obturacyjne zaburzenie oddychania

Obturacyjne zaburzenia oddychania to grupa schorzeń charakteryzujących się utrudnionym przepływem powietrza przez drogi oddechowe w wyniku ich zwężenia lub niedrożności. Najczęściej obejmują one przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), astmę oskrzelową oraz obturacyjny bezdech senny (OBS).

W POChP dochodzi do postępującego, nieodwracalnego ograniczenia przepływu powietrza, głównie na skutek palenia tytoniu, prowadzącego do przewlekłego zapalenia oskrzeli i rozedmy płuc. Astma charakteryzuje się zmiennym, często odwracalnym zwężeniem dróg oddechowych wskutek nadreaktywności oskrzeli i ich zapalenia. OBS objawia się powtarzającymi się epizodami niedrożności górnych dróg oddechowych podczas snu.

Diagnostyka obturacyjnych zaburzeń oddychania opiera się na badaniu spirometrycznym, gdzie kluczowym parametrem jest FEV1/FVC (stosunek natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej do natężonej pojemności życiowej). Wartości poniżej 70% wskazują na obturację. W OBS stosuje się badanie polisomnograficzne rejestrujące epizody bezdechu i spłyconego oddychania.

Leczenie zależy od typu zaburzenia i obejmuje farmakoterapię (bronchodilatatory, glikokortykosteroidy), tlenoterapię, rehabilitację oddechową, a w przypadku OBS – stosowanie aparatów CPAP, które utrzymują dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych podczas snu, zapobiegając ich zapadaniu się.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl