wlew powietrzny
Wlew powietrzny, znany również jako pneumatyczna redukcja lub redukcja hydrostatyczna z użyciem powietrza, to procedura medyczna stosowana głównie w leczeniu wgłobienia jelita u dzieci. Polega na wprowadzeniu powietrza pod kontrolowanym ciśnieniem przez odbyt do jelita grubego w celu wypchnięcia wgłobionego odcinka jelita.
Procedura ta jest wykonywana pod kontrolą fluoroskopii, co umożliwia lekarzom monitorowanie postępu redukcji wgłobienia w czasie rzeczywistym. W porównaniu do tradycyjnego wlewu z użyciem barytu lub roztworu soli fizjologicznej, wlew powietrzny charakteryzuje się wyższym wskaźnikiem skuteczności, krótszym czasem trwania procedury oraz mniejszym ryzykiem perforacji jelita.
Wskazania do zastosowania wlewu powietrznego obejmują niepowikłane przypadki wgłobienia jelita, szczególnie u dzieci poniżej 2 roku życia. Przeciwwskazania to objawy perforacji jelita, zapalenie otrzewnej oraz niestabilność hemodynamiczna pacjenta. Procedura ta stanowi obecnie metodę pierwszego wyboru w niechirurgicznym leczeniu wgłobienia jelita w wielu ośrodkach pediatrycznych na świecie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wgłobienie jelita – Diagnostyka i diagnoza
Wgłobienie jelita, będące najczęstszą przyczyną ostrej niedrożności jelit u dzieci poniżej 3 roku życia (szczyt zachorowań między 5 a 9 miesiącem życia), charakteryzuje się wsunięciem się jednego odcinka jelita w sąsiedni, prowadząc do niedrożności. Typowa triada objawów obejmuje napadowy, kolkowy ból brzucha, wymioty oraz krwiste stolce o wyglądzie „galaretki z czerwonej porzeczki”, jednak występuje tylko u 15-21% pacjentów. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na ultrasonografii (USG) z czułością 97,9-100% i swoistością 97,8-99,1%, gdzie charakterystyczne są objawy tarczy (target sign) i pseudo-nerki (pseudo-kidney sign). USG z badaniem dopplerowskim pozwala ocenić przepływ krwi i przewidzieć możliwość redukcji wgłobienia. Wlew powietrzny lub kontrastowy pełni funkcję diagnostyczno-terapeutyczną, z powodzeniem redukcji na poziomie 70-90% u dzieci bez przeciwwskazań. U dorosłych, gdzie wgłobienie jest rzadsze (1-5% przyczyn niedrożności), preferowaną metodą diagnostyczną jest tomografia komputerowa (TK) o dokładności 58-100%, umożliwiająca identyfikację punktu wiodącego i powikłań.
algorytm głębokiego uczenia, czułość diagnostyczna, krwisty stolec, krzywa ROC, martwica ściany jelita, niedokrwienie jelita, objaw Dance’a, objaw tarczy, objawy otrzewnowe, patologiczny punkt wiodący, perforacja jelita, plamica Schönleina-Henocha, POCUS, posocznica, rezonans magnetyczny, skręt esicy, tomografia komputerowa, ultrasonografia, USG dopplerowskie, wgłobienie jelita, wlew kontrastowy, wlew powietrzny, wstrząs, zapalenie otrzewnej, zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej, zespół hemolityczno-mocznicowy