianiu płynów roztworami izotonicznymi, takimi jak 0,9% NaCl lub płyn Ringera.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl