zrosty jelitowe
Zrosty jelitowe to włókniste pasma tkanki łącznej, które powstają między pętlami jelit lub między jelitami a innymi strukturami wewnątrz jamy brzusznej. Stanowią one najczęstszy powód niedrożności jelit u pacjentów po zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej.
Do głównych przyczyn powstawania zrostów jelitowych należą przebyte operacje brzuszne, stany zapalne otrzewnej, urazy jamy brzusznej, radioterapia obszaru brzucha oraz choroby zapalne jelit. Ryzyko ich powstania wzrasta wraz z liczbą wykonanych laparotomii. Szacuje się, że u ponad 90% pacjentów po operacjach brzusznych dochodzi do powstania zrostów, choć tylko u części z nich prowadzą one do objawów klinicznych.
Objawy zrostów jelitowych mogą obejmować nawracające bóle brzucha o charakterze kolkowym, wzdęcia, nudności, wymioty, zaburzenia wypróżnień oraz objawy częściowej lub całkowitej niedrożności przewodu pokarmowego. Charakterystyczne jest występowanie objawów w różnym czasie po zabiegu operacyjnym – od kilku tygodni do nawet wielu lat.
Diagnostyka zrostów jelitowych opiera się głównie na badaniach obrazowych, takich jak RTG jamy brzusznej, które może wykazać poziomy płynu, USG, tomografia komputerowa czy enterografia MR. Żadna z metod nie pozwala jednak na bezpośrednią wizualizację zrostów. Ostateczne rozpoznanie często stawiane jest podczas diagnostycznej laparoskopii lub laparotomii.
Leczenie zrostów jelitowych zależy od nasilenia objawów. W przypadkach bezobjawowych lub z łagodnymi dolegliwościami stosuje się postępowanie zachowawcze. Przy objawach niedrożności konieczna jest interwencja chirurgiczna polegająca na przecięciu zrostów (adhezjoliza). Należy jednak pamiętać, że sam zabieg może prowadzić do powstania nowych zrostów, co stwarza ryzyko nawrotu dolegliwości.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przerost bakteryjny jelita cienkiego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przerost bakteryjny jelita cienkiego (SIBO) to patologiczne zwiększenie liczby bakterii w jelicie cienkim, często obejmujące bakterie typowe dla jelita grubego, co prowadzi do objawów takich jak wzdęcia, biegunka, dyskomfort brzuszny oraz zespół złego wchłaniania i niedożywienia. Etiologia SIBO wiąże się z zaburzeniami motoryki jelit, zmianami anatomicznymi, achlorhydrią oraz dysfunkcją immunologiczną. Diagnostyka opiera się głównie na testach oddechowych (z laktulozą lub glukozą) o dokładności około 60% oraz aspiracie i posiewie płynu jelita cienkiego, które stanowią złoty standard, choć są inwazyjne. Leczenie obejmuje antybiotykoterapię, z rifaksyminą w dawce 550 mg trzy razy dziennie przez 14 dni jako lekiem pierwszego wyboru, oraz modyfikację diety (np. dieta niskofodmapowa, SCD, dieta elementarna). Kluczowe jest także leczenie przyczynowe, w tym korekta zaburzeń motoryki jelit i chorób współistniejących.
achlorhydria, aspirat jelita cienkiego, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba trzewna, cyprofloksacyna, dieta bezlaktozowa, dieta elementarna, dieta niskofodmapowa, dysfunkcja immunologiczna, fibromialgia, inhibitory pompy protonowej, jelito cienkie, kamienie nerkowe, leki prokinetyczne, marskość wątroby, metronidazol, neomycyna, niedobory witaminowe, niedoczynność tarczycy, osteoporoza, popromienne zapalenie jelit, przerost bakteryjny jelita cienkiego, rifaksymina, test oddechowy, twardzina układowa, zaburzenia motoryki jelita, zespół jelita drażliwego, zespół nieszczelnego jelita, zespół ślepej pętli, zespół złego wchłaniania, zrosty jelitowe