terapia mokrymi opatrunkami
Terapia mokrymi opatrunkami (wet wrap therapy, WWT) to technika leczenia stosowana głównie w dermatologii, szczególnie w przypadku atopowego zapalenia skóry (AZS) o ciężkim przebiegu. Polega na aplikacji emolientów lub miejscowych preparatów kortykosteroidowych na zmienioną chorobowo skórę, a następnie nałożeniu wilgotnej warstwy opatrunku, który zostaje pokryty suchą warstwą zewnętrzną.
Mechanizm działania terapii mokrymi opatrunkami opiera się na kilku elementach: zwiększeniu nawilżenia naskórka, poprawie wchłaniania leków, ograniczeniu utraty wody przez naskórek oraz tworzeniu bariery fizycznej zapobiegającej drapaniu. Kuracja przynosi ulgę w świądzie i stanie zapalnym skóry, a także wspomaga odbudowę uszkodzonej bariery naskórkowej.
Procedura WWT powinna być wykonywana pod nadzorem lekarza, szczególnie gdy stosowane są kortykosteroidy, ze względu na zwiększone wchłanianie leku i ryzyko działań niepożądanych. Terapia jest zwykle stosowana przez 3-14 dni, w zależności od ciężkości objawów. W przypadkach opornych na standardowe leczenie, terapia mokrymi opatrunkami stanowi wartościową opcję terapeutyczną, szczególnie u dzieci z ciężkim AZS.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Świąd skóry (pruritus) – Leczenie
Świąd skóry (pruritus) wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego, które obejmuje zarówno metody niefarmakologiczne, jak i farmakologiczne, dostosowane do etiologii i nasilenia objawów. Podstawą leczenia są odpowiednia pielęgnacja skóry, w tym regularne stosowanie emolientów co najmniej 2 razy dziennie, unikanie gorących kąpieli oraz stosowanie delikatnych środków myjących. W przypadku silnego świądu pomocna może być terapia mokrymi opatrunkami (wet wrap therapy) oraz chłodzenie skóry zimnymi kompresami przez 5-10 minut. Leki miejscowe, takie jak kortykosteroidy (np. hydrokortyzon 1%, triamcynolon 0,025-0,1%) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, pimekrolimus), stanowią pierwszą linię farmakoterapii. W leczeniu przewlekłego i uogólnionego świądu stosuje się leki ogólnoustrojowe, w tym przeciwhistaminowe (difenhydramina, loratadyna), przeciwdepresyjne (doksepina, SSRI), przeciwdrgawkowe (gabapentyna, pregabalina) oraz immunosupresyjne (cyklosporyna, azatiopryna). Specyficzne leki, takie jak difelikefalin (agonista receptora opioidowego kappa) zatwierdzony przez FDA do leczenia świądu u pacjentów hemodializowanych, oraz fototerapia UVB, są stosowane w wybranych przypadkach, np. świądu mocznicowego czy cholestatycznego.
akupunktura, aprepitant, atopowe zapalenie skóry, azatiopryna, cholestyramina, cyklosporyna, difenhydramina, doksepina, dupilumab, emolient, fototerapia, gabapentyna, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kapsaicyna, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid miejscowy, krotamiton, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy, loratadyna, łuszczyca, mentol, metoda niefarmakologiczna, mykofenolan mofetylu, naltrekson, nemolizumab, notalgia paresthetica, owsianka koloidalna, pimekrolimus, pregabalina, promieniowanie UVB, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, rifampicyna, stan zapalny skóry, suchość skóry, świąd cholestatyczny, świąd mocznicowy, świąd skóry, takrolimus, terapia mokrymi opatrunkami, terapia poznawczo-behawioralna, wyprysk dyshidrotyczny