gospodarka mineralna

Gospodarka mineralna to szereg procesów fizjologicznych, w których organizm reguluje stężenie i dystrybucję minerałów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania. Obejmuje ona absorpcję, dystrybucję, magazynowanie oraz wydalanie pierwiastków, takich jak wapń, fosfor, magnez, sód, potas, żelazo i inne mikroelementy.

Prawidłowa gospodarka mineralna jest kluczowa dla wielu funkcji organizmu, w tym przewodnictwa nerwowego, kurczliwości mięśni, mineralizacji kości, równowagi kwasowo-zasadowej i funkcji enzymatycznych. Zaburzenia gospodarki mineralnej mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych, od osteoporozy i osteomalacji, przez zaburzenia rytmu serca, do niewydolności wielonarządowej.

W praktyce klinicznej ocena gospodarki mineralnej obejmuje oznaczenie stężeń jonów w surowicy (np. Ca²⁺, PO₄³⁻, Mg²⁺, Na⁺, K⁺), pomiar wydalania z moczem oraz badania obrazowe struktury kostnej. Regulacja homeostazy mineralnej odbywa się głównie za pośrednictwem układu hormonalnego, w tym parathormonu (PTH), witaminy D, kalcytoniny oraz czynników regulujących gospodarkę sodowo-potasową (aldosteron, ANP).

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Liotyronina – Właściwości farmakodynamiczne

Liotyronina (T3) jest hormonem tarczycy o około pięciokrotnie silniejszym działaniu biologicznym niż lewotyroksyna (T4), co determinuje jej stosowanie w niższych dawkach w preparatach złożonych, takich jak Novothyral (100 µg T4 + 20 µg T3) oraz Novothyral 75 (75 µg T4 + 15 µg T3) w proporcji 5:1. T3 powstaje głównie w wyniku obwodowej konwersji T4 w wątrobie i nerkach, a jej mechanizm działania opiera się na indukcji transkrypcji genów poprzez receptory jądrowe, co prowadzi do szerokiego spektrum efektów metabolicznych, w tym modulacji metabolizmu węglowodanów, lipidów, białek, gospodarki mineralnej, metabolizmu kostnego, a także funkcji układu sercowo-naczyniowego i ośrodkowego układu nerwowego.
choroba niedokrwienna serca, dejodynacja, efekt chronotropowy, frakcja wyrzutowa, funkcje neurologiczne, gospodarka mineralna, gospodarka wapniowo-fosforanowa, gruczoł tarczowy, hormon tarczycy, hormony tarczycy, interakcje hormonalne, kanały jonowe, konwersja obwodowa, kurczliwość miokardium, lewotyroksyna, liotyronina, metabolizm energetyczny, metabolizm katecholamin, metabolizm kostny, niedoczynność tarczycy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, parametry hemodynamiczne, prohormon, receptory adrenergiczne, receptory jądrowe, reverse T3, termogeneza, transkrypcja genomu, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia rytmu serca, zużycie tlenu
Leksykon leków
Interakcje leku – Neosine duo 1000 mg + 6,25 mg Zn2+

Produkt leczniczy Neosine duo, zawierający 1000 mg inozyny pranobeksu oraz 6,25 mg jonów cynku, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Szczególną ostrożność zaleca się podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorami oksydazy ksantynowej (np. allopurynol), diuretykami tiazydowymi i pętlowymi, a także lekami immunosupresyjnymi, ze względu na ryzyko zmiany metabolizmu puryn i zaburzeń równowagi kwasu moczowego. Interakcja z azydotymidyną (AZT) prowadzi do zwiększenia biodostępności i działania AZT, co wymaga monitorowania pacjenta. Jony cynku zawarte w preparacie mogą zmniejszać wchłanianie żelaza, wapnia oraz antybiotyków z grupy tetracyklin i chinolonów (ofloksacyna, norfloksacyna, cyprofloksacyna), dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 3-godzinnego odstępu czasowego między podaniem Neosine duo a tymi lekami. Ponadto, nie zaleca się łączyć Neosine duo z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, kortykosteroidami oraz produktami mlecznymi, które mogą obniżać skuteczność składnika cynkowego.
allopurynol, azydotymidyna, biodostępność AZT, chinolon, chlortalidon, cyklosporyna, cyprofloksacyna, D-penicylamina, deksametazon, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doksycyklina, działanie niepożądane, fosforylacja monocytów, furosemid, gospodarka mineralna, homeostaza cynku, hydrochlorotiazyd, ibuprofen, indapamid, indometacyna, inhibitor oksydazy ksantynowej, inozyna pranobeks, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, jony cynku, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas etakrynowy, lek cytotoksyczny, lek immunosupresyjny, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norfloksacyna, odpowiedź immunologiczna, ofloksacyna, prednizon, równowaga elektrolitowa, stężenie kwasu moczowego, substancja chelatująca, takrolimus, tetracyklina, torasemid, tworzenie nukleotydów, wchłanianie miedzi
Leksykon substancji czynnych
Cystyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Cysteina i jej dimeryczna forma, cystyna, są istotnymi aminokwasami siarkowymi stosowanymi w terapii infuzyjnej, obecnymi m.in. w preparacie Vamin 14 Electrolyte-Free, który zawiera 420 mg cysteiny/cystyny na 1000 ml roztworu. Całkowita zawartość aminokwasów w tym preparacie wynosi 85 g/l, w tym 38,7 g aminokwasów niezbędnych. Cysteina i cystyna, choć endogenne, mogą w określonych stanach klinicznych stać się aminokwasami warunkowo niezbędnymi, co wymaga uwzględnienia podczas planowania żywienia pozajelitowego. Podawanie tych aminokwasów wiąże się z koniecznością zachowania szczególnej ostrożności i monitorowania, zwłaszcza w kontekście długotrwałej terapii.
aminokwas endogenny, aminokwas niezbędny, aminokwas siarkowy, aminokwas warunkowo niezbędny, cynk i miedź, cysteina, cystyna, gospodarka mineralna, pierwiastek śladowy, suplementacja pierwiastków śladowych, terapia infuzyjna, terapia żywieniowa, Vamin 14 Electrolyte-Free, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Fosfor – Działania niepożądane

Fosfor odgrywa istotną rolę w organizmie, uczestnicząc w mineralizacji kości i zębów, metabolizmie energetycznym oraz funkcjonowaniu błon komórkowych. Terapia preparatami zawierającymi fosfor, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek, wiąże się z ryzykiem hiperkalcemii (podwyższone stężenie wapnia w surowicy) oraz hiperkalciurii (zwiększone wydalanie wapnia z moczem), co może prowadzić do powikłań takich jak kamica nerkowa, nefrokalcynoza, zaburzenia rytmu serca, osteoporoza czy niewydolność nerek. W badaniu klinicznym z udziałem 2471 ciężarnych kobiet przyjmujących Elevit Pronatal (1 tabletka dziennie przez 1-6 miesięcy) odnotowano zaparcia (1,8%) i biegunkę (1,4%), jednak częstość tych działań nie różniła się istotnie od placebo. Preparaty te mogą także wywoływać objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha), układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, nerwowość) oraz reakcje skórne (wysypka, świąd, wypryski).
anafilaksja, arytmia, astma, bezsenność, biegunka, błona komórkowa, ból brzucha, ból głowy, demineralizacja kości, fosforan wapnia, gospodarka mineralna, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hipotonia, kamica nerkowa, kamień nerkowy, metabolizm energetyczny, mineralizacja kości, nefrokalcynoza, nerwowość, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osteopenia, osteoporoza, pokrzywka, przewlekła choroba nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, stężenie wapnia w surowicy, świąd, wstrząs anafilaktyczny, wydalanie wapnia z moczem, wymioty, wyprysk, wysypka, zaburzenia gospodarki mineralnej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia skóry, zaparcie, zawroty głowy, zmiany pęcherzowe, zwapnienie tkanek miękkich
Leksykon leków
Interakcje leku – Rennie Fruit 680 mg + 80 mg

Produkt leczniczy Rennie Fruit, zawierający 680 mg węglanu wapnia i 80 mg węglanu magnezu ciężkiego w tabletce do ssania, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez tworzenie kompleksów chelatowych z innymi lekami oraz zmianę pH soku żołądkowego. Szczególnie istotne są interakcje z antybiotykami z grupy tetracyklin i chinolonów, gdzie wchłanianie może być zmniejszone nawet o 50-90%, a także z bisfosfonianami, glikozydami nasercowymi (np. digoksyną), dolutegrawirem, lewotyroksyną, eltrombopagiem, preparatami fluorków, żelaza i fosforanów. W przypadku diuretyków tiazydowych istnieje ryzyko hiperkalcemii, co wymaga monitorowania stężenia wapnia w surowicy. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego między podaniem Rennie Fruit a innymi lekami, zwykle minimum 2 godziny, a w przypadku lewotyroksyny – 4 godziny, aby uniknąć zmniejszenia biodostępności i utraty skuteczności terapeutycznej.
alendronian, alkoholizm przewlekły, biodostępność, bisfosfonian, błona śluzowa żołądka, chinolon, choroba wrzodowa, ciprofloksacyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doksycyklina, dolutegrawir, eltrombopag, glikozyd nasercowy, gospodarka mineralna, hiperkalcemia, HIV, kwas żołądkowy, lek przeciwwirusowy, lewotyroksyna, małopłytkowość, metabolizm wapnia, niedobór magnezu, niedoczynność tarczycy, opróżnianie żołądka, osteoporoza, preparat fluorku, preparat fluoru, preparat żelaza, Rennie Fruit, sok żołądkowy, sól magnezowa, sól wapniowa, stężenie wapnia, substancja zobojętniająca, tetracyklina, węglan magnezu, węglan wapnia
Leksykon substancji czynnych
Sód ryzedronian – Przeciwwskazania stosowania

Sód ryzedronian, stosowany w dawce 35 mg w preparatach Risendros 35 i Yarisen, jest skutecznym bisfosfonianem w leczeniu osteoporozy, jednak posiada istotne przeciwwskazania. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocniczą (w tym laktozę jednowodną w dawce 133,58 mg/tabletkę w Yarisen), hipokalcemię wymagającą wyrównania przed terapią, ciążę i laktację ze względu na przenikanie leku przez barierę łożyskową i do mleka matki oraz ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), co wiąże się z ryzykiem kumulacji leku i działań niepożądanych. Konieczna jest dokładna ocena funkcji nerek i stężenia wapnia w surowicy przed rozpoczęciem leczenia. Ponadto, u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (np. aktywne zapalenie przełyku, żołądka, dwunastnicy), zaburzeniami motoryki przełyku, trudnościami w przełykaniu, czy niemożnością pozostania w pozycji pionowej przez minimum 30 minut po podaniu leku, stosowanie sodu ryzedronianu wymaga szczególnej ostrożności lub rozważenia alternatywnych terapii. Dodatkowo, przeciwwskazaniem względnym są stany takie jak osteonekroza szczęki, atypowe złamania kości udowej, zaburzenia wchłaniania oraz planowane inwazyjne procedury stomatologiczne. Lekarz powinien dokładnie kwalifikować pacjentów, monitorować ich stan kliniczny i edukować w zakresie prawidłowego stosowania preparatów Risendros 35 i Yarisen, aby zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność terapii.
bariera łożyskowa, bisfosfoniany, choroba przełyku, dysfunkcja nerek, gospodarka mineralna, hipokalcemia, klirens kreatyniny, laktacja, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, osteonekroza szczęki, osteoporoza, resorpcja kości, Risendros, sód ryzedronian, substancja pomocnicza, Yarisen, zaburzenia motoryki przełyku, zaburzenia wchłaniania, zapalenie przełyku
Leksykon substancji czynnych
Cetylopirydyniowy chlorek – Interakcje

Cetylopirydyniowy chlorek (CPC), stosowany miejscowo w jamie ustnej jako środek przeciwbakteryjny, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz działanie innych leków. Najważniejsze z nich to osłabienie działania kwasu acetylosalicylowego, szczególnie istotne u pacjentów przyjmujących ASA regularnie, oraz znaczne zmniejszenie aktywności przeciwdrobnoustrojowej CPC przy jednoczesnym stosowaniu z mlekiem i produktami mlecznymi, co wynika z interakcji białek mleka z cząsteczką CPC. Ponadto, preparaty złożone zawierające CPC i jony cynku wykazują liczne interakcje, m.in. zmniejszone wchłanianie tetracyklin, przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (ibuprofen, indometacyna) oraz konieczność unikania diuretyków tiazydowych i kortykosteroidów. Zaleca się zachowanie odpowiednich odstępów czasowych między podawaniem leków oraz unikanie jednoczesnego stosowania niektórych substancji, aby nie obniżać skuteczności terapii.
anestetyk wziewny, barbiturat, beta-adrenolityk, cetylopirydyniowy chlorek, cymetydyna, D-penicylamina, diuretyk tiazydowy, działanie przeciwdrobnoustrojowe, fenytoina, gospodarka mineralna, ibuprofen, indometacyna, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek zwiotczający mięśnie, lidokaina, methemoglobina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, norepinefryna, preparat złożony, ryfampicyna, środek antyseptyczny, sulfonamid, tetracykliny, zaburzenie rytmu serca, związek cynku
Leksykon substancji czynnych
Fosforan wapnia – Wskazania do stosowania

Fosforan wapnia (Calcarea phosphorica) w rozcieńczeniu homeopatycznym D4 (4,0 g/100 g granulatu) jest kluczowym składnikiem preparatu Rexorubia, stosowanego jako wsparcie w leczeniu niedoborów mineralnych u dorosłych, młodzieży oraz dzieci (po konsultacji lekarskiej). Preparat zawiera również inne fosforany (Natrium phosphoricum D4 2,0 g, Magnesia phosphorica D4 1,2 g, Ferrum phosphoricum D4 1,2 g) oraz składniki mineralne i roślinne, które działają synergistycznie, wspierając kompleksowo gospodarkę mineralną organizmu. Forma granulatu ułatwia dawkowanie, szczególnie u pacjentów z trudnościami w połykaniu tabletek.
Calcarea carbonica, Calcarea iodata, Calcarea phosphorica, dysfagia, Ferrum phosphoricum, fosforan magnezu, fosforan sodu, fosforan wapnia, fosforan żelaza, gospodarka mineralna, Juglans pulvis, Magnesia phosphorica, Natrium phosphoricum, Natrium sulfuricum, niedobór mineralny, nietolerancja pokarmowa, rozcieńczenie homeopatyczne, Rubia tinctoria, Silicea, substancja czynna, suplementacja mineralna
Leksykon leków
Przedawkowanie – Abiraterone Sandoz 500 mg

Przedawkowanie abirateronu octanu, szczególnie w dawce przekraczającej 500 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające natychmiastowej interwencji. Brak swoistego antidotum wymusza prowadzenie leczenia objawowego i podtrzymującego, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania czynności serca (EKG), poziomu elektrolitów, zwłaszcza potasu, oraz funkcji wątroby (oznaczenia AspAT, AlAT, bilirubiny). Kluczowe jest także ścisłe kontrolowanie bilansu płynów i objawów retencji, które mogą manifestować się obrzękami obwodowymi i dusznością. Zaburzenia rytmu serca, hipokaliemia, zastój płynów, oraz hepatotoksyczność to najczęstsze powikłania wymagające intensywnej diagnostyki i terapii wspomagającej.
abirateron, abirateron octan, aminotransferazy, antidotum, badanie EKG, bilans płynów, ciśnienie tętnicze, czynność wątroby, diuretyki, duszność, eliminacja leku, enzymy wątrobowe, gospodarka mineralna, hepatotoksyczność, hipokaliemia, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, obrzęki obwodowe, parametry wątrobowe, parametry życiowe, suplementacja potasu, synteza białek, tachykardia, transaminazy wątrobowe, wyrównywanie zaburzeń elektrolitowych, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca, zastój płynów, zastój w krążeniu płucnym, żółtaczka
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rexorubia –

Rexorubia w formie granulatu jest produktem leczniczym stosowanym wspomagająco w niedoborach soli mineralnych, zawierającym homeopatyczne rozcieńczenia związków wapnia (Calcarea carbonica D8, Calcarea iodata D8, Calcarea phosphorica D4), fosforu (Natrium phosphoricum D4, Magnesia phosphorica D4, Ferrum phosphoricum D4), a także Natrium sulfuricum D6 i Silicea D6. Preparat wzbogacono o składniki roślinne: Rubia tinctoria D6 i Juglans pulvis D6. Wskazania obejmują stany zwiększonego zapotrzebowania na minerały (np. okres wzrostu, rekonwalescencja, wzmożony wysiłek fizyczny), leczenie niedoborów mineralnych potwierdzonych badaniami laboratoryjnymi oraz uzupełnienie terapii konwencjonalnej w ryzyku niedoborów. Preparat jest dostępny w formie granulatu, co ułatwia podawanie, zwłaszcza u pacjentów z trudnościami w połykaniu.
Calcarea carbonica, Calcarea iodata, Calcarea phosphorica, detoksykacja organizmu, dysfagia, Ferrum phosphoricum, gospodarka mineralna, Juglans pulvis, Magnesia phosphorica, marzanna barwierska, mineralizacja kości, Natrium phosphoricum, Natrium sulfuricum, niedobór mineralny, niedobór soli mineralnych, nietolerancja składników, orzech włoski, proces metaboliczny, rekonwalescencja, rozcieńczenie homeopatyczne, Rubia tinctoria, Silicea, tkanka łączna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Alugastrin 340 mg

Lek Alugastrin, zawierający 340 mg dihydroksyglinowo-sodowego węglanu w tabletce do rozgryzania i żucia, wykazuje działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane według systemu MedDRA. W obrębie układu pokarmowego najczęściej obserwuje się kredowy posmak w ustach, łagodne zaparcia oraz skurcze żołądka, natomiast nudności i wymioty występują niezbyt często. Zaburzenia metaboliczne, takie jak białawe zabarwienie kału, pojawiają się niezbyt często, natomiast rzadko, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub dużych dawkach, mogą wystąpić objawy hipofosfatemii, takie jak ciągłe zaparcia, utrata apetytu, niezwykła utrata masy ciała oraz osłabienie mięśni. W układzie mięśniowo-szkieletowym rzadko obserwuje się osteomalację i osteoporozę, manifestujące się bólami kości oraz obrzękami nadgarstków lub kostek, co wskazuje na konieczność monitorowania gospodarki fosforanowej u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii.
ból kości, dihydroksyglinowo-sodowy węglan, działanie niepożądane, farmakoterapia, gęstość mineralna kości, gospodarka mineralna, hipofosfatemia, klasyfikacja MedDRA, kredowy posmak, monitorowanie działań niepożądanych, niedobór fosforanów, niedobór fosforu, nudności, obrzęk nadgarstka, osłabienie mięśniowe, osłabienie siły mięśniowej, osteomalacja, osteoporoza, skurcz żołądka, stosunek korzyści do ryzyka, utrata apetytu, utrata masy ciała, zabarwienie kału, zaburzenia wypróżniania, zaparcie
Leksykon substancji czynnych
Fosforan sodu – Wskazania do stosowania

Fosforan sodu (Natrium phosphoricum D4) w preparacie homeopatycznym Rexorubia występuje w stężeniu 2,0 g na 100 g granulatu i jest stosowany jako składnik wspomagający uzupełnianie niedoborów soli mineralnych u dorosłych oraz młodzieży. Preparat zawiera również inne homeopatyczne sole mineralne, takie jak Natrium sulfuricum D6 (1,2 g), Silicea D6 (4,0 g), Calcarea carbonica D8 (4,0 g), Calcarea iodata D8 (2,0 g), Calcarea phosphorica D4 (4,0 g), Magnesia phosphorica D4 (1,2 g), Ferrum phosphoricum D4 (1,2 g), Rubia tinctoria D6 (4,0 g) oraz Juglans pulvis D6 (4,0 g), które działają synergistycznie w kompleksowym uzupełnianiu gospodarki mineralnej organizmu. Preparat ma formę granulatu i zawiera substancje pomocnicze, takie jak sacharoza i laktoza, co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancjami pokarmowymi.
fosforan magnezu, fosforan sodu, fosforan sodu D4, fosforan wapnia, fosforan żelaza, gospodarka mineralna, jodek wapnia, krzemionka, marzanna barwierska, niedobór mineralny, niedobór soli mineralnych, orzech włoski, potencja homeopatyczna, Rexorubia, rozcieńczenie homeopatyczne, sacharoza, siarczan sodu, substancja pomocnicza, węglan wapnia, zaburzenie gospodarki mineralnej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Gelatum Aluminii phosphorici Aflofarm 45 mg/g

Gelatum Aluminii Phosphorici Aflofarm to zawiesina doustna zawierająca 45 mg/g glinu fosforanu żelu, co odpowiada 828 mg substancji czynnej w 15 ml preparatu. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są zaparcia, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami pasażu jelitowego lub stosujących leki nasilające ten objaw. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do kumulacji glinu i hipofosfatemii, manifestującej się brakiem łaknienia, złym samopoczuciem, osłabieniem mięśni oraz osteomalacją. Preparat może również wywoływać encefalopatię oraz nasilać objawy choroby Alzheimera u osób starszych. Istotne jest monitorowanie funkcji nerek, gdyż lek może powodować ich dysfunkcję, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami nerkowymi.
akumulacja glinu, alergia, choroba Alzheimera, dysfunkcja nerek, encefalopatia, fosforan glinu, gospodarka mineralna, hipofosfatemia, miastenia, nadwrażliwość, niedobór fosforanów, niewydolność nerek, objawy neurologiczne, osteomalacja, układ pokarmowy, zaburzenia pasażu jelitowego, zaburzenia perystaltyki, zaparcie, zatrucie glinem
Leksykon leków
Działania niepożądane – Alugastrin 1,02 g/15 ml

Lek Alugastrin w postaci zawiesiny doustnej (1,02 g/15 ml) zawiera dihydroksyglinowo-sodowy węglan, który działa zobojętniająco na kwas żołądkowy. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak kredowy posmak w ustach, łagodne zaparcia oraz skurcze żołądka (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują nudności i wymioty (≥1/1 000 do <1/100), a także białawe zabarwienie kału. Długotrwałe stosowanie lub podawanie dużych dawek może prowadzić do hipofosfatemii, manifestującej się ciągłymi zaparciami, utratą apetytu, znaczną utratą masy ciała oraz osłabieniem mięśni (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000). W takich przypadkach konieczna jest konsultacja lekarska i monitorowanie stężenia fosforanów w surowicy krwi.
Alugastrin, ból kości, dihydroksyglinowo-sodowy węglan, działanie zobojętniające, gospodarka mineralna, gospodarka wapniowa, hipofosfatemia, klasyfikacja MedDRA, kredowy posmak, nudności i wymioty, obrzęk nadgarstka, osłabienie mięśniowe, osteomalacja, osteoporoza, przewlekłe zaparcie, przewód pokarmowy, skurcz żołądka, utrata apetytu, utrata masy ciała, wiązanie fosforanów, zaburzenie metaboliczne, zaparcie, zobojętnianie kwasu żołądkowego