katar naczynioruchowy

Katar naczynioruchowy (rhinitis vasomotorica) to przewlekłe schorzenie nosa charakteryzujące się obrzękiem błony śluzowej, wodnistą wydzieliną oraz uczuciem zatkania nosa. W przeciwieństwie do kataru alergicznego, nie jest wywoływany przez alergeny, lecz przez nadreaktywność naczyń krwionośnych błony śluzowej nosa na różne bodźce nieimmunologiczne.

Etiologia kataru naczynioruchowego obejmuje nadwrażliwość na zmiany temperatury i wilgotności powietrza, dym tytoniowy, silne zapachy, alkohol, przyprawy, a także stres emocjonalny. Czynnikami predysponującymi mogą być również zaburzenia hormonalne oraz długotrwałe stosowanie miejscowych leków obkurczających naczynia (tzw. efekt z odbicia).

Diagnostyka opiera się głównie na wykluczeniu innych przyczyn przewlekłego nieżytu nosa, w tym alergii, polipów nosa czy skrzywienia przegrody. W leczeniu stosuje się miejscowe glikokortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe oraz ipratropium, unikanie czynników prowokujących, a w przypadkach opornych na leczenie – kriolezję lub kauteryzację małżowin nosowych.