notalgia paresthetica
Notalgia paresthetica to przewlekły zespół neurologiczny charakteryzujący się świądem, parestezjami i bólem w obszarze górnej części pleców, zazwyczaj umiejscowionym jednostronnie w okolicy łopatki. Dolegliwość dotyka najczęściej osoby w średnim wieku, z nieznaczną przewagą występowania u kobiet.
Etiologia schorzenia nie jest do końca poznana, jednak najczęściej wiąże się ją z uciskiem lub uszkodzeniem nerwów rdzeniowych, szczególnie gałęzi grzbietowych nerwów T2-T6. Wśród czynników predysponujących wymienia się zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, urazy, a także czynniki genetyczne.
Klinicznie notalgia paresthetica objawia się przewlekłym świądem o charakterze piekącym lub kłującym. W miejscu dolegliwości może pojawić się hiperpigmentacja, będąca efektem długotrwałego drapania. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym oraz wykluczeniu innych przyczyn dolegliwości za pomocą badania fizykalnego i badań obrazowych kręgosłupa.
Leczenie notalgia paresthetica jest zwykle objawowe i obejmuje stosowanie miejscowych środków przeciwświądowych, kapsaicyny, gabapentyny, a także fizjoterapię i techniki neuroprotekcyjne. W trudniejszych przypadkach można rozważyć zastosowanie iniekcji leków znieczulających i kortykosteroidów. Przebieg schorzenia jest przewlekły, z okresami zaostrzeń i remisji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Świąd skóry (pruritus) – Leczenie
Świąd skóry (pruritus) wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego, które obejmuje zarówno metody niefarmakologiczne, jak i farmakologiczne, dostosowane do etiologii i nasilenia objawów. Podstawą leczenia są odpowiednia pielęgnacja skóry, w tym regularne stosowanie emolientów co najmniej 2 razy dziennie, unikanie gorących kąpieli oraz stosowanie delikatnych środków myjących. W przypadku silnego świądu pomocna może być terapia mokrymi opatrunkami (wet wrap therapy) oraz chłodzenie skóry zimnymi kompresami przez 5-10 minut. Leki miejscowe, takie jak kortykosteroidy (np. hydrokortyzon 1%, triamcynolon 0,025-0,1%) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, pimekrolimus), stanowią pierwszą linię farmakoterapii. W leczeniu przewlekłego i uogólnionego świądu stosuje się leki ogólnoustrojowe, w tym przeciwhistaminowe (difenhydramina, loratadyna), przeciwdepresyjne (doksepina, SSRI), przeciwdrgawkowe (gabapentyna, pregabalina) oraz immunosupresyjne (cyklosporyna, azatiopryna). Specyficzne leki, takie jak difelikefalin (agonista receptora opioidowego kappa) zatwierdzony przez FDA do leczenia świądu u pacjentów hemodializowanych, oraz fototerapia UVB, są stosowane w wybranych przypadkach, np. świądu mocznicowego czy cholestatycznego.
akupunktura, aprepitant, atopowe zapalenie skóry, azatiopryna, cholestyramina, cyklosporyna, difenhydramina, doksepina, dupilumab, emolient, fototerapia, gabapentyna, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kapsaicyna, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid miejscowy, krotamiton, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy, loratadyna, łuszczyca, mentol, metoda niefarmakologiczna, mykofenolan mofetylu, naltrekson, nemolizumab, notalgia paresthetica, owsianka koloidalna, pimekrolimus, pregabalina, promieniowanie UVB, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, rifampicyna, stan zapalny skóry, suchość skóry, świąd cholestatyczny, świąd mocznicowy, świąd skóry, takrolimus, terapia mokrymi opatrunkami, terapia poznawczo-behawioralna, wyprysk dyshidrotyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd odbytu – Epidemiologia
Świąd odbytu (pruritus ani) dotyka 1-5% populacji ogólnej, z przewagą mężczyzn (stosunek 4:1) w wieku 40-60 lat. Około 75% przypadków ma charakter wtórny, związany z chorobami zapalnymi, infekcyjnymi, systemowymi, nowotworowymi lub anorektalnymi. Infekcje przenoszone drogą płciową, takie jak rzeżączka (8,5% u MSM), chlamydia (7,9% u MSM), wirus opryszczki i HPV, stanowią istotną przyczynę świądu. U dzieci często występuje paciorkowcowe zapalenie skóry okolicy odbytu (1/218 do 1/2000 wizyt pediatrycznych) oraz zakażenia owsikami, które mogą rozprzestrzeniać się w rodzinie. Sezonowość objawów wykazuje wzrost latem, co może być związane z potliwością i zmianami higienicznymi. Świąd odbytu, choć nie zagraża życiu, znacząco obniża jakość życia i może prowadzić do problemów psychologicznych oraz opóźnień w diagnostyce z powodu stygmatyzacji.
antybiotyk, badanie mikrobiologiczne, chlamydia, cykl świąd-drapanie, diagnostyka różnicowa, etiologia infekcyjna, hemoroid, HPV, idiopatyczny świąd odbytu, infekcja przenoszona drogą płciową, infestacja pasożytnicza, kandydoza, kwas żołądkowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpasożytniczy, lek przeciwwirusowy, notalgia paresthetica, owsiki, paciorkowcowe zapalenie gardła, paciorkowcowe zapalenie skóry, paciorkowiec beta-hemolizujący, pasożyt jelitowy, przetoka odbytu, rzeżączka, STI, świąd neuropatyczny, świąd odbytu, świąd sromu, szczelina odbytu, wirus opryszczki, zapalenie odbytnicy, zapalenie pochwy i sromu, zapalenie skóry okolicy odbytu