czas przeżycia całkowitego

Czas przeżycia całkowitego (overall survival, OS) jest kluczowym parametrem w badaniach klinicznych i praktyce medycznej, określającym okres od momentu diagnozy lub rozpoczęcia leczenia do śmierci pacjenta z jakiejkolwiek przyczyny. Jest to najpowszechniej stosowany i najbardziej obiektywny punkt końcowy w badaniach onkologicznych.

W przeciwieństwie do innych miar, takich jak przeżycie wolne od progresji (PFS) czy przeżycie specyficzne dla choroby (DSS), czas przeżycia całkowitego uwzględnia wszystkie przyczyny zgonu, nie tylko te związane z badaną chorobą. Dzięki temu stanowi kompleksową ocenę skuteczności terapii, uwzględniającą również potencjalne działania niepożądane leczenia i wpływ choroby towarzyszących.

Analizę czasu przeżycia całkowitego przeprowadza się najczęściej przy użyciu metody Kaplana-Meiera, która umożliwia wykreślenie krzywych przeżycia i porównanie skuteczności różnych interwencji terapeutycznych. W badaniach klinicznych wydłużenie OS jest uznawane za złoty standard potwierdzający wartość nowej terapii, szczególnie w onkologii, gdzie coraz częściej stosuje się również surogaty OS, takie jak PFS, ze względu na krótszy czas obserwacji potrzebny do ich oceny.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl