sympatykomimetyk o działaniu pośrednim
Sympatykomimetyki o działaniu pośrednim to grupa leków naśladujących działanie układu współczulnego, lecz nie oddziałują one bezpośrednio na receptory adrenergiczne. Zamiast tego wpływają na uwalnianie lub hamowanie wychwytu zwrotnego katecholamin endogennych (adrenaliny i noradrenaliny), zwiększając ich stężenie w synapsie.
Mechanizm działania tych substancji obejmuje najczęściej zwiększenie uwalniania noradrenaliny z zakończeń nerwowych, hamowanie jej wychwytu zwrotnego lub blokowanie enzymu odpowiedzialnego za jej rozkład (monoaminooksydazy). Przedstawicielami tej grupy są m.in. efedryna, pseudoefedryna, amfetamina i metylofenidat.
W praktyce klinicznej sympatykomimetyki o działaniu pośrednim stosowane są w leczeniu niedociśnienia, astmy oskrzelowej, nieżytu nosa, a także jako substancje psychostymulujące w terapii ADHD. Charakteryzują się dłuższym czasem działania niż sympatykomimetyki bezpośrednie, ale często wywołują więcej działań niepożądanych, takich jak niepokój, bezsenność, tachykardia czy wzrost ciśnienia tętniczego.
Podczas stosowania tych leków należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadciśnieniem, jaskrą, przerostem prostaty oraz u osób przyjmujących inhibitory MAO, ze względu na ryzyko interakcji i nasilenia działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Sedaconda 100 % (V/V)
Izofluran (Sedaconda 100% V/V) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym arytmii komorowej, nadciśnienia, depresji oddechowej oraz hepatotoksyczności. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania izofluranu z nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko sytuacji kryzysowej podczas sedacji – zalecany jest co najmniej 15-dniowy odstęp od ostatniego przyjęcia inhibitora MAO. Leki beta- i alfa-beta-sympatykomimetyczne (np. izoprenalina, adrenalina, noradrenalina) wymagają ostrożności i monitorowania rytmu serca, gdyż u 1 na 150 pacjentów poddanych sedacji izofluranem i jednocześnie otrzymujących noradrenalinę stwierdzono komorowe zaburzenia rytmu. Podanie adrenaliny podskórnie do 0,25 mg (50 ml roztworu 1:200 000) u dorosłego o masie 70 kg jest dopuszczalne pod warunkiem braku hipoksji mięśnia sercowego.
adrenalina, adrenalina podskórna, amfetamina, antagonista wapnia, arytmia komorowa, benzodiazepina, beta-adrenolityk, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie hepatotoksyczne, efedryna, hipoksja mięśnia sercowego, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izofluran, izoniazyd, izoprenalina, lek alfa-beta-sympatykomimetyczny, lek beta-sympatykomimetyczny, lek niedepolaryzujący, lek zwiotczający mięśnie, neostygmina, noradrenalina, opioid, pochodna dihydropirydyny, psychostymulant, sedacja izofluranem, sympatykomimetyk o działaniu pośrednim, zaburzenie rytmu komorowego, zwiotczenie mięśni