odsetek korzyści klinicznych
Odsetek korzyści klinicznych (clinical benefit rate, CBR) to ważny parametr stosowany w onkologii do oceny skuteczności leczenia przeciwnowotworowego, szczególnie w badaniach klinicznych. Definiuje się go jako łączny odsetek pacjentów, którzy osiągnęli całkowitą odpowiedź na leczenie (CR), częściową odpowiedź (PR) lub stabilizację choroby (SD) utrzymującą się przez określony czas (zwykle ≥6 miesięcy).
W przeciwieństwie do odsetka odpowiedzi obiektywnych (ORR), który uwzględnia tylko pacjentów z całkowitą lub częściową odpowiedzią, CBR obejmuje również pacjentów ze stabilizacją choroby. Jest to szczególnie istotne w ocenie skuteczności terapii w nowotworach o powolnym przebiegu lub przy lekach cytostatycznych, gdzie stabilizacja choroby przez dłuższy okres może stanowić istotną korzyść kliniczną.
Odsetek korzyści klinicznych jest często wykorzystywany jako drugorzędowy punkt końcowy w badaniach klinicznych, zwłaszcza w zaawansowanych stadiach nowotworów, gdzie całkowita eradykacja guza jest mało prawdopodobna. Parametr ten dostarcza cennych informacji o potencjalnej skuteczności terapii w zakresie kontroli choroby i poprawy jakości życia pacjentów, nawet jeśli nie osiągnięto spektakularnej regresji guza.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Temsirolimus Accord 30 mg
Temsirolimus Accord jest selektywnym inhibitorem kinazy mTOR, stosowanym w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego. Mechanizm działania polega na tworzeniu kompleksu z białkiem FKBP-12, który hamuje aktywność mTOR, prowadząc do zahamowania podziału komórek nowotworowych, zwłaszcza w fazie G1. W badaniach in vitro wykazano dwufazową odpowiedź na dawkę: stężenia nanomolarne ograniczają wzrost komórek o około 50%, a stężenia mikromolarne całkowicie go zatrzymują. Ponadto temsirolimus obniża poziomy czynników HIF-1 i HIF-2 alfa oraz VEGF, co hamuje angiogenezę w mikrośrodowisku guza. W badaniu klinicznym RCC 1, obejmującym pacjentów z co najmniej trzema czynnikami ryzyka, temsirolimus w dawce 25 mg tygodniowo istotnie wydłużył medianę całkowitego czasu przeżycia do 10,9 miesiąca (95% CI: 8,6–12,7) w porównaniu do 7,3 miesiąca (95% CI: 6,1–8,8) w grupie leczonej interferonem alfa (p = 0,0078). Również czas przeżycia wolny od progresji uległ wydłużeniu do 5,6 miesiąca (95% CI: 3,9–7,2) versus 3,2 miesiąca (95% CI: 2,2–4,0) (p = 0,0042). Kombinacja temsirolimusu z interferonem alfa nie poprawiła istotnie wyników, a zwiększyła częstość ciężkich działań niepożądanych.
angiogeneza, całkowity czas przeżycia, cyklina typu D, czas do niepowodzenia leczenia, czas przeżycia wolny od progresji, czynnik indukowany hipoksją, dekarboksylaza ornitynowa, glejak złośliwy, inhibitor kinazy mTOR, małopłytkowość, mięsak prążkowanokomórkowy, naczyniowy śródbłonkowy czynnik wzrostu, nefrektomia, nerwiak zarodkowy, neutropenia, niedokrwistość, odsetek korzyści klinicznych, odsetek obiektywnych odpowiedzi, rak nerkowokomórkowy, skala ECOG, skala Karnofsky’ego, temsirolimus, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, zapalenie błon śluzowych