blaszki łuszczycowe

Blaszki łuszczycowe (łac. placae psoriasiae) stanowią charakterystyczne zmiany skórne występujące w łuszczycy. Są to dobrze odgraniczone od skóry zdrowej, rumieniowe wykwity pokryte srebrzystobiałymi łuskami. Blaszki zwykle mają różowy lub czerwony kolor, wyraźnie wznoszą się ponad poziom otaczającej skóry i mogą różnić się wielkością – od kilku milimetrów do zmian obejmujących znaczne obszary ciała.

Mechanizm powstawania blaszek łuszczycowych wiąże się z nadmierną proliferacją keratynocytów naskórka, skróceniem cyklu ich odnowy (z normalnych 28 dni do zaledwie 3-4 dni) oraz nieprawidłowym różnicowaniem komórek. Proces ten jest mediowany przez aktywowane limfocyty T i szereg cytokin prozapalnych, w tym TNF-α, IL-17, IL-22 i IL-23.

Blaszki łuszczycowe najczęściej lokalizują się na wyprostnych powierzchniach kończyn (szczególnie na łokciach i kolanach), w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, na owłosionej skórze głowy oraz paznokciach. Charakterystyczne dla łuszczycy jest zjawisko izomorficzne Koebnera, polegające na pojawianiu się nowych blaszek w miejscach urazów mechanicznych.

W diagnostyce blaszek łuszczycowych istotne znaczenie mają objawy kliniczne, takie jak objaw świecy stearynowej (pojawienie się srebrzystobiałej łuski po zdrapaniu powierzchni blaszki), objaw krwawej rosy Auspitza (punktowe krwawienie po usunięciu łuski) oraz objaw błonki terminalnej (pojawienie się błyszczącej powierzchni po usunięciu łuski).

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl