Campylobacter granulomatis
Campylobacter granulomatis, wcześniej znany jako Calymmatobacterium granulomatis, jest bakterią Gram-ujemną odpowiedzialną za wywołanie ziarniniaka pachwinowego (donowanosis). Jest to przewlekła, postępująca choroba zapalna, która najczęściej atakuje narządy płciowe oraz okolice pachwinowe.
Zakażenie Campylobacter granulomatis charakteryzuje się powstawaniem bezbolesnych, czerwonawych guzków, które z czasem przekształcają się w wolno powiększające się owrzodzenia z bogatą ziarniniakową tkanką. Choroba występuje endemicznie w regionach tropikalnych i subtropikalnych, szczególnie w Indiach, Papui-Nowej Gwinei, Ameryce Południowej i Australii wśród rdzennych społeczności.
Diagnostyka donowanosis opiera się na badaniu mikroskopowym wymazów z owrzodzeń, gdzie można zaobserwować charakterystyczne ciałka Donovana – wewnątrzkomórkowe wtrącenia bakteryjne w makrofagach. Leczenie obejmuje antybiotykoterapię, najczęściej stosuje się azytromycynę, doksycyklinę, ciprofloksacynę lub erytromycynę przez okres minimum 3 tygodni lub do czasu całkowitego wygojenia zmian.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Doksycyklina – Właściwości farmakodynamiczne
Doksycyklina, półsyntetyczny antybiotyk z grupy tetracyklin (kod ATC J01AA02), wykazuje szerokie spektrum działania bakteriostatycznego poprzez hamowanie syntezy białka na poziomie rybosomu. Skuteczna wobec licznych patogenów Gram-ujemnych i Gram-dodatnich, w tym Neisseria gonorrhoeae, Haemophilus influenzae, Yersinia pestis oraz Chlamydia trachomatis, wykazuje zmienną wrażliwość na szczepy Escherichia coli, Streptococcus pneumoniae i Staphylococcus aureus. Oporność, szczególnie wśród bakterii Gram-dodatnich, wiąże się głównie z ograniczonym przenikaniem leku do komórki bakteryjnej, często mediowanym przez plazmidy R, co może prowadzić do oporności krzyżowej na inne tetracykliny, penicyliny i makrolidy. W terapii trądziku różowatego stosuje się doksycyklinę w dawce 40 mg (preparat Efracea), gdzie mechanizm działania opiera się na modulacji odpowiedzi zapalnej, m.in. hamowaniu aktywności neutrofili i mediatorów prozapalnych, a nie na działaniu przeciwbakteryjnym. Stężenia leku w osoczu przy tej dawce są niższe niż minimalne inhibitory dla typowych patogenów bakteryjnych, co minimalizuje wpływ na mikroflorę, choć długotrwałe stosowanie może sprzyjać rozwojowi oporności u pałeczek jelitowych i enterokoków.
Bacillus anthracis, Campylobacter granulomatis, Chlamydia trachomatis, choroba przyzębia, doksycyklina, Escherichia coli, fosfolipaza A2, Haemophilus influenzae, interleukina-6, iwermektyna, kieszonka przyzębna, klasyfikacja ATC, mechanizm bakteriostatyczny, mycoplasma pneumoniae, Neisseria gonorrhoeae, oporność krzyżowa, oporność na doksycyklinę, Plasmodium falciparum, plazmid R, przyczep łącznotkankowy, Rickettsia, skaling i wygładzanie korzeni, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, stężenie w osoczu, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, synteza białka bakteryjnego, tetracyklina, trądzik różowaty, Treponema pallidum, Vibrio cholerae, Yersinia pestis, zmiany grudkowo-krostkowe