zaburzony odruch wymiotny

Zaburzony odruch wymiotny to nieprawidłowość w funkcjonowaniu naturalnej reakcji obronnej organizmu, która polega na usunięciu potencjalnie szkodliwych substancji z przewodu pokarmowego. Zaburzenie to może przyjąć formę nadmiernej wrażliwości (nadreaktywność) lub osłabienia (hiporeaktywność) odruchu wymiotnego.

Nadreaktywność odruchu wymiotnego objawia się częstymi, niekontrolowanymi wymiotami w odpowiedzi na minimalne bodźce, co może prowadzić do zaburzeń odżywiania, unikania niektórych pokarmów, a nawet lęku przed jedzeniem. Stan ten może towarzyszyć zaburzeniom lękowym, bulimii czy zespołowi przeładowania sensorycznego.

Hiporeaktywność lub brak odruchu wymiotnego stanowi istotny problem kliniczny, gdyż zwiększa ryzyko aspiracji treści żołądkowej do dróg oddechowych. Jest to szczególnie niebezpieczne u pacjentów nieprzytomnych, z zaburzeniami neurologicznymi czy po udarze. Osłabienie odruchu może być konsekwencją długotrwałego stosowania niektórych leków (np. opioidów), chorób neurologicznych, uszkodzeń nerwu błędnego lub być skutkiem chorób przewlekłych.

Diagnostyka zaburzeń odruchu wymiotnego obejmuje badanie neurologiczne, endoskopię górnego odcinka przewodu pokarmowego oraz testy funkcjonalne. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i może obejmować terapię behawioralną, farmakoterapię lub inne interwencje medyczne, w zależności od etiologii zaburzenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl