wapń we krwi

Wapń we krwi to istotny parametr biochemiczny, który w warunkach prawidłowych powinien znajdować się w zakresie 8,5-10,5 mg/dl (2,1-2,6 mmol/l). Pomiar dotyczy całkowitego stężenia wapnia, na które składa się wapń zjonizowany (około 50%), wapń związany z białkami (głównie albuminą – około 40%) oraz wapń tworzący kompleksy z anionami (około 10%).

Hiperkalcemia (podwyższone stężenie wapnia we krwi) może wynikać z pierwotnej nadczynności przytarczyc, chorób nowotworowych (szczególnie szpiczaka mnogiego, raka płuc, raka piersi), a także przedawkowania witaminy D, sarkoidozy czy zespołu mleczno-alkalicznego. Z kolei hipokalcemia (obniżone stężenie wapnia) może być spowodowana niedoczynnością przytarczyc, niedoborem witaminy D, przewlekłą chorobą nerek, hipoalbuminemią czy ostrym zapaleniem trzustki.

Przy interpretacji wyników stężenia wapnia kluczowe jest uwzględnienie poziomu albumin, gdyż hipoalbuminemia może dawać fałszywy obraz hipokalcemii. W diagnostyce zaburzeń gospodarki wapniowej istotny jest pomiar wapnia zjonizowanego, który stanowi frakcję aktywną biologicznie i może lepiej odzwierciedlać rzeczywisty stan kliniczny pacjenta.

Monitorowanie stężenia wapnia we krwi jest szczególnie ważne w chorobach endokrynologicznych, nefrologicznych, onkologicznych oraz w trakcie żywienia pozajelitowego. Zaburzenia gospodarki wapniowej mogą manifestować się szeregiem objawów neurologicznych i sercowo-naczyniowych, wymagających pilnej interwencji medycznej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl