transporter wyrzutu BCRP
Transporter wyrzutu BCRP (Breast Cancer Resistance Protein), znany również jako ABCG2, jest białkiem błonowym należącym do rodziny transporterów ABC (ATP-binding cassette). BCRP odgrywa kluczową rolę w procesach farmakokinetycznych, wpływając na wchłanianie, dystrybucję i eliminację wielu substancji leczniczych oraz ksenobiotyków.
BCRP jest zlokalizowany głównie w jelicie cienkim, wątrobie, łożysku, barierze krew-mózg oraz w komórkach macierzystych. Jego główną funkcją jest aktywne wypompowywanie substancji z komórki do przestrzeni zewnątrzkomórkowej, co przyczynia się do ograniczenia biodostępności leków i rozwoju oporności wielolekowej w terapii przeciwnowotworowej.
W praktyce klinicznej, polimorfizmy genu ABCG2 kodującego BCRP mogą znacząco wpływać na farmakokinetykę leków, w tym statyn, leków przeciwnowotworowych (np. imatynib, topotekan), leków przeciwdrgawkowych oraz antybiotyków fluorochinolonowych. Inhibitory BCRP, takie jak elacridar czy gefitynib, mogą być wykorzystywane do zwiększenia biodostępności leków będących substratami tego transportera.
Szczególnie istotna jest rola BCRP w terapii onkologicznej, gdzie nadekspresja tego transportera często wiąże się z nieskutecznością leczenia z powodu aktywnego usuwania leków przeciwnowotworowych z komórek rakowych. Badania nad modulatorami aktywności BCRP stanowią ważny kierunek w rozwoju strategii przełamywania oporności wielolekowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide Zentiva 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna Teriflunomide Zentiva, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-4 godzin. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach 7-14 mg, a stan stacjonarny osiągany jest powoli, po około 100 dniach, z 34-krotnym współczynnikiem kumulacji AUC. Teriflunomid wiąże się silnie z białkami osocza (>99%, głównie albuminą) i ma objętość dystrybucji około 11 l po dożylnym podaniu. Metabolizm jest umiarkowany, głównie przez hydrolizę, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez wydzielanie do przewodu pokarmowego z żółcią w postaci niezmienionej substancji czynnej. Po 21 dniach od podania wydalane jest 60,1% dawki (37,5% z kałem, 22,6% z moczem), a okres półtrwania wynosi około 19 dni. Klirens całkowity po dożylnym podaniu wynosi 30,5 ml/h.
biodostępność, cholestyramina, dystrybucja do narządów, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, hydroliza, liniowa farmakokinetyka, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, procedura szybkiej eliminacji, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stężenie stanu stacjonarnego, stwardnienie rozsiane, transporter wyrzutu BCRP, utlenianie, wchłanianie zwrotne, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza