wydolność sercowo-naczyniowa

Wydolność sercowo-naczyniowa określa zdolność układu krążenia do efektywnego transportu tlenu i składników odżywczych do pracujących mięśni oraz odprowadzania produktów przemiany materii podczas wysiłku fizycznego. Jest kluczowym parametrem oceny funkcjonalnej układu sercowo-naczyniowego, często wyrażanym poprzez maksymalną zdolność pobierania tlenu (VO2max).

W praktyce klinicznej wydolność sercowo-naczyniowa stanowi istotny wskaźnik prognostyczny u pacjentów z chorobami układu krążenia, w tym z niewydolnością serca, chorobą wieńcową czy nadciśnieniem tętniczym. Jej ocena odbywa się najczęściej za pomocą testów wysiłkowych, takich jak ergospirometria, test na bieżni ruchomej czy próba wysiłkowa na cykloergometrze.

Obniżona wydolność sercowo-naczyniowa koreluje z wyższym ryzykiem zachorowalności i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Regularna aktywność fizyczna jest podstawowym czynnikiem poprawiającym wydolność sercowo-naczyniową poprzez zwiększenie objętości wyrzutowej serca, poprawę funkcji śródbłonka naczyniowego oraz zwiększenie gęstości kapilar w mięśniach szkieletowych.

W rehabilitacji kardiologicznej ocena i monitorowanie wydolności sercowo-naczyniowej stanowią fundament planowania i modyfikacji programów treningowych. Indywidualizacja obciążeń treningowych na podstawie aktualnej wydolności pacjenta jest kluczowa dla bezpieczeństwa i skuteczności rehabilitacji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl